و چه تنها

O worthy of the heights! Your song in the mountain of dawn, and a plant at prayer.

ای درخور اوج! آواز تو در کوه سحر. و گیاهی به نماز.

I made sorrows blossom, bridged myself to the friend's rock.

غم‌ها را گل کردم. پل زدم از خود تا صخره دوست.

I am here, and the earthenware of darkness, and the seepage of the eternal secret.

من هستم و سفالینه تاریکی. و تراویدن راز ازلی.

My head upon stone, and air that is cool, and a plane tree in thought, and a soul

سر بر سنگ. و هوایی که خنک. و چناری که به فکر. و روانی که

filled with the falling of the friend.

پر از ریزش دوست.

How light my sleep, how high the cloud of prayer, how beautiful the bush of life, and how

خوابم چه سبک، ابر نیایش چه بلند، و چه زیبا بوته زیست، و چه

alone I am!

تنها من!

Alone I am, and my fingertip in the spring of memory, and doves beside the water.

تنها من، و سرانگشتم در چشمه یاد، و کبوترها لب آب.

Both the laughter of a wave and a bee's body upon the grass of death, and a splendor in the hand

هم خنده موج، هم تن زنبوری بر سبزه مرگ، و شکوهی در پنجه

of the wind.

باد.

I am full of you, O opening of the garden of harmony between pine and me and fear!

من از تو پرم. ای روزنه باغ هم‌آهنگی کاج و من و ترس!

It is my hour, O door to the heights, O road to the silent lotus of the message!

هنگام من است. ای در به فراز. ای جاده به نیلوفر خاموش پیام!