ناشناس

Upon the tangled curtains of my rebellious desires,

بر پرده های در هم امیال سر کشم

there was the strange image of an unknown face,

نقش عجیب چهره یک ناشناس بود

the image of a face which, when I sought it eagerly,

نقشی ز چهره یی که چو می جستمش به شوق

continually fled and would not show itself to me.

پیوسته میرمید و به من رخ نمی نمود

One night, the weary gaze of a man upon me

یک شب نگاه خسته مردی بروی من

glided, grew weak, and remained silent there.

لغزید و سست گشت و همانجا خموش ماند

When I wanted to break this thread of gazing,

تا خواستم که بگسلم این رشته نگاه

my heart beat and drew me toward him once more.

قلبم تپید و باز مرا سوی او کشاند

I was hopeless and weary from that searching of mine.

نو مید و خسته بودم از آن جستجوی خویش

Coyly I smiled and said, “Come, come.”

با ناز خنده کردم و گفتم بیا بیا

There was a long road and a night of pleasure ahead.

راهی دراز بود و شب عشرتی به پیش

Reason lamented and said, “Where are you going, where?”

نالید عقل و گفت کجا می روی کجا

There was a long road, and alas, along the way,

راهی دراز بود و دریغا میان راه

that man lamented, “Where is the end of the road?”

آن مرد ناله کرد که پایان ره کجاست

When my weary eyes stared at him,

چون دیدگان خسته من خیره شد بر او

I saw that he hurried, and a chain was upon his feet.

دیدم که می شتابد و زنجیرش به پاست

A chain upon his feet—why, O my God?

زنجیرش بپاست چرا ای خدای من ؟

A hand scattered the seed of pain upon the field of my heart.

دستی بکشتزار دلم تخم درد ریخت

A tear ran, and amid my tears I murmured,

اشکی دوید و زمزمه کردم میان اشک

“A chain is upon his feet, which I cannot break.”

زنجیرش بپاست که نتوانمش گسیخت

It was night, and that gaze full of pain erased

شب بود و آن نگاه پر از درد می زدود

from my weary eyes the image of sleep.

از دیدگان خسته من نقش خواب را

I laid my lips upon his, and cried out from pride,

لب بر لبش نهادم و نالیدم از غرور

“O unknown man, drink this wine.

کای مرد ناشناس بنوش این شراب را

Yes, drink, and say nothing, for amid all this,

آری بنوش و هیچ مگو کاندر این میان

within my heart, from the passion of your love, is a burning fire.

در دل ز شور عشق تو سوزنده آذریست

The road is closed behind me, but alas and pain,

ره بسته در قفای من اما دریغ و درد

your feet too are bound by another chain.”

پای تو نیز بسته زنجیر دیگریست

His arms glided around my body.

لغزید گرد پیکر من بازوان او

My hair became dishevelled upon his shoulder.

آشفته شد بشانه او گیسوان من

The night was dark, and in search of a kiss, there settled

شب تیره بود و در طلب بوسه می نشست

at every moment his thirsty mouth upon my lips.

هر لحظه کام تشنه او بر لبان من

Suddenly I looked, and saw upon the curtains

ناگه نگه کردم و دیدم به پرده ها

that the unknown image was no longer unknown.

آن نقش ناشناس دگر ناشناس نیست

I pressed him to my breast, and said to myself, “Alas,

افشردمش به سینه و گفتم به خود که وای

I have understood, O my God, who that unknown one is:

دانستم ای خدای من آن ناشناس کیست

a familiar one who is bound by another chain.”

یک آشنا که بسته زنجیر دیگریست