اسیر

I want you, and I know that never

تو را می خواهم و دانم که هرگز

will I hold you in my arms as my heart desires.

به کام دل در آغوشت نگیرم

You are that clear and radiant sky;

تویی آن آسمالن صاف و روشن

I, in this corner of a cage, am a captive bird.

من این کنج قفس مرغی اسیرم

Behind the cold, dark bars,

ز پشت میله های سرد تیره

my longing gaze rests bewildered upon you.

نگاه حسرتم حیران به رویت

I imagine a hand reaching forward,

در این فکرم که دستی پیش آید

and suddenly I spread my wings toward you.

و من ناگه گشایم پر به سویت

I imagine that, in a moment of inattention,

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

I take wing from this silent prison,

از این زندان خاموش پر بگیرم

laugh into the eyes of the jailer,

به چشم مرد زندانبان بخندم

and begin life anew beside you.

کنارت زندگی از سر بگیرم

I imagine this, and know that never

در این فکرم من و دانم که هرگز

will I have the strength to leave this cage.

مرا یارای رفتن زین قفس نیست

Even if the jailer should consent,

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

I no longer have the breath to fly.

دگر از بهر پروازم نفس نیست

Behind the bars, each bright morning,

ز پشت میله ها هر صبح روشن

a child's gaze smiles at me.

نگاه کودکی خندد به رویم

When I begin my song of joy,

چو من سر می کنم آواز شادی

his lips approach me with a kiss.

لبش با بوسه می آید به سویم

If, O sky, I should wish one day

اگر ای آسمان خواهم که یک روز

to take wing from this silent prison,

از این زندان خامش پر بگیرم

what could I say to the eyes of the weeping child?

به چشم کودک گریان چه گویم

“Forgive me, for I am a captive bird.”

ز من بگذر که من مرغی اسیرم

I am that candle which, with its own heart's burning,

من آن شمعم که با سوز دل خویش

sets a ruined dwelling alight.

فروزان می کنم ویرانه ای را

If I should choose to go out,

اگر خواهم که خاموشی گزینم

I would throw a household into turmoil.

پریشان می کنم کاشانه ای را