رهگذر

An uninvited guest,

یکی مهمان ناخوانده

driven from every threshold, utterly exhausted,

ز هر درگاه رانده سخت وامانده

has arrived at midnight from the road, weary of body, dust-covered,

رسیده نیمه شب از راه ، تن خسته ، غبار آلود

and laid his head upon the colourful breast of cushions

نهاده سر بروی سینه رنگین کوسن هایی

upon which, in years gone by,

که من در سالهای پیش

every night until dawn, with soft threads of silk, I embroidered

همه شب تا سحر می دوختم با تارهای نرم ابریشم

thousands of dreamlike patterns within my own imagination.

هزاران نقش رویایی بر آنها در خیال خویش

And when my hot and heavy eyelids fell silently together,

و چون خاموش می افتاد بر هم پلکهای داغ و سنگینم

a green plant grew within the marsh of my sweet dreams.

گیاهی سبز میرویید در مرداب رویاهای شیرینم

From the plain of the sky, it was as though a dust of light rose.

ز دشت آسمان گویی غبار نور بر می خاست

The flower of the sun hung upon my musky hair.

گل خورشید می آویخت بر گیسوی مشکینم

The warm breeze of a hand softly slipped a ring

نسیم گرم دستی حلقه ای را نرم می لغزاند

onto my silvery finger.

در انگشت سیمینم

Burning lips kissed my lips eagerly,

لبی سوزنده لبهای مرا با شوق می بوسید

and a man quietly, with me, laid his head upon the silent breast

و مردی می نهاد آرام با من سر بروی سینه ی خاموش

of my colourful cushions.

کوسنهای رنگینم

Now the uninvited guest,

کنون مهمان ناخوانده

driven from every threshold, utterly exhausted,

ز هر درگاه رانده سخت وامانده

presses his warm, sleeping eyes upon them.

بر آنها می فشارد دیدگان گرم خوابش را

Ah, upon myself I must

آه من باید به خود

bear the bitterness of the poison of his reproach.

هموار سازم تلخی زهر عتابش را

And, drunk from cups of wine, he calls, “Is there still

و مست از جامهای باده می خواند که آیا هیچ

wine within the tavern of your sweet lips,

باز در میخانه لبهای شیرینت شرابی هست

or, for a weary traveller,

یا برای رهروی خسته

in the heart of this silent, fragrant, beautiful cottage,

در دل این کلبه خاموش عطر آگین زیبا

a place to sleep?”

جای خوابی هست ؟