دیوارهای مرز

Now, once more, in the silent night,

اکنون دوباره در شب خاموش

they grow tall like plants,

قد می کشند همچو گیاهان

the dividing walls, the boundary walls,

دیوارهای حایل دیوارهای مرز

to become the guardians of the field of my love.

تا پاسدار مزرعه عشق من شوند

Now, once more, the city's foul murmurs,

اکنون دوباره همهمه های پلید شهر

like a troubled shoal of fish,

چون گله مشوش ماهی ها

migrate from the darkness of my shore.

از ظلمت کرانه من کوچ می کنند

Now, once more, the windows find themselves

اکنون دوباره پنجره ها خود را

in the pleasure of touching scattered fragrances.

در لذت تماس عطرهای پراکنده باز می یابند

Now all the trees in the sleeping garden shed their skins.

اکنون درخت ها همه در باغ خفته پوست می اندازند

And the earth, through a thousand pores,

و خاک با هزاران منفذ

draws the bewildered particles of the moon within.

ذرات گیج ماه را به درون می کشد

Now come closer,

اکنون نزدیکتر بیا

and listen

و گوش کن

to the anxious beats of love,

به ضربه های مضطرب عشق

which spread,

که پخش می شود

like the tom-tom of Black people's drums,

چون تام تام طبل سیاهان

in the chanting of the tribe of my limbs.

در هوهوی قبیله اندامهای من

I feel,

من حس میکنم

I know,

من میدانم

which moment is the moment of prayer.

که لحظه ی نماز کدامین لحظه ست

Now all the stars together

اکنون ستاره ها همه با هم

lie with one another.

همخوابه می شوند

Within the shelter of night,

من در پناه شب

I blow from the farthest end of every breeze.

از انتهای هر چه نسیمست می وزم

Within the shelter of night,

من در پناه شب

I pour down madly,

دیوانه وار فرو می ریزم

with my heavy hair within your hands,

با گیسوان سنگینم در دستهای تو

and give you the tropical flowers of this young, green, warm region.

و هدیه می کنم به تو گلهای استوایی این گرمسیر سبز جوان را

Come with me.

بامن بیا

Come with me to that star,

با من به آن ستاره بیا

not that star which, for thousands upon thousands of years,

نه آن ستاره ای که هزاران هزار سال

is far from the frozen earth and the earth's empty measures,

از انجماد خاک و مقیاس های پوچ زمین دورست

and where no one is afraid of brightness.

و هیچ کس در آنجا از روشنی نمی ترسد

I breathe upon islands floating upon water.

من در جزیره های شناور به روی آب نفس می کشم

I

من

am seeking a piece of the vast sky,

در جستجوی قطعه ای از آسمان پهناور هستم

which is empty of the density of low thoughts.

که از تراکم اندیشه های پست تهی باشد

Return with me.

با من رجوع کن

Return with me

با من رجوع کن

to the beginning of the body,

به ابتدای جسم

to the fragrant centre of a seed,

به مرکز معطر یک نطفه

to the moment when I was created from you.

به لحظه ای که از تو آفریده شدم

Return with me.

با من رجوع کن

I have remained unfinished from you.

من ناتمام مانده ام از تو

Now the doves,

اکنون کبوتران

upon the summits of my breasts,

در قله های پستانهایم

fly.

پرواز میکنند

Now, within the cocoon of my lips,

اکنون میان پیله لبهایم

the butterflies of kisses have sunk into the thought of escape.

پروانه های بوسه در اندیشه گریز فرو رفته اند

Now,

اکنون

the sanctuary of my body

محراب جسم من

is ready for the worship of love.

آماده عبادت عشق است

Return with me.

با من رجوع کن

I am unable to speak,

من ناتوانم از گفتن

because I love you,

زیرا که دوستت میدارم

because “I love you” is a phrase

زیرا که دوستت میدارم حرفیست

which comes from the world of futilities,

که از جهان بیهودگی ها

and the old and the repeated.

و کهنه ها و مکرر ها میآید

Return with me.

با من رجوع کن

I am unable to speak.

من ناتوان از گفتن

Let me, in the shelter of night, conceive from the moon.

بگذار در پناه شب از ماه بار بردارم

Let me become full

بگذار پر شوم

of the little drops of rain,

از قطره های کوچک باران

of hearts not yet grown,

از قلبهای رشد نکرده

of the volume of children not yet born.

از حجم کودکان به دنیا نیامده

Let me become full.

بگذار پر شوم

Perhaps my love

شاید که عشق من

will be the cradle for the birth of another Jesus.

گهواره تولد عیسی دیگری باشد