تا گل هیچ

We went, and how tall the trees, how black the sight!

می‌رفتیم. و درختان چه بلند. و تماشا چه سیاه!

There was a road from us to the flower of nothingness.

راهی بود از ما تا گل هیچ.

A death on the slopes, a cloud on the mountain, birds on the edge of life.

مرگی در دامنه‌ها. ابری سرکوه. مرغان لب زیست.

We sang: ‘Without you I was a door to the outside, a gaze upon the shore, and a voice

می‌خواندیم: «بی تو دری بودم به برون. و نگاهی به کران. و صدایی

to the desert.’

به کویر.»

We went. The earth feared us, and time rained upon our heads.

می‌رفتیم. خاک از ما می‌ترسید. و زمان بر سر ما می‌بارید.

We laughed: the abyss leapt from sleep, and the loaves scattered a song.

خندیدیم: ورطه پرید از خواب، و نان‌ها آوایی افشاندند.

We silent, the desert anxious, and the horizon a thread of gaze.

ما خاموش. و بیابان نگران. و افق یک رشته نگاه.

We sat. Your eye full of distance, my hand full of solitude, and the earths full of sleep.

بنشستیم. تو چشمت پر دور.من دستم پر تنهایی. و زمین‌ها پرخواب.

We slept. They say: a hand was picking flowers in a dream.

خوابیدیم. می‌گویند: دستی در خوابی گل می‌چید.