عصیان خدایی

At midnight, the cradles move quietly,

نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند

unaware of the painful migration of human beings.

بی خبر از کوچ درد آلود انسانها

Once more, a hand, like a trembling little boat,

باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان

draws me, rowing, into the mouth of storms.

می کشد پاروزنان در کام طوفانها

Faces deeply unfamiliar within my gaze,

چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

houses above which lie the tears of stars,

خانه هایی بر فرازش اشک اختر ها

the terror of prison and the glitter of a chain's link,

وحشت زندان و برق حلقه زنجیر

tales of the grace of the one God,

داستانهایی ز لطف ایزد یکتا

the cold breast of the earth and the patches of graves,

سینه سرد زمین و لکه های گور

each greeting the dark shadow of a farewell,

هر سلامی سایه تاریک بدرودی

empty hands, and in a distant sky,

دستهایی خالی و در آسمانی دور

the yellowness of a sick, feverish sun.

زردی خورشید بیمار تب آلودی

An endless search and a mute struggle,

جستجویی بی سرانجام و تلاشی گنگ

a dark road and feet weary upon the way,

جاده ای ظلمانی و پاثی به ره خسته

no sign of fire upon the summits of Sinai,

نه نشان آتشی بر قله های طور

no answer from beyond this closed door.

نه جوابی از ورای این در بسته

I sit, staring into the eyes of darkness.

می نشینم خیره در چشمان تاریکی

Could I be separate from this form for a moment,

می شود یک دم از این قالب جدا باشم

wind like a cry within the heart of the world,

همچو فریادی بپیچم در دل دنیا

and for a few days, I, the rebellious one, be God?

چند روزی هم من عاصی خدا باشم

If I were God, God, from this divinity,

گر خدا بودم خدایا زین خداوندی

when would only a name of mine remain in the world?

کی دگر تنها مرا نامی به دنیا بود

I would turn my back upon this jewelled throne.

من به این تخت مرصع پشت می کردم

My court would be the silent solitude of hearts.

بارگاهم خلوت خاموش دلها بود

If I were God, God, for a moment from myself,

گر خدا بودم خدایا لحظه ای از خویش

I would break away, break away, go far.

می گسستم می گسستم دور می رفتم

Upon the ruined roads of this old world,

روی ویران جاده های این جهان پیر

without a robe and without a staff of light, I would go.

بی ردا و بی عصای نور می رفتم

Fear of me would cast no shadow within hearts.

وحشت از من سایه در دلها نمی افکند

I would not promise hell to rebels.

عاصیان را وعده دوزخ نمی دادم

Either I would shorten the road to the garden of Iram,

یا ره باغ ارم کوتاه می کردم

or within this world give birth to a new paradise.

یا در این دنیا بهشتی تازه میزادم

If I were God, this flame of rebellion

گر خدا بودم دگر این شعله عصیان

would no longer burn only me, all of me.

کی مرا تنها سراپای مرا می سوخت

Suddenly, it would put its head out of the prison of my body,

ناگه از زندان جسمم سر برون می کرد

advance, and burn my world.

پیشتر می رفت و دنیای مرا می سوخت

I would give breasts the power to cry out.

سینه ها را قدرت فریاد می دادم

I myself would cry out within the breasts.

خود درون سینه ها فریاد می کردم

My existence would spread within existence,

هستی من گسترش می یافت در هستی

ashamed whenever I remembered divinity.

شرمگین هر گه خدایی یاد می کردم

My fists, these two hard and restless fists,

مشتهایم این دو مشت سخت بی آرام

would no longer strike walls in vain.

کی دگر بیهوده بر دیوارها می خورد

I would strike the crown of the world with my fist so hard

آن چنان می کوفتم بر فرق دنیا مشت

that existence would die within the bodies of walls.

تا که هستی در تن دیوارها می مرد

I would make my home among the people of earth.

خانه می کردم میان مردم خاکی

I myself would recite my secret to them.

خود به آنها راز خود را باز می خواندم

I would sit with the company of wine-drinkers.

مینشستم با گروه باده پیمایان

At night, in the alleys, I would sing.

شب میان کوچه ها آواز می خواندم

The candle of wine would burn in my solitude until dawn.

شمع می در خلوتم تا صبحدم می سوخت

Drunk from it, I would deliberate upon affairs.

مست از او در کارها تدبیر می کردم

I would tear the garment of abstinence upon my body.

می دریدم جامه پرهیز را بر تن

I would purify myself within the winecup.

خود درون جام می تطهیر می کردم

I would release these troubled people,

من رها می کردم این خلق پریشان را

so that, for a moment, they might rest from the terror of hell,

تا دمی از وحشت دوزخ بیاسایند

drink a sip of the wine of existence,

جرعه ای از باده هستی بیاشامند

and adorn themselves with the ornament of intoxication.

خویش را با زینت مستی بیارایند

I would be the melody of a harp in the chambers of night.

من نوای چنگ بودم در شبستانها

I would be the spark of love, the breasts my dwelling.

من شرار عشق بودم سینه ها جایم

Mosque and tavern, this ruined monastery,

مسجد و میخانه این دیر ویرانه

would roar from the bright strokes of my feet.

پر خروش از ضربه های روشن پایم

I would be the message of union within a playful gaze.

من پیام وصل بودم در نگاهی شوخ

I would be the greeting of affection upon the lips of a cup.

من سلام مهر بودم بر لبان جام

I would be the wine of a kiss in the night of intoxication.

من شراب بوسه بودم در شب مستی

I would be love from head to toe, pleasure, pleasure.

من سراپا عشق بودم کام بودم کام

From time to time, within my own dwelling,

می نهادم گاهگاهی در سرای خویش

I would put my ear to the cries of my destitute people,

گوش بر فریاد خلق بی نوای خویش

to see if there were a remedy for their pains,

تا ببینم درد هاشان را دوایی هست

or what they wanted from their God.

یا چه می خواهند آنها از خدای خویش

If I were God, my messenger would be my pure name.

گر خدا بودم در سولم نام پاکم بود

This splendour would come from my torn garments.

این جلال از جامه های چاک چاکم بود

Love would be my sword, and intoxication my book.

عشق شمشیر من و مستی کتاب من

Wine would be my earth, yes, wine would be my earth.

باده خاکم بود آری باده خاکم بود

Ah, alas, a moment has come when my lips

ای دریغا لحظه ای آمد که لبهایم

are deeply silent, and upon them there is no word.

سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست

I want to bid you farewell until a distant time,

خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور

for I no longer have any desire to greet you.

زانکه دیگر با توام شوق سلامی نیست

For these divinities do not befit the powerless.

زانکه نازیبد زبون را این خداییها

What have I to do with separations from this earthen body?

من کجا وزین تن خاکی جداییها

What have I to do with suddenly taking flight from this world, this ominous killing ground,

من کجا و از جهان این قتلگاه شوم

with flights and releases?

ناگهان پرواز کردن ها رهایی ها

I sit, staring into the eyes of darkness.

می نشینم خیره در چشمان تاریکی

Night pours through the opening onto my pillow.

شب فرو می ریزد از روزن به بالینم

Ah, even beyond the walls of the divine throne,

آه حتی در پس دیوارهای عرش

I see nothing but darkness, nothing.

هیچ جز ظلمت نمی بینم نمی بینم

O God, O mysterious, death-laden smile,

ای خدا ای خنده مرموز مرگ آلود

my laments, alas, are strangers to you.

با تو بیگانه ست دردا ، ناله های من

I deny you, reject you, rebel against you.

من ترا کافر ترا منکر ترا عاصی

To spite you, this Satan is my God.

کوری چشم تو ، این شیطان خدای من