شب و هوس

I am waiting for sleep, and a hundred regrets,

در انتظار خوابم و صد افسوس

sleep will not come to my open eyes.

خوابم به چشم باز نمیآید

Sorrowful and grief-stricken, I say,

اندوهگین و غمزده می گویم

“Perhaps it does not come out of coyness.”

شاید ز روی ناز نمی آید

Sleep has become like a shadow, and does not fall

چون سایه گشته خواب و نمی افتد

into the bright snares of my eyes.

در دامهای روشن چشمانم

That hidden unknown sings

می خواند آن نهفته نامعلوم

within the beats of my troubled pulse.

در ضربه های نبض پریشانم

Drowned in this innocent youth,

مغروق این جوانی معصوم

drowned in the moments of forgetfulness,

مغروق لحظه های فراموشی

drowned in this caressing greeting,

مغروق این سلام نوازشبار

in the kiss and gaze and embrace.

در بوسه و نگاه و همآغوشی

I want him in this night of solitude,

می خواهمش در این شب تنهایی

with eyes lost in seeing,

با دیدگان گمشده در دیدار

with pain, the silent, beautiful pain,

با درد ، درد ساکت زیبایی

full, full of all of myself.

سرشار ، از تمامی خود سرشار

I want him to clasp me to himself,

می خواهمش که بفشردم بر خویش

to himself to clasp me, the lovesick one,

بر خویش بفشرد من شیدا را

to wind tightly around my existence

بر هستیم به پیچد ، پیچد سخت

those warm and powerful arms.

آن بازوان گرم و توانا را

Amid my neck and my hair,

در لا بلای گردن و موهایم

let the breeze of his breaths wander.

گردش کند نسیم نفسهایش

Let him drink, drink, so that I may join,

نوشد بنوشد که بپیوندم

with my own bitter river, his sea.

با رود تلخ خویش به دریایش

Wild and hot and thirsty and trembling,

وحشی و داغ و پر عطش و لرزان

like rebellious, playful flames,

چون شعله های سرکش بازیگر

let him set me alight, set me alight in a tumult,

در گیردم ، به همهمه ی در گیرد

and let my ashes remain within the bed.

خاکسترم بماند در بستر

In the bright sky of his eyes,

در آسمان روشن چشمانش

let me see the stars of desire.

بینم ستاره های تمنا را

In his kisses full of sparks, let me seek

در بوسه های پر شررش جویم

the fiery pleasures of desires.

لذات آتشین هوسها را

I want him—alas—I want him.

می خواهمش دریغا ، می خواهم

I want him in darkness, in solitude.

می خواهمش به تیره به تنهایی

I call him with weeping, with restlessness.

می خوانمش به گریه به بی تابی

I call him with patience, with endurance.

می خوانمش به صبر ، شکیبایی

Thirsty-lipped, my gaze runs at every moment

لب تشنه می دود نگهم هر دم

within the hollows of night, the endless night.

در حفره های شب ، شب بی پایان

He, that bird, perhaps is weeping

او آن پرنده شاید می گرید

upon the roof of a wandering star.

بر بام یک ستاره سرگردان