شکستم، و دویدم، و فتادم

I opened the doors to your resonances.

درها به طنین‌های تو واکردم.

I cast each piece of my gaze somewhere, filled existence with gazing.

هر تکه نگاهم را جایی افکندم. پر کردم هستی ز نگاه.

On the lip of a marsh, I saw a fragment of your smile upon the mud, went to prayer.

بر لب مردابی، پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم، رفتم به نماز.

At the base of a thorn, your memory was hidden. I picked it, scattered it upon the world.

در بن خاری. یاد تو پنهان بود. برچیدم. پاشیدم به جهان.

Upon the strings of trees, I played the melody of growing from oneself, spreading into oneself.

بر سیم درختان زدم آهنگ ز خود روییدن و به خود گستردن.

And I furrowed the unbroken night of prayer, scattered the seed of mystery.

و شیاریدم شب یکدست نیایش. افشاندم دانه راز.

And I broke the pendant of deception.

و شکستم آویز فریب.

And I ran to nothing, and ran to the face of death, to the kernel of awareness.

و دویدم تا هیچ، و دویدم تا چهره مرگ، تا هسته هوش.

And I fell upon the rock of pain. My finger grew wet with the dew of seeing you. I trembled.

و فتادم بر صخره درد. از شبنم دیدار تو تر شد انگشتم. لرزیدم.

A gust was passing from a slope. I went a step with it.

وزشی می‌رفت از دامنه‌ای. گامی همره او رفتم.

At the bottom of darkness, I saw a lone sun, ate it, lost myself, and I was

ته تاریکی. تک خورشیدی دیدم. خوردم. و زخود رفتم. و رها

free.

بودم.