شراب و خون

There is no companion to whom I can tell my secret.

نیست یاری تا بگویم راز خویش

I have hidden my lament within my instrument.

ناله پنهان کرده ام در ساز خویش

I am the harp of sorrow—for God's sake, a pluck,

چنگ اندوهم خدا را زخمه ای

a pluck, so that I may raise my voice.

زخمه ای تا برکشم آواز خویش

I fastened a lock of silence upon my lips.

برلبانم قفل خاموشی زدم

With a familiar key, open it.

با کلیدی آشنا بازش کنید

The child of the heart is wounded by the hand of cruelty.

کودک دل رنجه ی دست جفاست

With the fingertips of faithfulness, caress it.

با سر انگشت وفا نازش کنید

Fill this cup, O companion of my breath.

پر کن این پیمانه را ای هم نفس

Fill this cup with his blood.

پر کن این پیمانه را از خون او

Make me drunk, so drunk that, from the passion of wine,

مست مستم کن چنان کز شور می

I may tell the tale of his enchantment.

باز گویم قصه افسون او

Why do you ask me about the colour of his eyes?

رنگ چشمش را چه میپرسی ز من

When did the colour of his eyes bind me?

رنگ چشمش کی مرا پا بند کرد

The fire which rose from his eyes

آتشی کز دیدگانش سر کشید

bound this maddened heart.

این دل دیوانه را دربند کرد

What mark of his lips do I carry upon my soul,

از لبانش کی نشان دارم به جان

except the sparks of enchanting kisses?

جز شرار بوسه های دلنشین

What keepsake has remained upon my body,

بر تنم کی مانده است یادگار

except the pressure of iron arms?

جز فشار بازوان آهنین

What do I know of what his fingertips did

من چه میدانم سر انگشتش چه کرد

amid the harvest of my hair?

در میان خرمن گیسوی من

I know only that this disorder

آنقدر دانم که این آشفتگی

has fallen into my hair for that reason.

زان سبب افتاده اندر موی من

He became a fire and seized my heart and soul.

آتشی شد بر دل و جانم گرفت

He became a highwayman and barred the road of my faith.

راهزن شد راه ایمانم گرفت

The skirts of patience had slipped from my grasp.

رفته بود از دست من دامان صبر

When I fell from my feet, my sky grew overcast.

چون ز پا افتادم آسمانم گرفت

I was lost in the expanse of the desert of love,

گم شدم در پهنه صحرای عشق

in a night black like the face of my fortune.

در شبی چون چهره بختم سیاه

Suddenly, without my being able to flee,

ناگهان بی آنکه بتوانم گریخت

upon my head rained the rain of sin.

بر سرم بارید باران گناه

I was drunk, drunk with love and drunk with tenderness.

مست بودم ، مست عشق و مست ناز

A man came and stole my stony heart.

مردی آمد قلب سنگم را ربود

He caused me so much pain, and I gave him pleasure.

بس که رنجم داد و لذت دادمش

He left—what do I know of who he was?

ترک او کرد چه می دانم که بود

My intoxication left me, O companion of my breath.

مستیم از سر پرید ای همنفس

Once more, fill this cup.

بار دیگر پرکن این پیمانه را

Give blood, the heart's blood of that selfish one,

خون بده خون دل آن خودپرست

so that I may bring this tale to its end.

تا به پایان آرم این افسانه را