نه به سنگ

In the stream of time, in the dream of gazing at you, we go.

در جوی زمان. در خواب تماشای تو می‌رویم.

Flowing face, we wash ourselves with your scattered dew.

سیمای روان. با شبنم افشان تو می‌شویم.

My feathers? I have been scattered petal by petal. I am the eye of promise, moistened by a gaze. Not this side:

پرهایم؟ پرپر شده‌ام. چشم نویدم، به نگاهی تر شده‌ام. این سو نه،

I am the other side.

آن‌سویم.

And beyond the gaze, I see something, seek something.

و در آن‌سوی نگاه, چیزی را می‌بینم. چیزی را می‌جویم.

I break a stone, tell a secret to your image.

سنگی می‌شکنم رازی با نقش تو می‌گویم.

A leaf fell: may it be nectar to me, for I live by my sorrow. A cloud went: I am a mountain,

برگ افتاد. نوشم باد: من زنده به اندوهم. ابری رفت. من کوهم:

I endure. I am the wind, I wander.

می‌پایم. من بادم: می‌پویم.

In another plain, when a flower of regret grows, I come and smell it.

در دشت دگر، گل افسوسی چو بروید، می‌آیم، می‌بویم.