عصیان خدا

If I were God, one night I would call out to the angels,

گر خدا بودم ملاثک را شبی فریاد می کردم

to cast the coin of the sun into the furnace of darkness.

سکه خورشیدی را در کوره ظلمت رها سازند

Angrily, I would tell the servants of the world's garden

خادمان باغ دنیا را ز روی خشم می گفتم

to detach the yellow leaf of the moon from the branch of nights.

برگ زرد ماه را از شاخه شبها جدا سازند

At midnight, within the curtains of the court of my majesty,

نیمه شب در پرده های بارگاه کبریای خویش

the fingers of my roaring anger would overturn the world.

پنجه خشم خروشانم جهان را زیر و رو می ریخت

My weary hands, after thousands of years of silence,

دستهای خسته ام بعد از هزاران سال خاموشی

would pour the mountains into the open mouths of seas.

کوهها را در دهان باز دریا ها فرو می ریخت

I would unfasten the bonds from the feet of thousands of feverish stars.

می گشودم بند از پای هزاران اختر تبدار

I would scatter the blood of fire into the silent veins of forests.

میفشاندم خون آتش در رگ خاموش جنگلها

I would tear the curtains of smoke, so that in the roaring wind,

می دریدم پرده های دود را تا در خروش باد

the daughter of fire might dance drunkenly in the embrace of forests.

دختر آتش برقصد مست در آغوش جنگلها

I would blow into the enchanting flute of the evening wind,

می دمیدم در نی افسونی باد شبانگاهی

so that rivers rose from their beds like thirsty snakes,

تا ز بستر رودها چون مارهای تشنه برخیزند

weary of a lifetime gliding upon a moist breast,

خسته از عمری بروی سینه ای مرطوب لغزیدن

and poured into the dark marsh of the night sky.

در دل مرداب تار آسمان شب فرو ریزند

Softly, I would tell the winds to set, upon the feverish river,

بادها را نرم میگفتم که بر شط تبدار

the intoxicated little boat of the red fragrance of flowers afloat.

زورق سرمست عطر سرخ گلها را روان سازند

I would open the graves, so that thousands of wandering souls

گورها را می گشودم تا هزاران روح سرگردان

might once more conceal themselves within the fortress of bodies.

بار دیگر در حصار جسمها خود را نهان سازند

If I were God, one night I would call out to the angels,

گر خدا بودم ملاثک را شبی فریاد می کردم

to boil the waters of Kawthar within the pitcher of hell.

آب کوثر را درون کوزه دوزخ بجوشانند

With a burning torch in hand, the flock of the pious

مشعل سوزنده در کف گله پرهیزکاران را

they would drive out of the pasture of green-skirted paradise.

از چراگاه بهشت سبزتر دامن برون رانند

Weary of divine asceticism, at midnight, in Satan's bed,

خسته از زهد خدایی نیمه شب در بستر ابلیس

upon the slope of a fresh transgression, I would seek a refuge.

در سراشیب خطایی تازه میجستم پناهی را

In exchange for the golden crown of divinity, I would choose

می گزیدم در بهای تاج زرین خداوندی

the dark and painful pleasure of the embrace of a sin.

لذت تاریک و درد آلود آغوش گناهی را