چند

It is here. Come, open the window, O I and other I's: a hundred rays of

اینجاست، آیید، پنجره بگشایید، ای من و دگر من‌ها: صد پرتو

me in water!

من در آب!

Moonlight, gaze radiantly at the trembling leaf: my thought, the road of death.

مهتاب. تابنده نگر بر لرزش برگ. اندیشه من. جاده مرگ.

There are lotus flowers there, doors to paradise, to God.

آنجا نیلوفرهاست. به بهشت. به خدا درهاست.

Here, the veranda, the silence of awareness, the flight of the soul.

اینجا ایوان، خاموشی هوش، پرواز روان.

In the garden of time we did not become alone, O stone and gaze, O illusion and tree. Did we

در باغ زمان تنها نشدیم. ای سنگ و نگاه. ای وهم و درخت. آیا

not?

نشدیم؟

I am ‘rock-I’; you are ‘branch-you.’

من «صخره-من»ام، تو «شاخه-تو»یی.

This clay roof, yes, this clay roof: earth and I and imagining.

این بام گلی. آری. این بام گلی. خاک است و من و پندار.

And what was this blot of color, this light smoke? Did a butterfly pass? Did a fable

و چه بود این لک رنگ. این دود سبک؟ پروانه گذشت؟ افسانه

dawn?

دمید؟

No, this blot of color, this light smoke, was no butterfly: it was I and you.

نی این لکه رنگ. این دود سبک. پروانه نبود. من بودم و تو.

It was no fable: it was we and you.

افسانه نبود. ما بود و شما.