از روی پلک شب

It was an overflowing night.

شب سرشاری بود.

The river went from the poplars' feet into the beyond.

رود از پای صنوبرها. تا فراترها می‌رفت.

The valley coated in moonlight, the mountain so bright that God was visible.

دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پیدا بود.

On the heights, we.

در بلندی‌ها. ما.

The distances lost, the surfaces washed, and the gaze thinner than the whole night.

دورها گم سطح‌ها شسته. و نگاه از همه شب نازک‌تر.

Your hands gave me the green stalk of a message.

دست‌هایت. ساقه سبز پیامی را می‌داد به من

And the earthenware of intimacy slowly cracked with your breaths.

و سفالینه انس با نفس‌هایت آهسته ترک می‌خورد

And our heartbeats spilled upon the stone.

و تپش‌هامان می‌ریخت به سنگ.

From an ancient wine, summer's sand in the veins,

از شرابی دیرین. شن تابستان در رگ‌ها

and the glaze of moonlight upon your manner.

و لعاب مهتاب. روی رفتارت.

You wondrous, you free, and becoming to the earth.

تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک.

Life's green opportunity joined the cool mountain air.

فرصت سبز حیات. به هوای خنک کوهستان می‌پیوست.

The shadows returned.

سایه‌ها برمی گشت.

And still, in the breeze's path,

و هنوز. در سر راه نسیم.

pennyroyals stirring,

پونه‌هایی که تکان می‌خورد.

raptures falling into disorder.

جذبه‌هایی که به هم می‌ریخت.