صدای پای آب

I am from Kashan.

اهل کاشانم.

My days are not bad.

روزگارم بد نیست.

I have a piece of bread, a little awareness, a pinhead of taste.

تکه نانی دارم. خرده هوشی. سر سوزن ذوقی.

I have a mother better than a tree's leaf.

مادری دارم. بهتر از برگ درخت.

Friends better than running water.

دوستانی بهتر از آب روان.

And a God who is nearby:

و خدایی که در این نزدیکی است:

among these stock-flowers, at the foot of that tall pine,

لای این شب‌بوها. پای آن کاج بلند.

upon the awareness of water, upon the law of the plant.

روی آگاهی آب. روی قانون گیاه.

I am a Muslim.

من مسلمانم.

My prayer-direction is a red rose.

قبله‌ام یک گل سرخ.

My prayer mat a spring, my prayer stone light.

جانمازم چشمه، مهرم نور.

The plain is my carpet of prayer.

دشت سجاده من.

I perform my ablution with the throbbing of windows.

من وضو با تپش پنجره‌ها می گیرم.

Through my prayer the moon flows, the spectrum flows.

در نمازم جریان دارد ماه، جریان دارد طیف.

Stone is visible from behind my prayer:

سنگ از پشت نمازم پیداست:

all the particles of my prayer have crystallized.

همه ذرات نمازم متبلور شده است.

I say my prayer when

من نمازم را وقتی می‌خوانم

the wind has called its summons from the cypress's minaret.

که اذانش را باد، گفته باشد سر گلدسته سرو.

I say my prayer following the grass's ‘opening declaration,’

من نمازم را، پی «تکبیرهالاحرام» علف می‌خوانم،

following the wave's ‘prayer has begun.’

پی «قدقامت» موج.

My Kaaba is at the water's edge.

کعبه‌ام بر لب آب،

My Kaaba is beneath the acacias.

کعبه‌ام زیر اقاقی‌هاست.

My Kaaba, like the breeze, travels garden to garden, city to city.

کعبه‌ام مثل نسیم، می‌رود باغ به باغ، می‌رود شهر به شهر.

My ‘Black Stone’ is the brightness of the garden bed.

«حجرالاسود» من روشنی باغچه است.

I am from Kashan.

اهل کاشانم.

My trade is painting:

پیشه‌ام نقاشی است:

from time to time I make a cage with color, sell it to you,

گاه‌گاهی قفسی می‌سازم با رنگ؛ می‌فروشم به شما

so through the song of the poppy imprisoned in it,

تا به آواز شقایق که در آن زندانی است

your lonely heart may be refreshed.

دل تنهایی تان تازه شود.

What a fancy, what a fancy… I know.

چه خیالی. چه خیالی. . . . می‌دانم.

My canvas is lifeless.

پرده‌ام بی‌جان است.

I know well: the pool in my painting has no fish.

خوب می‌دانم. حوض نقاشی من بی‌ماهی است.

I am from Kashan.

اهل کاشانم.

My ancestry may reach

نسبم شاید برسد

a plant in India, an earthenware vessel from the soil of Sialk.

به گیاهی در هند. به سفالینه‌ای از خاک « سیلک».

My ancestry may reach a prostitute in the city of Bukhara.

نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد.

My father, beyond two comings of the swallows, beyond two snows,

پدرم پشت دوبار آمدن چلچله‌ها، پشت دو برف،

my father, beyond two sleeps on the veranda,

پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی

my father died beyond the times.

پدرم پشت زمان‌ها مرده است.

When my father died, the sky was blue.

پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود..

My mother awoke unaware. My sister became beautiful.

مادرم بی‌خبر از خواب پرید. خواهرم زیبا شد.

When my father died, all the policemen were poets.

پدرم وقتی مرد، پاسبان‌ها همه شاعر بودند.

The grocer asked me: how many mans of melon do you want?

مرد بقال از من پرسید: چند من خربزه می‌خواهی؟

I asked him: how much is a happy heart per seer?

من از او پرسیدم: دل خوش سیری چند؟

My father painted.

پدرم نقاشی می کرد.

He also made tars, also played the tar.

تار هم می‌ساخت. تار هم می‌زد.

He had fine handwriting too.

خط خوبی هم داشت.

Our garden lay on the shadowed side of knowing.

باغ ما در طرف سایه دانایی بود.

Our garden was where feeling and plant became knotted.

باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه.

Our garden was the meeting point of gaze and cage and mirror.

باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آیینه بود.

Our garden was perhaps an arc of the green circle of happiness.

باغ ما شاید. قوسی از دایره سبز سعادت بود.

Those days, in sleep, I chewed God's unripe fruit.

میوهُ کال خدا را آن روز می‌جویدم در خواب.

I drank water without philosophy.

آب بی‌فلسفه می‌خوردم.

I picked mulberries without knowledge.

توت بی‌دانش می‌چیدم.

As soon as a pomegranate cracked, the hand became a fountain of desire.

تا اناری ترکی برمی‌داشت. دست فواره خواهش می‌شد.

As soon as a bulbul sang, the breast burned with the delight of listening.

تا چلویی می‌خواند. سینه از ذوق شنیدن می‌سوخت.

Sometimes solitude pressed its face against the back of the window.

گاه تنهایی. صورتش را به پس پنجره می‌چسبانید.

Longing came, put its arm around feeling's neck.

شوق می‌آمد. دست در گردن حس می‌انداخت.

Thought played.

فکر. بازی می‌ کرد.

Life was something like a holiday shower, a plane tree full of starlings.

زندگی چیزی بود، مثل یک بارش عید، یک چنار پرسار.

Life then was a line of light and dolls.

زندگی در آن وقت. صفی از نور و عروسک بود.

It was an armful of freedom.

یک بغل آزادی بود.

Life then was a pool of music.

زندگی در آن وقت، حوض موسیقی بود.

The child, tiptoe, tiptoe, gradually went away down the lane of dragonflies.

طفل، پاورچین پاورچین، دور شد کم کم در کوچه سنجاقک‌ها.

I packed my load, left the city of light imaginings,

بار خود را بستم، رفتم از شهر خیالات سبک بیرون

my heart full of the dragonfly's estrangement.

دلم از غربت سنجاقک پر.

I went to the world's feast:¹

من به مهمانی دنیا رفتم: ۱

I went to the plain of sorrow,

من به دشت اند وه

I went to the garden of mystic knowledge,

من به باغ عرفان

I went to the lantern-lit veranda of learning.

من به ایوان چراغانی دانش رفتم.

I climbed the bridge of religion.

رفتم از پل مذهب بالا.

To the end of doubt's lane,

تا ته کوچه شک،

to the cool air of freedom from want,

تا هوای خنک استغنا

to the wet night of affection I went.

تا شب خیس محبت رفتم.

I went to visit someone at the far end of love.

من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق.

I went, went as far as woman,

رفتم رفتم تا زن.

as far as the lamp of pleasure,

تا چراغ لذت.

as far as the silence of desire,

تا سکوت خواهش.

as far as the sound of solitude's wing.

تا صدای پر تنهایی.

I saw things upon the earth:

چیزها دیدم در روی زمین:

I saw a child smelling the moon.

کودکی دیدم. ماه را بو می کرد.

I saw a doorless cage in which brightness fluttered.

قفسی بی‌در دیدم که در آن، روشنی پرپر می‌زد.

A ladder by which love went up to the roof of the heavenly realm.

نردبانی که از آن. عشق می‌رفت به بام ملکوت.

I saw a woman pounding light in a mortar.

من زنی را دیدم. نور در هاون می‌کوبید.

At noon, on their spread there was bread, there were greens, a platter of dew, a hot bowl

ظهر در سفره آنان نان بود. سبزی بود. دوری شبنم بود. کاسه داغ

of affection.

محبت بود.

I saw a beggar going door to door, asking for the skylark's song,

من گدایی دیدم. در به در می‌رفت آواز چکاوک می‌خواست

and a street sweeper praying before a melon rind.

و سپوری که به یک پوستهٌ خربزه می‌برد نماز.

I saw a lamb eating a pinwheel.

بره‌ای را دیدم. یادبادک می‌ خورد.

I saw a donkey that understood alfalfa.

من الاغی دیدم. یونجه را می‌فهمید.

In the pasture of ‘advice,’ I saw a sated cow.

در چراگاه «نصیحت» گاوی دیدم سیر.

I saw a poet address the lily as ‘You.’

شاعری دیدم هنگام خطاب. به گل سوسن می گفت: «شما»

I saw a paper made of spring.

کاغذی دیدم. از جنس بهار.

A museum far from grass,

موزه‌ای دیدم دور از سبزه.

a mosque far from water.

مسجدی دور از آب.

At the bedside of a despairing jurist, I saw a jug brimming with questions.

سر بالین فقیهی نومید. کوزه‌ای دیدم لبریز سوال.

I saw a mule carrying ‘composition,’

قاطری دیدم بارش «انشا»

a camel carrying the empty basket of ‘counsel and proverbs.’

اشتری دیدم بارش سبد خالی « پند و امثال».

I saw a mystic carrying ‘tanana ha ya Hu.’

عارفی دیدم بارش «تنناها یا هو».

I saw a train carrying brightness.

من قطاری دیدم. روشنایی می‌برد.

I saw a train carrying jurisprudence, and how heavily it went.

من قطاری دیدم. فقه می‌برد و چه سنگین می‌رفت.

I saw a train carrying politics (and how empty it went).

من قطاری دیدم، که سیاست می‌برد (و چه خالی می‌رفت.)

I saw a train carrying lotus seeds and the canary's song.

من قطاری دیدم. تخم نیلوفر و آواز قناری می بر د.

And an airplane in which, at that height of thousands of feet,

و هواپیمایی. که در آن اوج هزاران پایی

the earth was visible through its window:

خاک از شیشه آن پیدا بود:

the hoopoe's crest,

کاکل پوپک.

the spots on the butterfly's wing,

خال‌های پر پروانه

the image of a frog in a pool,

عکس غوکی در حوض

and a fly's passage through the lane of solitude.

وعبور مگس از کوچه تنهایی.

The bright desire of a sparrow as it comes to earth from a plane tree.

خواهش روشن یک گنجشک. وقتی از روی چناری به زمین می‌آید.

And the sun's coming of age.

و بلوغ خورشید.

And the doll's beautiful embrace with morning.

و هم آغوشی زیبای عروسک با صبح.

Stairs that led to the greenhouse of lust.

پله‌هایی که به گلخانهٌ شهوت می‌رفت.

Stairs that led to the cellar of alcohol.

پله‌هایی که به سردابه الکل می‌رفت.

Stairs that led to the law of the rose's decay,

پله‌هایی که به قانون فساد گل سرخ

and to the mathematical understanding of life.

و به ادراک ریاضی حیات.

Stairs that led to the roof of illumination.

پله‌هایی که به بام اشراق.

Stairs that led to the platform of manifestation.

پله‌هایی که به سکوی تجلی می‌رفت.

My mother, down there,

مادرم آن پایین

washed the tea glasses in the river's memory.

استکان‌ها را در خاطره شط می‌شست.

The city was visible:

شهر پیدا بود:

the geometric growth of cement, iron, stone.

رویش هندسی سیمان، آهن، سنگ.

The pigeonless roofs of hundreds of buses.

سقف بی‌کفتر صدها اتوبوس.

A flower seller was auctioning his flowers.

گل‌فروشی گل‌هایش را می‌کرد حراج.

Between two jasmine trees, a poet was tying a swing.

در میان دو درخت گل یاس. شاعری تابی می‌بست.

A boy was throwing stones at the school wall.

پسری سنگ به دیوار دبستان می‌زد.

A child spat an apricot pit onto his father's colorless prayer carpet.

کودکی هسته زردآلو را، روی سجاده بیرنگ پدر تف می‌کرد.

And a goat drank water from the ‘Caspian’ on a map.

و بزی از «خزر» نقشه جغرافی. آب می‌خورد.

A clothesline was visible: a restless brassiere.

بند رختی پیدا بود: سینه‌بندی بی‌تاب.

A cartwheel longing for the horse to give out,

چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب،

the horse longing for the cart driver to sleep,

اسب در حسرت خوابیدن گاری‌چی.

the cart driver longing for death.

مرد گاری‌چی در حسرت مرگ.

Love was visible, the wave was visible.

عشق پیدا بود. موج پیدا بود.

Snow was visible, friendship was visible.

برف پیدا بود. دوستی پیدا بود.

The word was visible.

کلمه پیدا بود.

Water was visible, the image of things in water.

آب پیدا بود. عکس اشیا در آب.

The cool shade of cells in the heat of blood.

سایه‌گاه خنک یاخته‌ها در تف خون.

The damp direction of life.

سمت مرطوب حیات.

The east of sorrow in human nature.

شرق اندوه نهاد بشری.

The season of wandering in the lane of woman.

فصل ولگردی در کوچه زن.

The scent of solitude in the lane of the season.

بوی تنهایی در کوچه فصل.

In summer's hand, a fan was visible.

دست تابستان یک بادبزن پیدا بود.

The seed's journey to the flower.

سفر دانه به گل.

The ivy's journey from this house to that house.

سفر پیچک این خانه به آن خانه.

The moon's journey to the pool.¹

سفر ماه به حوض. ۱

The bursting of the flower of longing from the soil.

فوران گل حسرت از خاک.

The falling of the young vine from the wall.

ریزش تاک جوان از دیوار.

The rain of dew upon the bridge of sleep.

بارش شبنم روی پل خواب.

Joy's leap from the trench of death.

پرش شادی از خندق مرگ.

The event's passage from behind speech.

گذر حادثه از پشت کلام.

The battle of an opening with the desire for light.

جنگ یک روزنه با خواهش نور.

The battle of a stair with the sun's long leg.

جنگ یک پله با پای بلند خورشید.

The battle of solitude with a song.

جنگ تنهایی با یک آواز.

The beautiful battle of pears with an empty basket.

جنگ زیبای گلابی‌ها با خالی یک زنبیل.

The bloody battle of pomegranate and teeth.

جنگ خونین انار و دندان.

The battle of ‘Nazis’ with the stem of the balsam flower.

جنگ «نازی»ها با ساقه ناز.

The battle of parrot and eloquence with each other.

جنگ طوطی و فصاحت باهم.

The battle of forehead with the coldness of the prayer stone.

جنگ پیشانی با سردی مهر.

The mosque tile's attack upon prostration.

حملهٌ کاشی مسجد به سجود.

The wind's attack upon the soap bubble's ascent.

حمله باد به معراج حباب صابون.

The army of butterflies' attack upon the ‘pest control’ program.

حمله لشگر پروانه به برنامه «دفع آفات».

The dragonfly squad's attack upon the line of plumbing workers.

حمله دسته سنجاقک، به صف کارگر «لوله‌کشی».

The black regiment of reed pens attacking lead type.

حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی.

The word's attack upon the poet's jaw.

حمله واژه به فک شاعر.

The conquest of a century by a poem.

فتح یک قرن به دست یک شعر.

The conquest of a garden by a starling.

فتح یک باغ به دست یک سار.

The conquest of a lane by two greetings.

فتح یک کوچه به دست دو سلام.

The conquest of a city by three or four wooden horsemen.

فتح یک شهر به دست سه چهار اسب‌سوار چوبی.

The conquest of a holiday by two dolls and a ball.

فتح یک عید به دست دو عروسک. یک توپ.

The killing of a rattle upon the mattress of afternoon.

قتل یک جغجغه روی تشک بعدازظهر.

The killing of a story at the head of sleep's lane.

قتل یک قصه سر کوچه خواب.

The killing of a sorrow at the song's command.

قتل یک غصه به دستور سرود.

The killing of moonlight at neon's command.

قتل مهتاب به فرمان نئون.

The killing of a willow by the ‘state.’

قتل یک بید به دست «دولت».

The killing of a depressed poet by a winter-flower.

قتل یک شاعر افسرده به دست گل‌یخ.

Everything was visible upon the earth:

همه روی زمین پیدا بود:

order walked down the lane of Greece.

نظم در کوچه یونان می‌رفت.

An owl sang in the ‘Hanging Garden.’

جغد در «باغ معلق» می‌خواند.

The wind, in the Khyber Pass, drove a bundle of history's chaff toward the east.

باد در گردنٌ خیبر. بافه‌ای از خس تاریخ به خاور می‌راند.

On the calm lake ‘Nagin,’ a boat carried flowers.

روی دریاچه آرام «نگین»، قایقی گل می‌برد.

In Benares, an eternal lamp was lit at the head of every lane.

در بنارس سر هر کوچه چراغی ابدی روشن بود.

I saw people.

مردمان را دیدم.

I saw cities.

شهرها را دیدم.

I saw plains, mountains.

دشت‌ها را، کوه‌ها را دیدم.

I saw water, saw earth.

آب را دیدم، خاک را دیدم.

I saw light and darkness.

نور و ظلمت را دیدم.

And plants in light, and plants in darkness I saw.

و گیاهان را در نور. و گیاهان را در ظلمت دیدم.

The animal in light, the animal in darkness I saw.

جانور را در نور، جانور را در ظلمت دیدم.

And the human in light, and the human in darkness I saw.

و بشر را در نور. و بشر را در ظلمت دیدم.

I am from Kashan, but

اهل کاشانم. اما

my city is not Kashan.

شهر من کاشان نیست.

My city has been lost.

شهر من گم شده است.

With restlessness, with fever,

من با تاب. من با تب

I have built a house on the other side of night.

خانه‌ای در طرف دیگر شب ساخته‌ام.

In this house I am close to the damp anonymity of grass.

من در این خانه به گمنامی نمناک علف نزدیکم.

I hear the breathing of the garden bed,

من صدای نفس باغچه را می‌شنوم

and the sound of darkness as it spills from a leaf,

و صدای ظلمت را. وقتی از برگی می‌ریزد..

and the sound of light's coughing from behind a tree.

و صدای. سرفهٌ روشنی از پشت درخت.

The sneeze of water from every cleft of stone,

عطسه آب از هر رخنهٌ سنگ. . .

the swallow's clicking from the roof of spring.

چکچک چلچله از سقف بهار.

And the clear sound of solitude's window opening and closing,

و صدای صاف باز و بسته شدن پنجره تنهایی.

and the pure sound of love's obscure shedding of its skin,

و صدای پاک پوست‌انداختن مبهم عشق.

the thickening of the delight of flight in a wing,

متراکم شدن ذوق پریدن در بال

and the cracking of the soul's restraint.

و ترک‌خوردن خودداری روح.

I hear the footstep of desire,

من صدای قدم خواهش را می‌شنوم

and the sound of blood's lawful step in the vein,

و صدای پای قانونی خون را در رگ.

the pulse of the dawn of the pigeons' well,

ضربان سحر چاه کبوترها.

the heartbeat of Friday eve,

تپش قلب شب آدینه،

the flow of the carnation in thought,

جریان گل میخک در فکر:

the pure neighing of truth from afar.

شیهه پاک حقیقت از دور.

I hear the sound of matter's blowing,

من صدای وزش ماده را می‌شنوم

and the sound of faith's shoe in the lane of longing.

و صدای کفش ایمان را در کوچه شوق.

And the sound of rain upon love's wet eyelid,

و صدای باران راء روی پلک تر عشق.

upon the sorrowful music of coming of age,

روی موسیقی غمناک بلوغ

upon the song of pomegranate orchards.

روی آواز انارستان‌ها.

And the sound of joy's glass shattering in the night,

و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب.

the tearing of beauty's paper,

پاره پاره شدن کاغذ زیبایی.

the filling and emptying of estrangement's bowl with wind.

پر و خالی شدن کاسههُ غربت از باد.

I am close to the beginning of the earth.

من به آغاز زمین نزدیکم.

I take the pulse of flowers.

نبض گل‌ها را می‌گیرم.

I am familiar with water's wet fate, the tree's green habit.

آشنا هستم باء سرنوشت تر آب. عادت سبز درخت.

My soul flows in the new direction of things.

روح من در جهت تازه اشیا جاری است.

My soul is young.

روح من کم سال است..

Sometimes my soul coughs from delight.¹

روح من گاهی از شوق. سرفه‌اش می‌گیرد. ۱

My soul is idle:

روح من بیکار است:

it counts the raindrops, the cracks between bricks.

قطره‌های باران را، درز آجرها را، می‌شمارد.

Sometimes my soul has the truth of a stone beside the road.

روح من گاهی. مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد.

I have never seen two poplars as enemies.

من ندیدم دو صنوبر را باهم دشمن.

I have never seen a willow sell its shade to the earth.¹

من ندیدم بیدی. سایه‌اش را بفروشد به زمین. ۱

The elm gives its branch freely to the crow.

رایگان می‌بخشد. نارون شاخه خود را به کلاغ.

Wherever there is a leaf, my ardor blossoms.

هرکجا برگی هست. شور من می‌شکفد..

A poppy bush has washed me in the flow of being.

بوته خشخاشی. شست وشو داده مرا در سیلان بودن.

Like the wing of an insect, I know the weight of dawn.

مثل بال حشره وزن سحر را می‌دانم.

Like a flowerpot, I listen to the music of growing.

مثل یک گلدان. می‌دهم گوش به موسیقی روییدن.

Like a basket full of fruit, I have the fierce fever of ripening.

مثل زنبیل پر از میوه تب تند رسیدن دارم.

Like a tavern, I stand at the boundary of weariness.

مثل یک میکده در مرز کسالت هستم.

Like a building beside the sea, I watch the great eternal pulls.

مثل یک ساختمان لب دریا نگرانم به کشش‌های بلند ابدی.

As much sun as you wish, as much connection as you wish, as much multiplying.

تا بخواهی خورشید. تا بخواهی پیوند. تا بخواهی تکثیر.

I am content with an apple,

من به سیبی خوشنودم

and with smelling a chamomile bush.

و به بوییدن یک بوته بابونه.

I am satisfied with a mirror, a pure connection.

من به یک آینه یک بستگی پاک قناعت دارم

I do not laugh if a balloon bursts.

من نمی‌خندم اگر بادکنک می‌تر کد.

And I do not laugh if a philosophy cuts the moon in half.

و نمی‌خندم اگر فلسفه‌ای. ماه را نصف کند.

I recognize the sound of the quail's wing,

من صدای پر بلدرچین را، می‌شناسم،

the colors of the bustard's belly, the footprint of the mountain goat.

رنگ‌های شکم هوبره را. اثر پای بزکوهی را.

I know well where rhubarb grows,

خوب می‌دانم ریواس کجا می‌روید.

when the starling comes, when the partridge sings, when the hawk dies,

سار کی می‌آید. کبک کی می‌خواند. باز کی می‌میرد.

what the moon is in the desert's sleep,

ماه در خواب بیابان چیست،

death in the stalk of desire,

مرگ در ساقه خواهش

and the raspberry of pleasure beneath the teeth of embracing.

و تمشک لذت. زیر دندان هم‌آغوشی.

Life is a pleasant custom.

زندگی رسم خوشایندی است.

Life has wings and feathers with the breadth of death.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ.

It has a leap the size of love.

پرشی دارد اندازه عشق.

Life is not something you and I may forget on the shelf of habit.

زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.

Life is the rapture of a hand that picks.

زندگی جذبه دستی است که می‌چیند.

Life is the first black fig in summer's astringent mouth.

زندگی نوبر انجیر سیاه، در دهان گس تابستان است.

Life is the tree's dimension in an insect's eye.

زندگی. بعد درخت است به چشم حشره.

Life is the moth's experience in darkness.

زندگی تجربه شب‌پره در تاریکی است.

Life is the strange feeling a migrant bird has.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

Life is a train's whistle resounding in a bridge's sleep.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می‌پیچد.

Life is seeing a garden bed through an airplane's sealed window,

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست.

news of a rocket going into space,

خبر رفتن موشک به فضاء

touching the loneliness of the ‘moon,’

لمس تنهایی «ماه».

the thought of smelling a flower on another planet.

فکر بوییدن گل در کره‌ای دیگر.

Life is washing a plate.

زندگی شستن یک بشقاب است.

Life is finding a ten-shahi coin in the street's gutter.

زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است.

Life is the ‘square’ of the mirror.

زندگی «مجذور» آینه است.

Life is a flower to the ‘power’ of eternity,

زندگی گل به «توان» ابدیت،

life the ‘product’ of the earth and our heartbeats.

زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ما.

Life is the simple, uniform ‘geometry’ of breaths.

زندگی «هندسه» ساده و یکسان نفسهاست.

Wherever I may be,

هرکجا هستم باشم.

the sky is mine.

آسمان مال من است.

The window, thought, air, love, the earth are mine.

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.

What does it matter

چه اهمیت دارد

if sometimes the mushrooms of estrangement grow?

گاه اگر می‌رویند قارچ‌های غربت؟

I do not know

من نمی‌دانم

why they say the horse is a noble animal, the dove is beautiful,

که چرا می‌گویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست

and why no one's cage holds a vulture.

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.

What does the clover flower lack beside the red tulip?

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.

We must wash our eyes, must see another way.

چشم‌ها را باید شست. جور دیگر باید دید.

We must wash words.

واژه‌ها را باید شست..

The word must be the wind itself, must be the rain itself.

واژه باید خود باد. واژه باید خود باران باشد

We must close umbrellas.

چترها را باید بست.

We must go under the rain.

زیر باران باید رفت.

We must take thought, memory, under the rain.¹

فکر را خاطره را. زیر باران باید برد. ۱

With all the city's people, we must go under the rain.

با همه مردم شهر. زیر باران باید رفت.

We must see the friend under the rain.

دوست را. زیر باران باید دید.

We must seek love under the rain.

عشق را. زیر باران باید جست.

Under the rain, we must sleep with a woman.

زیر باران باید با زن خوابید.

Under the rain, we must play.

زیر باران باید بازی کرد.

Under the rain, we must write, speak, plant lotuses.

زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت.

Life is getting wet again and again,

زندگی تر شدن پی‌درپی،

life is bathing in the pool of ‘now.’

زندگی آب تنی کردن در حوضه «اکنون» است.

Let us take off our clothes:

رخت‌ها را بکنیم:

the water is one step away.

آب در یک قدمی است.

Let us taste brightness.

روشنی را بچشیم.

Let us weigh the night of a village, the sleep of a deer.

شب یک دهکده را وزن کنیم. خواب یک آهو را.

Let us understand the warmth of the stork's nest.

گرمی لانهٌ لک‌لک را ادراک کنیم.

Let us not step upon the law of grass.¹

روی قانون چمن پا نگذاریم. ۱

In the vineyard, let us loosen the knot of taste.

در موستان گره ذائقه را باز کنیم.

And let us open our mouths if the moon comes out.

و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد.

And let us not say night is a bad thing.

ونگوییم که شب چیز بدی است.

And let us not say the firefly knows nothing of the garden's vision.

و نگوییم که شب‌تاب ندارد خبر از بینش باغ.

And let us bring a basket,

و بیاریم سبد

carry away all this red, all this green.

ببریم این همه سرخ. این همه سبز.

In the mornings, let us eat bread and mallow.

صبح‌ها نان و پنیرک بخوریم.

And plant a sapling at every turn of speech.

و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام.

And scatter the seed of silence between two syllables.

و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت.

And let us not read a book in which no wind comes,

و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی‌آید

or a book in which the skin of dew is not wet,

و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست

or a book in which the cells have no dimension.

و کتابی که در آن یاخته‌ها بی‌بعدند..

And let us not wish the fly would leap from nature's fingertip.

و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد.

And let us not wish the leopard would leave the gate of creation.

و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون.

And let us know: without the worm, life would lack something.

و بدانیم اگر کرم نبود. زندگی چیزی کم داشت.

And without the scratch, the law of the tree would be hurt.

و اگر خنج نبود. لطمه می‌خورد به قانون درخت.

And without death, our hand would keep searching for something.

و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می‌گشت.

And let us know: without light, the living logic of flight would be changed.

و بدانیم اگر نور نبود. منطق زنده پرواز دگرگون می‌شد.

And let us know: before coral, there was a void in the seas' thought.

و بدانیم که پیش از مرجان، خلائی بود در اندیشه دریاها.

And let us not ask where we are.

و نپرسیم کجاییم.

Let us smell the hospital's fresh petunia.

بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را.

And let us not ask where the fountain of fortune is.

و نپرسیم که فوارهٌ اقبال کجاست.

And let us not ask why the heart of truth is blue.

و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است.

And let us not ask what breeze, what night, our fathers' fathers had.

و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی، چه شبی داشته‌اند.

Behind us there is no living space.

پشت سر نیست فضایی زنده،

Behind us no bird sings.

پشت سر مرغ نمی‌خواند،

Behind us no wind comes.

پشت سر باد نمی‌آید.

Behind us the poplar's green window is shut.

پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است.

Behind us dust has settled on every pinwheel.

پشت سر روی همه فرفره‌ها خاک نشسته است.

Behind us is the fatigue of history.

پشت سر خستگی تاریخ است.

Behind us the memory of the wave spills upon the shore the cold shell of stillness.

پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سرد سکون می‌ریزد.

Let us go to the sea,

لب دریا برویم.

cast a net into the water,

تور در آب بیندازیم

and take freshness from the water.

و بگیریم طراوت را از آب.

Let us pick a pebble from the earth,

ریگی از روی زمین برداریم

feel the weight of being.

وزن بودن را احساس کنیم.

Let us not speak ill of moonlight if we have a fever.

بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم

(I have seen: sometimes in fever, the moon comes down,

(دیده‌ام گاهی در تب، ماه می‌آید پایین،

the hand reaches the roof of the heavenly realm.¹

می‌رسد دست به سقف ملکوت. ۱

I have seen: the goldfinch sings better.

دیده‌ام سهره بهتر می‌ خواند.

Sometimes a wound I have had in my foot

گاه زخمی که به پا داشته‌ام

has taught me the earth's rises and falls.

زیر و بم‌های زمین را به من آموخته است.

Sometimes in my bed of illness, the volume of the flower has multiplied.

گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است.

And the orange's diameter, the lantern's radius, have grown greater.)

و فزون‌تر شده است، قطر نارنج، شعاع فانوس.)

And let us not fear death.¹

و نترسیم از مرگ ۱

(Death is not the end of the dove.

( مرگ پایان کبوتر نیست.

Death is not a cicada turned upside down.

مرگ وارونه یک زنجره نیست.

Death flows in the acacia's mind.

مرگ در ذهن اقاقی جاری است.

Death dwells in the pleasant climate of thought.

مرگ در آب و هوای خوش اند یشه نشیمن دارد.

Death speaks of morning in the essence of the village's night.

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می‌گوید.

Death comes into the mouth with a cluster of grapes.

مرگ با خوشه انگور می‌آید به دهان.

Death sings in the robin's throat.

مرگ در حنجره سرخ -گلو می‌خواند.

Death is responsible for the beauty of the butterfly's wing.

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.

Death sometimes picks basil.

مرگ گاهی ریحان می‌چیند.

Death sometimes drinks vodka.

مرگ گاهی ودکا می‌نوشد..

Sometimes it sits in the shade, watching us.

گاه در سایه نشسته است به ما می‌نگرد.

And we all know:

و همه می‌دانیم

the lungs of pleasure are full of death's oxygen.)

ریه‌های لذت. پر اکسیژن مرگ است.)

Let us not close the door on the living speech of fate that we hear from behind the hedges of

در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپرهای صدا

sound.

می‌شنویم.

Let us lift the curtain:

پرده را برداریم:

let feeling take some air.

بگذاریم که احساس هوایی بخورد.

Let coming of age spend the night beneath whatever bush it wishes.

بگذاریم بلوغ. زیر هر بوته که می‌خواهد بیتوته کند.

Let instinct go after play,

بگذاریم غریزه پی بازی برود.

take off its shoes, and leap over the flowers in pursuit of seasons.

کفش‌ها را بکند. و به دنبال فصول از سر گل‌ها بپرد.

Let solitude sing,

بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.

write something,

چیز بنویسد.

go into the street.

به خیابان برود.

Let us be simple.

ساده باشیم.

Let us be simple, whether at a bank counter or beneath a tree.

ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت.

Our work is not to identify the rose's ‘secret.’

کار ما نیست شناسایی «راز» گل سرخ

Our work, perhaps, is this:

کار ما شاید این است

to float within the rose's ‘spell.’

که در «افسون» گل سرخ شناور باشیم.

Let us pitch camp behind knowing.

پشت دانایی اردو بزنیم.

Wash our hands in a leaf's rapture, go to the table.

دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم.

In the mornings, when the sun comes out, let us be born.

صبح‌ها وقتی خورشید، درمی‌آید متولد بشویم.

Let us send excitements flying.

هیجان‌ها را پرواز دهیم.

Upon the perception of space, color, sound, window, let us sprinkle flowers.

روی ادراک فضا. رنگ. صدا. پنجره گل نم بزنیم.

Let us set the sky between the two syllables of ‘being.’

آسمان را بنشانیم میان دو هجای «هستی».

Let us fill and empty our lungs with eternity.

ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم.

Let us set learning's burden down from the swallow's shoulders.

بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم.

Let us take the name back from the cloud,

نام را باز ستانیم از ابر

from the plane tree, the mosquito, from summer.

از چنار از پشه. از تابستان.

On the wet foot of rain, let us climb to the height of affection.

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم.

Let us open the door to human and light and plant and insect.

در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم.

Our work, perhaps, is this:

کار ما شاید این است

between the lotus flower and the century,

که میان گل نیلوفر و قرن

to run in pursuit of truth's song.

پی آواز حقیقت بدویم.