رمیده

I do not know what I want, God,

نمی دانم چه می خواهم خدا یا

what I search for night and day,

به دنبال چه می گردم شب و روز

what my weary gaze seeks,

چه می جوید نگاه خسته من

why this heart full of burning is dejected.

چرا افسرده است این قلب پر سوز

I flee from the gathering of familiar people,

ز جمع آشنایان میگریزم

and creep into a corner, quietly and silently,

به کنجی می خزم آرام و خاموش

my gaze submerged in darkness,

نگاهم غوطه ور در تیرگیها

listening to my sick heart.

به بیمار دل خود می دهم گوش

I flee from these people who, with me,

گریزانم از این مردم که با من

are outwardly companions and sincere,

به ظاهر همدم ویکرنگ هستند

but inwardly, from the depth of their pettiness,

ولی در باطن از فرط حقارت

have fastened two hundred false accusations to my skirts.

بدامانم دو صد پیرایه بستند

From these people who, when they heard my poetry,

از این مردم که تا شعرم شنیدند

blossomed before me like a fragrant flower,

برویم چون گلی خوشبو شکفتند

but at the moment when they sat in private,

ولی آن دم که در خلوت نشستند

called me a disgraced madwoman.

مرا دیوانه ای بد نام گفتند

My heart, O my mad heart,

دل من ای دل دیوانه من

which burns from these estrangements,

که می سوزی از این بیگانگی ها

cry out no longer against the hands of others.

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

For God's sake, enough of this madness.

خدا را بس کن این دیوانگی ها