شعله رمیده

I close these two eyes full of fire,

می بندم این دو چشم پر آتش را

so they will not gaze into his two eyes,

تا ننگرد درون دو چشمانش

so my heart will not grow fevered and flutter

تا داغ و پر تپش نشود قلبم

from the flame of his troubled gaze.

از شعله نگاه پریشانش

I close these two eyes full of fire,

می بندم این دو چشم پر آتش را

so I may pass beyond the valley of disgrace,

تا بگذرم ز وادی رسوایی

so my silent heart will not cry out;

تا قلب خامشم نکشد فریاد

I turn toward solitude and being alone.

رو می کنم به خلوت و تنهای

O weary travellers, what do you seek

ای رهروان خسته چه می جویید

of his condition in this cold dusk?

در این غروب سرد ز احوالش

He is the sun’s fugitive flame;

او شعله رمیده خورشید است

you run after him in vain.

بیهوده می دوید به دنبالش

He is the blossoming bud of moonlight;

او غنچه شکفته مهتابست

he must scatter waves of light

باید که موج نور بیفشاند

upon the meadow of a night-stricken eye

بر سبزه زار شب زده چشمی

that calls him to the bedchamber of sin.

کاو را بخوابگاه گنه خواند

The fragrance of his silent kiss must

باید که عطر بوسه خاموشش

mingle with moans of longing;

با ناله های شوق بیآمیزد

into that enchantress’s tresses

در گیسوان آن زن افسونگر

he must pour love and desire like a madman.

دیوانه وار عشق و هوس ریزد

He must drink the wine of kisses

باید شراب بوسه بیاشامد

from the cup of alluring lips,

ازساغر لبان فریبای

lay down his head, intoxicated, and rest

مستانه سر گذارد و آرامد

against the support of a beautiful breast.

بر تکیه گاه سینه زیبایی

O desire thirsting around him,

ای آرزوی تشنه به گرد او

why do you weave the thread of life in vain?

بیهوده تار عمر چه می بندی

A day will come when, weary and spent,

روزی رسد که خسته و وامانده

you will laugh at this futile striving.

بر این تلاش بیهده می خندی

I set fire to the harvest of your hopes

آتش زنم به خرمن امیدت

with flames of yearning and disappointment.

با شعله های حسرت و ناکامی

O sinful heart that seeks turmoil,

ای قلب فتنه جوی گنه کرده

perhaps you may rest a moment from turmoil.

شاید دمی ز فتنه بیارامی

I bind you with the heavy bonds of sorrow,

می بندمت به بند گران غم

so you will no longer fly toward him.

تا سوی او دگر نکنی پرواز

O bird of the heart, weary and restless,

ای مرغ دل که خسته و بی تابی

keep company with his sorrow, keep company.

دمساز باش با غم او ، دمساز