رویا

Once more I am left with a cold solitude,

باز من ماندم و خلوتی سرد

with memories of a distant past,

خاطراتی ز بگذشته ای دور

the memory of a love that, with longing and pain,

یاد عشقی که با حسرت و درد

departed and fell silent in the heart of the grave.

رفت و خاموش شد در دل گور

Upon the ruins of my hope,

روی ویرانه های امیدم

an enchantress's hand lit a candle.

دست افسونگری شمعی افروخت

A dead man fixed his eyes, full of fire,

مرده یی چشم پر آتشش را

upon my eyes from deep within the grave.

از دل گور بر چشم من دوخت

I cried, “Alas, it is he!”

ناله کردم که ای وای این اوست

His gaze filled my heart with fear.

در دلم از نگاهش هراسی

A smile passed over his lips:

خنده ای بر لبانش گذر کرد

“Do you know me, you fickle lover?”

کای هوسران مرا میشناسی

My heart trembled with overwhelming sorrow.

قلبم از فرط اندوه لرزید

Woe to me, for I was mad!

وای بر من که دیوانه بودم

Woe to me, for I killed him!

وای بر من که من کشتم او را

Ah, how estranged from him I was!

وه که با او چه بیگانه بودم

He gave his heart to me, and what but suffering

او به من دل سپرد و به جز رنج

did he ever gain from my love?

کی شد از عشق من حاصل او

With a pride that blinded my eyes,

با غروری که چشم مرا بست

I trampled upon his heart.

پا نهادم بروی دل او

I gave him suffering and sorrow.

من به او رنج و اندوه دادم

I brought him to utter ruin.

من به خاک سیاهش نشاندم

Woe to me—O God, O God!

وای بر من خدایا خدایا

I dragged him into the embrace of his grave.

من به آغوش گورش کشاندم

A moan wound through the silence of my lips.

در سکوت لبم ناله پیچید

The candle's flame trembled as if drunk.

شعله شمع مستانه لرزید

Through the depths of darkness, my eyes

چشم من از دل تیرگیها

saw a teardrop in those eyes.

قطره اشکی در آن چشمها دید

Like a repentant child, I ran

همچو طفلی پشیمان دویدم

to fall humbly at his feet,

تا که در پایش افتم به خواری

to tell him that I had been mad:

تا بگویم که دیوانه بودم

“Can you show me mercy?”

می توانی به من رحمت آری

My skirt overturned the candle.

دامنم شمع را سرنگون کرد

The eyes sank into darkness.

چشم ها در سیاهی فرو رفت

I cried, “Do not go! Wait, wait!”

ناله کردم مرو ، صبر کن ، صبر

But he went; without a word, he went.

لیکن او رفت بی گفتگو رفت

Woe to me, for I was mad!

وای برمن که دیوانه بودم

I brought him to utter ruin.

من به خاک سیاهش نشاندم

Woe to me, for I killed him!

وای بر من که من کشتم او را

I dragged him into the embrace of his grave.

من به آغوش گورش کشاندم