در خیابانهای سرد شب

I am not regretful.

من پشیمان نیستم

I think of this surrender,

من به این تسلیم می اندیشم

this painful surrender.

این تسلیم دردآلود

The cross of my destiny,

من صلیب سرنوشتم را

upon the heights of the hills of my own killing ground, I kissed.

بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

In the cold streets of night,

در خیابانهای سرد شب

pairs continually, with doubt,

جفتها پیوسته با تردید

leave one another.

یکدیگر را ترک می گویند

In the cold streets of night,

در خیابانهای سرد شب

there is no sound but farewell, farewell.

جز خداحافظ خداحافظ صدایی نیست

I am not regretful.

من پشیمان نیستم

It is as though my heart flows on the other side of time.

قلب من گویی در آن سوی زمان جاریست

Life will repeat my heart,

زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد

and the messenger flower which sails upon the lakes of wind,

و گل قاصد که بر دریاچه های باد میراند

it will repeat me.

او مرا تکرار خواهد کرد

Ah, do you see

آه می بینی

how my skin tears apart,

که چگونه پوست من می درد از هم

how the milk in the blue veins of my cold breasts

که چگونه شیر در رگهای آبی رنگ پستانهای سرد من

begins to set,

مایه می بندد

how the blood

که چگونه خون

begins its cartilaginous growth within my patient waist,

رویش غضروفیش را در کمرگاه صبور من

begins to grow?

می کند آغاز ؟

I am you, you,

من تو هستم ، تو

and someone who loves,

و کسی که دوست می دارد

and someone who within themselves

و کسی که در درون خود

suddenly finds again a mute connection

ناگهان پیوند گنگی باز می یابد

with thousands of unknown, estrangement-laden things.

با هزاران چیز غربتبار نامعلوم

And I am all the sharp desire of the earth,

و تمام شهوت تند زمین هستم

which draws all the waters into itself,

که تمام آبها را میکشد در خویش

to make all the plains fruitful.

تا تمام دشتها را بارور سازد

Listen

گوش کن

to my distant voice,

به صدای دوردست من

in the heavy mist of prayers at dawn,

در مه سنگین اوراد سحرگاهی

and look upon me in the silence of mirrors,

و مرا در ساکت آینه ها بنگر

how once more, with the remnants of my hands,

که چگونه باز با ته مانده های دستهایم

I touch the dark depths of all dreams,

عمق تاریک تمام خوابها را لمس می سازم

and tattoo my heart,

و دلم را خالکوبی می کنم

like a bloody stain,

چون لکه ای خونین

upon the innocent happinesses of existence.

بر سعادتهای معصومانه هستی

I am not regretful.

من پشیمان نیستم

Of me, O my shy one, with another me,

از من ای محجوب من با یک من دیگر

whom, in the cold streets of night,

که تو او را در خیابانهای سرد شب

with these same loving eyes, you will find again,

با همین چشمان عاشق باز خواهی یافت

speak,

گفتگو کن

and remember me in that person's sorrowful kiss

و بیاد آور مرا در بوسه اندهگین او

upon the kindly lines beneath your eyes.

بر خطوط مهربان زیر چشمانت