حسرت

You have fled from me, and I, simple-hearted, still

از من رمیده یی و من ساده دل هنوز

cannot believe your unkindness and cruelty.

بی مهری و جفای تو باور نمی کنم

I bound my heart so deeply to your love that, after this,

دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این

I shall no longer desire another beloved.

دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم

You went, and with you my joy and hope went.

رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید

How can I desire your love any longer?

دیگر چگونه عشق ترا آرزو کنم

How can I seek the intoxication of one kiss of yours

دیگر چگونه مستی یک بوسه ترا

within this bitter and black silence?

دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم

Remember that woman, that madwoman who slept

یاد آر آن زن ، آن زن دیوانه را که خفت

one night upon your breast, drunk with love and tenderness.

یک شب بروی سینه تو مست عشق و ناز

Desire trembled upon her thirsting lips.

لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس

Longing smiled within her fleeing gaze.

خندید در نگاه گریزنده اش نیاز

Her thirsty lips branded your lips with a kiss.

لبهای تشنه اش به لبت داغ بوسه زد

With her gaze she told the tales of longing for you.

افسانه های شوق ترا گفت با نگاه

Around your body, like an ivy branch, there wound

پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت

those burned arms in the yellow garden of the moon.

آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه

Every tale which you recited of love

هر قصه ایی که ز عشق خواندی

into her ear she took to heart, and has forgotten none of them.

به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطره نبرده است

Alas, what remains of that night, that marvellous night?

دردا دگر چه مانده از آن شب ، شب شگفت

That branch has withered, and that garden has died.

آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است

Although you have gone and forgotten me,

با آنکه رفته یی و مرا برده یی ز یاد

I still want you, and love you with my soul.

می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت

O man, O embodied deception, come, for once more

ای مرد ای فریب مجسم بیا که باز

I shall press you to my breast full of fire.

بر سینه پر آتش خود می فشارمت