پادمه

It grew. In the forest there was the silence of dreams.

می‌رویید. در جنگل. خاموشی رویا بود.

The dewdrops were still there.

شبنم‌ها برجا بود.

Doors open, the eye of gazing open, the eye of gazing wet, and God in each.

درها باز، چشم تماشا باز، چشم تماشا تر، و خدا در هر.

Was there?

بود؟

A sun in every fist: the roof of the gaze was high.

خورشیدی در هر مشت: بام نگه بالا بود.

It smelled. Was the flower open? The smelling was without us: it was beautiful.

می‌بویید. گل وابود؟ بوییدن بی ما بود: زیبا بود.

Solitude was alone.

تنهایی. تنها بود.

The unseen was seen.

ناپیدا. پیدا بود.

‘He’ was there, there.

«او» آنجا آنجا بود.