مسافر

At dusk, amid the weary presence of things,

دم غروب. میان حضور خسته اشیا

an expectant gaze saw the volume of time.

نگاه منتظری حجم وقت را می‌دید.

And upon the table, the clamor of a few first fruits

و روی میز، هیاهوی چند میوه نوبر

flowed toward the obscure direction of the perception of death.

به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.

And the wind scattered the garden bed's scent upon the carpet of leisure,

و بوی باغچه را، باد، روی فرش فراغت

offering it to life's smooth margin.

نثار حاشیهٌ صاف زندگی می کرد.

And like a fan, the mind held the flower's bright surface

و مثل بادبزن؛ ذهن. سطح روشن گل را

in its hand,

گرفته بود به دست.

and fanned itself.

و باد می‌زد خود را.

The traveler stepped down

مسافر از اتوبوس

from the bus:

پیاده شد :

‘What a clean sky!’

«چه آسمان تمیزی!»

And the stretch of street carried his estrangement away.

و امتداد خیابان غربت او را برد.

It was dusk.

غروب بود.

The sound of plants' awareness could be heard.

صدای هوش گیاهان به گوش می‌آمد.

The traveler had arrived,

مسافر آمده بود

and in an easy chair beside the grass

و روی صندلی راحتی، کنار چمن

sat:

نشسته بود:

‘My heart is heavy.

«دلم گرفته.

My heart is strangely heavy.

دلم عجیب گرفته است. ..

All along the road I was thinking of one thing,

تمام راه به یک چیز فکر می‌ کردم

and the slopes' colors took my senses away.

و رنگ دامنه‌ها هوش از سرم می‌برد.

The road's lines were lost in the sorrow of plains.

خطوط جاده در اندوه دشت‌ها گم بود.

What strange valleys!

چه دره‌های عجیبی!

And the horse, do you remember,

و اسب، یادت هست،

was white,

سپید بود

and like the word purity, grazed the meadow's green silence.

و مثل واژه پاکی. سکوت سبز چمن‌زار را چرا می کرد.

And then the colorful estrangement of villages along the road.

و بعد. غربت رنگین قریه‌های سر راه.

And then the tunnels.

و بعد، تونل‌ها.

My heart is heavy.

دلم گرفته.

My heart is strangely heavy.

دلم عجیب گرفته است.

And nothing,

و هیچ چیز.

not these fragrant minutes going dark upon the orange tree's branch,

نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه نارنج می‌شود خاموش،

not this sincerity of speech within the silence between two leaves of this

نه این صداقت حرفی. که در سکوت میان دو برگ این گل

stock-flower,

شب‌بوست،

no, nothing releases me from the onslaught of the surrounding

نه, هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف

emptiness.

نمی رهاند.

And I think

و فکر می کنم

this rhythmic melody of sadness will be heard

که این ترنم موزون حزن تا به ابد

forever.’

شنیده خواهد شد.»

The traveler's gaze fell upon the table:

نگاه مرد مسافر به روی میز افتاد:

‘What beautiful apples!

« چه سیب‌های قشنگی!

Life is the intoxication of solitude.’

حیات نشئه تنهایی است.»

And the host asked:

و میزبان پرسید:

what does beautiful mean?

قشنگ یعنی چه؟

— Beautiful means the loving interpretation of forms.

- قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

And love, only love,

و عشق، تنها عشق

makes you intimate with the warmth of an apple.

ترا به گرمی یک سیب می‌کند مأنوس.

And love, only love,

و عشق. تنها عشق

carried me into the breadth of lives' sorrow,

مرا به وسعت اندوه زندگی‌ها برد

brought me to the possibility of becoming a bird.

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن.

— And the antidote to sorrow?

و نوشداروی اندوه؟

— This draught gives out the pure sound of an elixir.

- صدای خالص اکسیر می‌ دهد این نوش.

And now it had become night.

و حال. شب شده بود.

The lamp was lit.

چراغ روشن بود.

And they drank tea.

و چای می‌خوردند.

— Why is your heart heavy? It is as though you are alone.

چرا گرفته دلت. مثل آنکه تنهایی.

— And how alone!

- چقدر هم تنها!

— I think

- خیال می‌کنم

you are caught in that hidden vein of colors.

دچار آن رگ پنهان رنگ‌ها هستی. . .

— Caught means

- دچار یعنی

— In love.

- عاشق.

— And think how alone it is

- و فکر کن که چه تنهاست

if a little fish is caught in the blue of the boundless sea.

اگر که ماهی کوچک. دچار آبی دریای بیکران باشد.

— What a delicate, sorrowful thought!

- چه فکر نازک غمناکی!

— And sorrow is the veiled smile of the plant's gaze.

- و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است.

And sorrow is a faint indication of the trace of things' unity.

و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست.

— How fortunate the plants are, in love with light,

- خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

with light's outstretched hand upon their shoulders.

و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.

— No, union is not possible.

- نه، وصل ممکن نیست.

There is always a distance.

همیشه فاصله‌ای هست.

Though the curve of water is a good pillow

اگرچه منحنی آب بالش خوبی است

for the lotus's charming, fragile sleep,

برای خواب دل‌آویز و ترد نیلوفر

there is always a distance.

همیشه فاصله‌ای هست.

One must be caught,

دچار باید بود

or else the murmur of wonder between two words

وگرنه زمزمهٌ حیرت میان دو حرف

will be wasted.

حرام خواهد شد.

And love

و عشق

is a journey into the brightness of the fluttering solitude of things.

سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست.

And love

و عشق

is the sound of distances.

صدای فاصله‌هاست.

The sound of distances that

صدای فاصله‌هایی که

— Are steeped in obscurity.

- غرق ابهامند

— No,

- نه،

the sound of distances clean as silver,

صدای فاصله‌هایی که مثل نقره تمیزند

that grow cloudy at the hearing of a nothing.

و با شنیدن یک هیچ می‌شوند کدر.

The lover is always alone.

همیشه عاشق تنهاست.

And the lover's hand is in the fragile hand of seconds.

و دست عاشق در دست ترد ثانیه‌هاست.

And the lover and the seconds go to the other side of day.

و او و ثانیه‌ها می‌روند آن طرف روز.

And the lover and the seconds sleep upon the light.

و او و ثانیه‌ها روی نور می‌خوابند.

And the lover and the seconds give the world's best book

و او و ثانیه‌ها بهترین کتاب جهان را

to the water.

به آب می‌بخشند.

And they know well

و خوب می‌دانند.

that no fish ever

که هیچ ماهی هرگز

untied the river's thousand and one knots.

هزار و یک گره رودخانه را نگشود.

And at midnight, in the old boat of illumination,

و نیمه‌شب‌ها. با زورق قدیمی اشراق

they set out upon the waters of guidance,

در آب‌های هدایت روانه می‌گردند.

and press forward as far as the manifestation of marvel.

و تا تجلّی اعجاب پیش می‌رانند.

— The air of your words carries a person¹

- هوای حرف تو آدم را ۱

through the garden lanes of tales.

عبور می‌دهد از کوچه باغ‌های حکایات

And in the veins of such a tone,

و در عروق چنین لحن

what fresh, sorrowful blood!

چه خون تازهٌ محزونی!

The courtyard was bright,

حیاط روشن بود

and the wind came,

و باد می‌آمد

and night's blood flowed in the silence of the two men.

و خون شب جریان داشت در سکوت دو مرد.

‘The room is a pure solitude.

« اتاق خلوت پاکی است.

For thought, what simple dimensions it has!

برای فکر، چه ابعاد ساده‌ای دارد!

My heart is strangely heavy.

دلم عجیب گرفته است.

I have no wish to sleep.’

خیال خواب ندارم.»

He went beside the window,

کنار پنجره رفت

and upon the soft, cloth-covered chair

و روی صندلی نرم پارچه‌ای

sat:

نشست:

‘I am still traveling.

«هنوز در سفرم.

I think

خیال می‌کنم

there is a boat upon the world's waters,

در آب‌های جهان قایقی است

and I—the boat's traveler—for thousands of years

و من- مسافر قایق - هزارها سال است

have sung the living song of ancient sailors

سرود زنده دریانوردهای کهن را

to the openings of the seasons,

به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم

and pressed forward.

و پیش می‌رانم.

Where does the journey carry me?

مرا سفر به کجا می‌برد؟

Where will the footprint remain unfinished,

کجا نشان قدم ناتمام خواهد ماند

and the shoelace be untied by leisure's soft

و بند کفش به انگشت‌های نرم فراغت

fingers?

گشوده خواهد شد؟

Where is the place of arriving, and spreading a carpet,

کجاست جای رسیدن. و پهن کردن یک فرش

and sitting carefree,

و بی‌خیال نشستن

and listening to

و گوش دادن به

the sound of washing a dish beneath the neighboring tap?

صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور؟

And in which spring

و در کدام بهار

will you pause,

درنگ خواهی کرد

and the soul's surface become filled with green leaves?

و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟

One must drink wine,

شراب باید خورد

and walk in the youth of a shadow.

و در جوانی یک سایه راه باید رفت

That is all.

همین.

Where is the direction of life?

کجاست سمت حیات؟

From which side shall I reach a hoopoe?

من از کدام طرف می‌رسم به یک هدهد؟

And listen: these very words, throughout the journey,

و گوش کن. که همین حرف در تمام سفر

kept slamming the window of sleep.

همیشه پنجره خواب را به هم می‌زد.

What sings in your ear all along the road?

چه چیز در همه راه زیر گوش تو می‌خواند؟

Think carefully.

درست فکر کن ۱

Where is the hidden kernel of this mysterious melody?

کجاست هسته پنهان این ترنم مرموز؟

What presses your eyelid,

چه چیز پلک ترا می‌فشرد.

what warm, heart-delighting rhythm?

چه وزن گرم دل‌انگیزی؟

The journey was not long:

سفر دراز نبود:

the swallow's passage lessened the volume of time.

عبور چلچله از حجم وقت کم می‌کرد.

And in the conversation between wind and pitched roofs,

و در مصاحبهه باد و شیروانی‌ها

the gestures returned to the beginning of awareness.

اشاره‌ها به سرآغاز هوش برمی گشت.

In that minute when, from the height of summer,

در آن دقیقه که از ارتفاع تابستان

you looked at the surging ‘Jajrud,’

به «جاجرود» خروشان نگاه می‌کردی،

what happened

چه اتفاق افتاد

that the starlings reaped your green sleep?

که خواب سبز تو را سارها درو کردند؟

And the season was the season of reaping.

و فصل. فصل درو بود.

And with a starling's settling upon a cypress branch,

و با نشستن یک سار روی شاخه یک سرو

the book of the season turned a page,

کتاب فصل ورق خورد

and the first line was this:

و سطر اول این بود:

life is the colorful heedlessness of one minute of ‘Eve.’

حیات، غفلت رنگین یک دقیقه «حوا»ست.

You looked:

نگاه می‌کردی:

between the cow and grass, the wind's mind was flowing.

میان گاو و چمن ذهن باد در جریان بود.

At the mulberry's keepsake upon the season's skin,

به یادگاری شاتوت روی پوست فصل

you looked.

نگاه می‌کردی

The presence of a roller among the clovers

حضور سبزقبایی میان شبدرها

mended the scratch upon feeling's face.

خراش صورت احساس را مرمّت کرد.

Look, there is always a scratch upon feeling's face.

ببین. همیشه خراشی است روی صورت احساس.

Always something, as though the awareness of sleep,

همیشه چیزی. انگار هوشیاری خواب:

arrives from behind as softly as death's step,

به نرمی قدم مرگ می‌رسد از پشت.

and places a hand upon our shoulder.

و روی شانه ما دست می‌گذارد.

And the warmth of its bright fingers,

و ما حرارت انگشت‌های روشن او را

like a pleasant poison,

بسان سم گوارایی

we drink beside the event.

کنار حادثه سر می کشیم.

‘Venice,’ do you remember?

«ونیز»، یادت هست؟

And upon the tranquil canal?

و روی ترعه آرام؟

In that tarnished dispute between water and earth,

در آن مجادله زنگدار آب و زمین

when time was seen through a prism,

که وقت از پس منشور دیده می‌شد

the boat's rocking shook your mind:

تکان قایق. ذهن تو را تکانی داد:

the dust of habit is always in the path of gazing.

غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست.

One must always go with a fresh breath,

همیشه با نفس تازه راه باید رفت

and blow,

و فوت باید کرد

so death's golden face may become utterly clean.

که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ.

Where is the stone of Renus?

کجاست سنگ رنوس؟

I come from beside a tree

من از مجاورت یک درخت می‌آیم

on whose bark the simple hands of estrangement¹

که روی پوست آن دست‌های ساده غربت ۱

had left a mark:

اثر گذاشته بود:

‘As a keepsake, I wrote a line of longing.’

«به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی.»

Give me the wine.

شراب را بدهید.

We must hurry:

شتاب باید کرد:

I come from traveling through an epic,

من از سیاحت در یک حماسه می‌آیم

and like water,

و مثل آب

the whole tale of Sohrab and the antidote,

تمام قصه سهراب و نوشدارو را

I flow through it.

روانم.

The journey took me to the garden door of an age of mine,

سفر مرا به در باغ چند سالگی‌ام برد

and I stood so

و ایستادم تا

my heart might settle.

دلم قرار بگیرد

The sound of fluttering came,

صدای پرپری آمد

and when the door opened,

و در که باز شد

I fell to the earth from the onslaught of truth.

من از هجوم حقیقت به خاک افتادم.

And another time, beneath the sky of the ‘Psalms,’

و بار دیگر، در زیر آسمان «مزامیر»،

on that journey when, beside the river of ‘Babylon,’

در آن سفر که لب رودخانه «بابل»

I came to my senses,

به هوش آمدم.

the lute's melody was silent,

نوای بربط خاموش بود

and when I listened well, there was the sound of weeping,

و خوب گوش که دادم، صدای گریه بود

and several restless lutes

و چند بربط بی‌تاب

swung from the willow's wet branches.

به شاخه‌های تر بید تاب می‌خوردند.

And along the journey, pure Christian monks

و در مسیر سفر راهبان پاک مسیحی

toward the silent curtain of ‘Jeremiah the prophet,’

به سمت پرده خاموش «ارمیای نبی»

were pointing.

اشاره می کردند.

And I, aloud,

و من بلند بلند.

read the ‘Book of Ecclesiastes.’

«کتاب جامعه» می‌خواندم.

And several Lebanese farmers,

و چند زارع لبنانی

beneath an ancient cedar,

که زیر سدر کهن‌سالی

were seated,

نشسته بودند

their trees’ citrus fruits in their minds

مرکبات درختان خویش را در ذهن

they counted.

شماره می کر دند.

Beside the journey's road, blind Iraqi children

کنار راه سفر کودکان کور عراقی

at the writing of ‘Hammurabi’s tablet’

به خط «لوح حمورابی»

looked.

نگاه می کر دند.

And along the journey, the world’s newspapers

و در مسیر سفر روزنامه‌های جهان را

I reviewed.

مرور می‌کردم.

The journey was full of flowing.

سفر پر از سیلان بود.

And from the tumult of industry, the journey's entire surface

و از تلاطم صنعت تمام سطح سفر

was gloomy and black,

گرفته بود و سیاه

and smelled of oil.

و بوی روغن می‌داد.

And upon the soil of the journey, empty liquor bottles,

وروی خاک سفر شیشه‌های خالی مشروب.

the furrows of instinct, and impossible shadows

شیارهای غریزه. و سایه‌های محال

lay beside one another.

کنار هم بودند.

Along the journey's road, from the dwelling of consumptives,

میان راه سفر. از سرای مسلولین

the sound of coughing came.

صدای سرفه می‌آمد.

Prostitutes in the city's blue sky

زنان فاحشه در آسمان آبی شهر

watched the bright furrows of ‘jets.’

شیار روشن «جت»ها را

They watched.

نگاه می کردند.

And children followed the pinwheels.

و کودکان پی پرپرچه‌ها روان بودند.

Street sweepers sang songs,

سپورهای خیابان سرود می‌خواندند

and great poets

و شاعران بزر گ

prayed before the migrating leaves.

به برگ‌های مهاجر نماز می‌بردند.

And the long road of the journey, through human and iron,

و راه دور سفر» از میان آدم و آهن

went toward life's hidden essence:

به سمت جوهر پنهان زندگی می‌رفت:

it joined the wet estrangement of a watercourse,

به غربت تر یک جوی آب می‌پیوست.

the silent glint of a scale,

به برق ساکت یک فلس.

the familiarity of a tone,

به آشنایی یک لحن.

the infinity of a color.

به بیکرانی یک رنگ.

The journey carried me to equatorial lands.

سفر مرا به زمین‌های استوایی برد.

And beneath the shade of that great green ‘banyan,’

و زیر سایه آن «بانیان» سبز تنومند

how well I remember

چه خوب یادم هست

a phrase that entered the mind's summer pasture:

عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد:

be vast, and alone, and humble, and firm.

وسیع باش. و تنها. و سر به‌زین و سخت.

I come from the company of sunlight.

من از مصاحبت آفتاب می‌آیم

Where is shade?

کجاست سایه؟

But the step is still bewildered by spring's branching,

ولی هنوز قدم گیج انشعاب بهار است

and the scent of picking comes from the wind's hand,

و بوی چیدن از دست باد می‌آید

and touch, behind the mist of the orange's condition,

و حس لامسه پشت غبار حالت نارنج.

is unconscious.

به حال بیهوشی است.

In this colorful struggle, who knows

در این کشاکش رنگین. کسی چه می‌داند

at what point of the season my stone of seclusion lies?

که سنگ عزلت من در کدام نقطه فصل است.

The forest still does not recognize its countless

هنوز جنگل. ابعاد بی‌شمار خودش را

dimensions.

نمی شناسد.

The leaf still

هنوز برگ

rides the wind's first letter.

سوار حرف اول باد است.

The human still says something to water,

هنوز انسان چیزی به آب می‌گوید

and in the grass's inwardness a stream of dispute flows,

و در ضمیر چمن جوی یک مجادله جاری است

and in the tree's circuit,

و در مدار درخت

the resonance of a pigeon's wing is the obscure presence of human behavior.

طنین بال کبوتر، حضور مبهم رفتار آدمی‌زاد است.

The sound of clamor comes.

صدای همهمه می‌آید.

And I am the sole addressee of the world's winds.

و من مخاطب تنهای بادهای جهانم.

And the world’s rivers teach the pure secret of vanishing

و رودهای جهان رمز پاک محو شدن را

to me.

به من می آموزند.

Only me.

فقط به من.

And I am the interpreter of the sparrows of the Ganges valley,

و من مفسر گنجشک‌های دره گنگم

and the earring of Tibet's mystic knowledge,

و گوشواره عرفان نشان تبت را

for the unadorned ears of the girls of Benares,

برای گوش بی‌آذین دختران بنارس

I have explained beside the road of ‘Sarnath.’

کنار جاده «سرنات» شرح داده‌ام.

Set upon my shoulder, O morning song of the ‘Vedas,’

به دوش من بگذار ای سرود صبح «ودا»ها

the whole weight of freshness,

تمام وزن طراوت را

for I

که من

am caught in the warmth of speech.

دچار گرمی گفتارم.

And O all the olive trees of Palestine's soil,

و ای تمام درختان زیت خاک فلسطین

address your abundance of shade to me,

وفور سایه خود را به من خطاب کنید.

to this lonely traveler coming from a tour around ‘Sinai,’

به این مسافر تنها؛ که از سیاحت اطراف «طور» می‌آید

stirred and fevered by the heat of divine ‘speech.’

و از حرارت «تکلیم» در تب و تاب است.

But conversation, one day, will vanish,

ولی مکالمه. یک روز. محو خواهد شد

and the highway of air

و شاهراه هوا را

the splendor of the butterflies of the senses' spreading

شکوه شاهپرک‌های انتشار حواس

will whiten.

سپید خواهد کرد.

For this rhythmic sorrow, how many poems they sang!

برای این غم موزون چه شعرها که سرودند!

But someone still stands beneath the tree.

ولی هنوز کسی ایستاده زیر درخت.

But there is still a rider behind the city's rampart,

ولی هنوز سواری است پشت باره شهر

with the weight of the pleasant dream of conquering Qadisiyyah

که وزن خواب خوش فتح قادسیه

upon his wet eyelid.

به دوش پلک‌تر اوست.

Still the neighing of the Mongols' restless horses

هنوز شیهه اسبان بی‌شکیب مغول‌ها

rises from the solitude of alfalfa fields.

بلند می‌شود از خلوت مزارع یونجه.

Still the merchant of Yazd, beside the ‘Spice Road,’

هنوز تاجر یزدی، کنار «جاده ادویه»

loses his senses at the scent of India's wares.

به بوی امتعه هند می‌رود از هوش.

And on the shore of ‘Hamun,’ you still hear:

و در کرانه «هامون». هنوز می‌شنوی:

— Evil has overtaken the whole earth.

- بدی تمام زمین را فرا گرفت.

— A thousand years passed.

- هزار سال گذشت..

— No sound of bathing was heard,

- صدای آب‌تنی کردنی به گوش نیامد

and no maiden's body's reflection fell upon the water.

و عکس پیکر دوشیزه‌ای در آب نیفتاد.

And halfway through the journey, on the shore of the ‘Jamuna,’

و نیمه راه سفر، روی ساحل «جمنا»

I sat,

نشسته بودم

and the image of the ‘Taj Mahal’ in the water

و عکس «تاج‌محل» را در آب

I looked at:

نگاه می‌کردم:

the marble endurance of elixir-like moments,

دوام مرمری لحظه‌های اکسیری

and life's volume advancing into death.

و پیشرفتگی حجم زندگی در مرگ.

Look, two great wings

ببین، دو بال بزرگ

are traveling toward the margin of water's soul.

به سمت حاشیه روح آب در سفرند.

There are strange sparks beside the hand.

جرقه‌های عجیبی است در مجاورت دست.

Come, illuminate the darkness of perception,

بیا، و ظلمت ادراک را چراغان کن

for one gesture is enough:

که یک اشاره بس است:

life is a gentle blow

حیات ضربه آرامی است

upon the rock of ‘Magar.’

به تخته سنگ «مگار».

And along the journey, the birds of ‘Nishat Garden’

و در مسیر سفر مرغ‌های «باغ نشاط»

washed the dust of experience from my gaze.

غبار تجربه را از نگاه من شستند..

They showed me the soundness of a cypress.

به من سلامت یک سرو را نشان دادند.

And in worship of feeling,

و من عبادت احساس را

in gratitude for the brightness of the moment,

به پاس روشنی حال.

I sat beside ‘Dal’ and murmured warmly.

کنار «تال» نشستم. و گرم زمزمه کردم.

One must pass on,

عبور باید کرد

become a fellow traveler of distant horizons,

و هم نورد افق‌های دور باید شد

and sometimes pitch a tent in the vein of a word.

و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد.

One must pass on,

عبور باید کرد

and sometimes eat mulberries from the tip of a branch.

و گاه از سر یک شاخه توت باید خورد.

I was passing beside lyric song,

من از کنار تغزل عبور می‌ کردم

and it was the season of blessing,

و موسم برکت بود

and beneath my feet the numerals of sand were trampled.

و زیر پای من ارقام شن لگد می‌شد.

A woman heard,

زنی شنید.

came beside the window, looked at the season.

کنار پنجره آمد. نگاه کرد به فصل.

She was at her own beginning.

در ابتدای خودش بود.

And her primal hand softly picked the dew of minutes

و دست بدوی او شبنم دقایق را

from the body of the feeling of death.

به نرمی از تن احساس مرگ برمی چید.

I stood.

من ایستادم.

And the sunlight of lyric song was high,

و آفتاب تغزل بلند بود

and I watched over the evaporation of dreams,

و من مواظب تبخیر خواب‌ها بودم

and the blows of a strange plant upon the mind’s body

و ضربه‌های گیاهی عجیب را به تن ذهن

I counted:

شماره می کردم:

we thought

خیال می کردیم

we were without a margin.

بدون حاشیه هستیم.

We thought

خیال می کردیم

within the mythic text of rhubarb's convulsion,

میان متن اساطیری تشنج ریباس

we floated,

شناوریم

and a few seconds of heedlessness were the presence of our being.

و چند ثانیه غفلت، حضور هستی ماست.

We were at the perilous beginning of plants

در ابتدای خطیر گیاه‌ها بودیم

when the woman's eye fell upon me:

که چشم زن به من افتاد:

the sound of your footstep came; I thought the wind

صدای پای تو آمد. خیال کردم باد

was passing over the old curtains.

عبور می کند از روی پرده‌های قدیمی.

The sound of your footstep around things

صدای پای تو را در حوالی اشیا

I had heard.

شنیده بودم.

— Where is the festival of lines?

- کجاست جشن خطوط؟

— Look at the undulation, at the spreading of my body.

- نگاه کن به تموّج. به انتشار تن من.

— From which side shall I reach the great surface?

- من از کدام طرف می‌رسم به سطح بزرگ؟

— And stretch me to the wet area of the glass,

- و امتداد مرا تا مساحت تر لیوان

fill me with the surfaces of thirst.

پر از سطوح عطش کن.

— Where will life, as precisely as the breaking of a vessel,

- کجا حیات به اندازه شکستن یک ظرف

become exact,

دقیق خواهد شد

and the secret of the mallow's growth

و راز رشد پنیرک را

be melted by the warmth of the horse's mind?

حرارت ذهن اسب ذوب خواهد کرد؟

— And in the beautiful density of hands, one day,

- و در تراکم زیبای دست‌ها: یک روز

we heard the sound of picking a cluster.

صدای چیدن یک خوشه را به گوش شنیدیم.

— And in what land was it

‌- و در کدام زمین بود

that we sat upon nothing,

که روی هیچ نشستیم

and washed our hands and faces in the warmth of an apple?

و در حرارت یک سیب دست ورو شستیم؟

— Impossible sparks rose from existence.

- جرقه‌های محال از وجود برمی‌خاست.

— Where will the fear of gazing become delicate,

- کجا هراس تماشا لطیف خواهد شد

and less visible than a bird's way to death?

و ناپدیدتر از راه یک پرنده به مرگ؟

— And in the conversation of bodies, the poplar's course,

- و در مکالمهٌ جسم‌ها مسیر سپیدار

how bright it was!

چقدر روشن بود!

— Which road carries me to the garden of distances?

- کدام راه مرا می‌برد به باغ فواصل؟

One must pass on.

عبور باید کرد.

The wind's sound comes. One must pass on.

صدای باد می‌آید. عبور باید کرد.

And I am a traveler, O everlasting winds!

و من مسافرم. ای بادهای همواره!

Carry me to the breadth of leaves' formation.

مرا به وسعت تشکیل برگ‌ها ببرید.

Bring me to the childhood of the waters' ardor.

مرا به کودکی شور آب‌ها برسانید.

And fill my shoes, as far as the ripening of the grape's body,

و کفش‌های مرا تا تکامل تن انگور

with the stir of humility's beauty.

پر از تحرک زیبایی خضوع کنید.

Raise my minutes, as far as the repeated doves,

دقیقه‌های مرا تا کبوتران مکرر

into the white sky of instinct.

در آسمان سپید غریزه اوج دهید.

And the happening of my existence beside the tree,

و اتفاق وجود مرا کنار درخت.

transform it into a pure, lost connection.

بدل کنید به یک ارتباط گمشده پاک.

And in solitude's breathing,

و در تنفس تنهایی

strike the windows of my awareness together.

دریچه‌های شعور مرا به هم بزنید.

Send me running after the kite of that day.

روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز

Carry me to the solitude of life's dimensions.

مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید.

The presence of a gentle ‘nothing,’

حضور «هیچ» ملایم را

show it to me.’

به من نشان بدهید.»