ناآشنا

Once again a heart fell at my feet.

باز هم قلبی به پایم اوفتاد

Once again a pair of eyes gazed upon me.

باز هم چشمی به رویم خیره شد

Once again, amid the struggle of a battle,

باز هم در گیر و دار یک نبرد

my love prevailed over a cold heart.

عشق من بر قلب سردی چیره شد

Once again, from the spring of my lips,

باز هم از چشمه لبهای من

a thirsty soul was quenched, was quenched.

تشنه یی سیراب شد ، سیراب شد

Once again, in the bed of my embrace,

باز هم در بستر آغوش من

a traveller fell asleep, fell asleep.

رهروی در خواب شد ، در خواب شد

Coyly I fix my gaze upon his eyes;

بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز

I do not know what I seek in him.

خود نمی دانم چه می جویم در او

I want a mad lover who will quickly

عاشقی دیوانه می خواهم که زود

renounce position, wealth, and reputation.

بگذرد از جاه و مال وآبرو

He wants the wine of kisses from me.

او شراب بوسه می خواهد ز من

What can I tell this heart so full of hope?

من چه گویم قلب پر امید را

He thinks of pleasure, unaware that I

او به فکر لذت و غافل که من

seek that everlasting pleasure.

طالبم آن لذت جاوید را

I want from him the purity of love,

من صفای عشق می خواهم از او

so that I may sacrifice my own existence.

تا فدا سازم وجود خویش را

He wants from me a body full of fire,

او تنی می خواهد از من آتشین

to burn away his anxieties within it.

تا بسوزاند در او تشویش را

He tells me, “O warm embrace,

او به من میگوید ای آغوش گرم

make me drunk with your tenderness, for I am mad.”

مست نازم کن که من دیوانه ام

I tell him, “O stranger,

من باو می گویم ای نا آشنا

leave me, for I am a stranger to you.”

بگذر از من ، من ترا بیگانه ام

Ah, this heart! Ah, this cup of hope!

آه از این دل آه از این جام امید

At last it broke, and no one read its secret.

عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

It became a harp in every stranger's hands.

چنگ شد در دست هر بیگانه ای

Alas, no one called to it with song.

ای دریغا کس به آوازش نخواند