دریایی

One long, sunlit day,

یکروز بلند آفتابی

in the boundless blue of the sea,

در آبی بیکران دریا

the waves brought you to me,

امواج ترا به من رساندند

the waves, you, a solitary burden.

امواج ترا بار تنها

Your eyes were the colour of water

چشمان تو رنگ آب بودند

at the moment when I saw you in the water.

آن دم که ترا در آب دیدم

In the estrangement of that shapeless world,

در غربت آن جهان بی شکل

it was as though I saw you in a dream.

گویی که ترا بخواب دیدم

From you to me, silence and wonder;

از تو تا من سکوت و حیرت

from me to you, a gaze and doubt.

از من تا تو نگاه و تردید

A bird called us from afar,

ما را می خواند مرغی از دور

called us to the green garden of the sun.

می خواند بباغ سبز خورشید

Within us burned the sharp fever of a kiss.

در ما تب تند بوسه میسوخت

We were thirsty for the blood of passion.

ما تشنه خون شور بودیم

In the little boat of trembling waters,

در زورق آبهای لرزان

we were the playthings of fragrance and light.

بازیچه عطر و نور بودیم

They beat, they beat within the sea,

می زد ، می زد درون دریا

from the anxiety of drawing down,

از دلهره فرو کشیدن

the waves, the impatient waves,

امواج ، امواج نا شکیبا

in the rebellion of reaching one another.

در طغیان بهم رسیدن

You stretched out your hands,

دستانت را دراز کردی

like currents without an ending.

چون جریان های بی سرانجام

Your lips, with the greeting of a kiss,

لبهایت با سلام بوسه

were undone…

ویران گشتند ...

For one moment, the whole sky

یک لحظه تمام آسمان را

I saw within a halo of crystal.

در هاله ای از بلور دیدم

Myself and you and life

خود را و ترا و زندگی را

I saw within circles of light.

در دایره های نور دیدم

It was as though the hot breeze of hell

گویی که نسیم داغ دوزخ

had wound amid my hair.

پیچیده میان گیسوانم

Like a drop of burning gold,

چون قطره ای از طلای سوزان

your love dripped upon my lips.

عشق تو چکید بر لبانم

Then, from the distant sea,

آنگاه ز دوردست دریا

the waves crept toward us.

امواج بسوی ما خزیدند

Without bringing me to myself,

بی آنکه مرا بخویش آرند

quietly, they drew you down.

آرام ترا فرو کشیدند

At that moment, I thought that a fragrance

پنداشتم آن زمان که عطری

had seeped once more from the flower of dreams,

باز از گل خوابها تراوید

or that the hand of my imagination had carved your body

یا دست خیال من تنت را

from the marble of waters.

از مرمر آبها تراشید

At that moment, I thought there was a secret

پنداشتم آن زمان که رازیست

within the lamentation and sobbing of the sea.

در زاری و هایهای دریا

Perhaps, to itself, it was calling me,

شاید که مرا بخویش می خواند

in its own estrangement, the god of the sea.

در غربت خود خدای دریا