ترا او

Enter, for I gathered up the shores, swept away time's dust, sprinkled the water of ‘Look.’

درآ که کران را برچیدم. خاک زمان رفتم. آب «نگر» پاشیدم.

In the earthenware of the eye, I planted the ‘hundred petals’ of the gaze. I sat.

در سفالینه چشم، «صد برگ» نگه بنشاندم. بنشستم.

I broke the mirror, so I, and I, might brim with you. I put off my garment, snapped the

آیینه شکستم. تا سرشار تو من باشم و من. جامه نهادم. رشته

thread.

گسستم

The beautiful ones laughed. I gave them the sleep of ‘Why,’ and they slept.

زیبایان خندیدند. خواب «چرا» دادمشان، خوابیدند.

A frog was leaping; I gave it sorrow, and it sat.

غوکی می‌جست، اندوهش دادم و نشست.

In the field of conjecture, I trampled every blade of grass; from every thicket I put ardor in a

در کشت گمان. هر سبزه لگد کردم. از هر بیشه. شوری به سبد

basket.

کردم.

Your scent came. I gave strength to sound, wings to the soul, raised the song of ‘Enter.’

بوی تو می‌آمد. به صدا نیرو. به روان پر دادم آواز «درآ» سردادم.

Your echo resounds. I became a drop, slipped from the roof of sound, and heard.

پژواک تو می‌پیچد، چکه شدم، از بام صدا لغزیدم، و شنیدم.

I saw one nothing of you, and ran.

یک هیچ تو را دیدم، دویدم.

I drank the water of your manifestation, and sprouted.

آب تجلی تو نوشیدم، ودمیدم.