ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

And this is me,

و این منم

a woman alone,

زنی تنها

upon the threshold of a cold season,

در آستانه ی فصلی سرد

at the beginning of understanding the earth's tainted existence,

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین

and the simple, sorrowful despair of the sky,

و یأس ساده و غمناک آسمان

and the powerlessness of these cement hands.

و ناتوانی این دستهای سیمانی

Time passed.

زمان گذشت

Time passed, and the clock struck four times.

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

It struck four times.

چهار بار نواخت

Today is the first day of Dey.

امروز روز اول دیماه است

I know the secret of seasons,

من راز فصل ها را میدانم

and understand the words of moments.

و حرف لحظه ها را میفهمم

The saviour sleeps within the grave.

نجات دهنده در گور خفته است

And the earth, the accepting earth,

و خاک ، خاک پذیرنده

is a sign toward peace.

اشارتیست به آرامش

Time passed, and the clock struck four times.

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

The wind comes through the alley.

در کوچه باد می آید

The wind comes through the alley.

در کوچه باد می آید

And I think of the mating of flowers,

و من به جفت گیری گلها می اندیشم

of buds with thin, bloodless stems,

به غنچه هایی با ساق های لاغر کم خون

and this weary, consumptive time.

و این زمان خسته ی مسلول

And a man passes beside the wet trees,

و مردی از کنار درختان خیس میگذرد

a man whose blue strands of veins,

مردی که رشته های آبی رگهایش

like dead snakes, from both sides of his throat,

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش

have crept upward,

بالا خزیده اند

and within his troubled temples, that bloody syllable

و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را

they repeat:

تکرار می کنند

“Hello.”

-- سلام

“Hello.”

-- سلام

And I think of the mating of flowers,

و من به جفت گیری گلها می اندیشم

upon the threshold of a cold season,

در آستانه ی فصلی سرد

in the mourning assembly of mirrors,

در محفل عزای آینه ها

and the grieving gathering of pale experiences,

و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

and this dusk made fruitful by the knowledge of silence.

و این غروب بارور شده از دانش سکوت

How can one command someone who goes in this way,

چگونه میشود به آن کسی که میرود این سان

patient,

صبور

heavy,

سنگین

wandering,

سرگردان

to halt?

فرمان ایست داد

How can one tell the man that he is not alive, that he has never been alive?

چگونه میشود به مرد گفت که او زنده نیست او هیچوقت زنده نبوده ست

The wind comes through the alley.

در کوچه باد می آید

The solitary crows of isolation

کلاغهای منفرد انزوا

circle within the old gardens of weariness.

در باغ های پیر کسالت میچرخند

And the ladder—

و نردبام

what a paltry height it has.

چه ارتفاع حقیری دارد

They carried all the simple-heartedness of a heart

آنها تمام ساده لوحی یک قلب را

with them to the palace of tales.

با خود به قصر قصه ها بردند

And now, no longer,

و اکنون دیگر

how will someone rise to dance,

دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست

and pour the hair of their childhood

و گیسوان کودکیش را

into the flowing waters,

در آبهای جاری خواهد ریخت

and the apple which they have at last picked and smelled,

و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است

trample beneath their feet?

در زیر پا لگد خواهد کرد ؟

O companion, O most singular companion,

ای یار ای یگانه ترین یار

what black clouds await the day of the sun's feast.

چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند

It was as though, upon a path embodying flight, that bird appeared one day.

انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده نمایان شد

It was as though they were from the green lines of imagination,

انگار از خطوط سبز تخیل بودند

those fresh leaves which breathed within the desire of the breeze.

آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند

It was as though

انگار

that violet flame which burned in the pure thought of windows

آن شعله بنفش که در ذهن پاکی پنجره ها میسوخت

was nothing but an innocent imagining of a lamp.

چیزی به جز تصور معصومی از چراغ نبود

The wind comes through the alley.

در کوچه باد می آید

This is the beginning of ruin.

این ابتدای ویرانیست

On the day your hands were ruined, the wind also came.

آن روز هم که دست های تو ویران شدند باد می آمد

Dear stars,

ستاره های عزیز

dear cardboard stars,

ستاره های مقوایی عزیز

when a lie begins to blow in the sky,

وقتی در آسمان دروغ وزیدن میگیرد

how can one any longer seek refuge in the chapters of the broken-headed messengers?

دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟

We meet like corpses thousands upon thousands of years old, and then the sun, upon the decay of our bodies, judgment

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت

will pass.

خواهد کرد

I am cold.

من سردم است

I am cold, and it seems I shall never grow warm.

من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد

O companion, O most singular companion, how old was that wine?

ای یار ای یگانه ترین یار آن شراب مگر چند ساله بود ؟

Look how much weight time has here,

نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد

and how the fish gnaw my flesh.

و ماهیان چگونه گوشتهای مرا می جوند

Why do you always keep me at the bottom of the sea?

چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟

I am cold, and I am weary of shell earrings.

من سردم است و از گوشواره های صدف بیزارم

I am cold, and I know

من سردم است و میدانم

that, of all the red illusions of a wild poppy,

که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی

except a few drops of blood,

جز چند قطره خون

nothing will remain.

چیزی به جا نخواهد ماند

I shall abandon the lines,

خطوط را رها خواهم کرد

and I shall also abandon the counting of numbers,

و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد

and from among the limited geometrical shapes,

و از میان شکلهای هندسی محدود

I shall seek refuge in the sensuous expanses of vastness.

به پهنه های حسی وسعت پناه خواهم برد

I am naked, naked, naked,

من عریانم عریانم عریانم

naked like the silences between words of affection.

مثل سکوتهای میان کلام های محبت عریانم

And my wounds are all from love,

و زخم های من همه از عشق است

from love, love, love.

از عشق عشق عشق

I have carried this wandering island

من این جزیره سرگردان را

through the upheaval of the ocean,

از انقلاب اقیانوس

and the explosion of the mountain.

و انفجار کوه گذر داده ام

And being torn apart was the secret of that united existence,

و تکه تکه شدن راز آن وجود متحدی بود

from whose most insignificant particles the sun was born.

که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

Hello, innocent night.

سلام ای شب معصوم

Hello, night which transforms the eyes of the wolves of the wilderness

سلام ای شبی که چشمهای گرگ های بیابان را

into bony hollows of faith and trust.

به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل می کنی

And beside your little streams, the spirits of willows

و در کنار جویبارهای تو ارواح بید ها

breathe the scent of the kindly spirits of axes.

ارواح مهربان تبرها را می بویند

I come from the world of the indifference of thoughts and words and voices.

من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرفها و صدا ها می آیم

And this world resembles a nest of snakes.

و این جهان به لانه ی ماران مانند است

And this world is full of the sound of the moving feet of people

و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست

who, even as they kiss you,

که همچنان که ترا می بوسند

weave the rope for your gallows within their minds.

در ذهن خود طناب دار ترا می بافند

Hello, innocent night.

سلام ای شب معصوم

Between the window and seeing,

میان پنجره و دیدن

there is always a distance.

همیشه فاصله ایست

Why did I not look,

چرا نگاه نکردم ؟

as at that time when a man passed beside the wet trees…?

مانند آن زمان که مردی از کنار درختان خیس گذر می کرد...

Why did I not look?

چرا نگاه نکردم ؟

It was as though my mother had wept that night,

انگار مادرم گریسته بود آن شب

that night when I reached pain and the seed took shape,

آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت

that night when I became the bride of clusters of acacias,

آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم

that night when Isfahan was full of the resonance of blue tiles,

آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود

and the one who was my half had returned into my seed.

و آن کسی که نیمه ی من بود به درون نطفه من بازگشته بود

And I saw him within the mirror,

و من درآینه می دیدمش

who, like a mirror, was clean and bright,

که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود

and suddenly called me.

و ناگهان صدایم کرد

And I became the bride of clusters of acacias…

و من عروس خوشه های اقاقی شدم ...

It was as though my mother had wept that night.

انگار مادرم گریسته بود آن شب

What a futile brightness rose within this closed little window.

چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه ی مسدود سر کشید

Why did I not look?

چرا نگاه نکردم ؟

All the moments of happiness knew

تمام لحظه های سعادت می دانستند

that your hands would be ruined,

که دست های تو ویران خواهد شد

and I did not look,

و من نگاه نکردم

until the window of the clock

تا آن زمان که پنجره ی ساعت

opened, and that sorrowful canary sang four times.

گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت

It sang four times.

چهار بار نواخت

And I encountered that little woman,

و من به آن زن کوچک برخوردم

whose eyes were like the empty nests of Simurghs.

که چشمهایش مانند لانه های خالی سیمرغان بودند

And as she moved in the motion of her thighs,

و آن چنان که در تحرک رانهایش می رفت

it was as though the virginity of my splendid dream

گویی بکارت رویای پرشکوه مرا

she carried with her toward the bed of night.

با خود بسوی بستر شب می برد

Shall I once more comb my hair

آیا دوباره گیسوانم را

within the wind?

در باد شانه خواهم زد ؟

Shall I once more plant the little gardens with violets,

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟

and place the geraniums

و شمعدانی ها را

within the sky behind the window?

در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟

Shall I once more dance upon the glasses?

آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟

Shall the doorbell once more call me toward expectation?

آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟

I told my mother, “It is all over now.”

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

I said, “It always happens before you think.

گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

We must send a condolence notice to the newspaper.”

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

The hollow human being,

انسان پوک

the hollow human being full of confidence.

انسان پوک پر از اعتماد

Look at the teeth:

نگاه کن که دندانهایش

how they sing while chewing,

چگونه وقت جویدن سرود میخواند

and the eyes:

و چشمهایش

how they tear while staring.

چگونه وقت خیره شدن می درند

And how he passes beside the wet trees,

و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد

patient,

صبور

heavy,

سنگین

wandering,

سرگردان

at four o'clock, at the moment when the blue strands of his veins,

در ساعت چهار در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش

like dead snakes, from both sides of his throat,

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش

have crept upward and within his troubled temples repeat that bloody syllable:

بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار میکنند

“Hello.”

-- سلام

“Hello.”

-- سلام

Have you ever smelled those four blue tulips,

آیا تو هرگز آن چهار لاله ی آبی را

breathed their scent…?

بوییده ای ؟...

Time passed.

زمان گذشت

Time passed, and night fell upon the bare branches of acacias.

زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد

Night slid behind the windowpanes,

شب پشت شیشه های پنجره سر می خورد

and with its cold tongue

و با زبان سردش

drew inward the remnants of the departed day.

ته مانده های روز رفته را به درون میکشید

Where do I come from?

من از کجا می آیم ؟

Where do I come from,

من از کجا می آیم ؟

that I am so steeped in the smell of night?

که این چنین به بوی شب آغشته ام ؟

The earth of its grave is still fresh.

هنوز خاک مزارش تازه است

I mean the grave of those two young, green hands…

مزار آن دو دست سبز جوان را میگویم ...

How kind you were, O companion, O most singular companion.

چه مهربان بودی ای یار ای یگانه ترین یار

How kind you were when you lied,

چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی

how kind you were when you closed the eyelids of mirrors,

چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را می بستی

and plucked the chandeliers

و چلچراغها را

from their wire stems,

از ساقه های سیمی می چیدی

and in the cruel darkness carried me toward the pasture of love,

و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق می بردی

until that bewildered vapour, which followed the fire of thirst, settled upon the meadow of sleep.

تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب می نشست

And those cardboard stars

و آن ستاره های مقوایی

circled around the infinite.

به گرد لایتناهی می چرخیدند

Why did they utter the word in sound?

چرا کلان را به صدا گفتند ؟

Why did they invite the gaze into the house of meeting?

چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند!

Why did they carry the caress

چرا نوازش را

to the modesty of the hair of virginity?

به حجب گیسوان باکرگی بردند ؟

Look how, here,

نگاه کن که در اینجا

the soul of the one who spoke with words,

چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت

and played with a gaze,

و با نگاه نواخت

and through caressing came to rest from recoiling,

و با نوازش از رمیدن آرمید

upon the beams of illusion,

به تیره های توهم

has been crucified.

مصلوب گشته است

And the marks of the five branches of your fingers,

و جای پنج شاخه ی انگشتهای تو

which were like five letters of truth,

که مثل پنج حرف حقیقت بودند

how they have remained upon that person's cheek.

چگونه روی گونه او مانده ست

What is silence, what, what, O most singular companion?

سکوت چیست چیست چیست ای یگانه ترین یار ؟

What is silence but unspoken words?

سکوت چیست به جز حرفهای نا گفته

I falter in speaking, but the language of sparrows

من از گفتن می مانم اما زبان گنجشکان

is the language of life, the flowing sentences of nature's celebration.

زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعت ست

The language of sparrows means: spring, leaf, spring.

زبان گنجشکان یعنی : بهار. برگ . بهار

The language of sparrows means: breeze, fragrance, breeze.

زبان گنجشکان یعنی : نسیم .عطر . نسیم

The language of sparrows dies in the factory.

زبان گنجشکان در کارخانه میمیرد

Who is this, this one who upon the road of eternity

این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت

goes toward the moment of oneness,

به سوی لحظه ی توحید می رود

and winds the everlasting clock

و ساعت همیشگیش را

with the mathematical logic of subtractions and separations?

با منطق ریاضی تفریقها و تفرقه ها کوک میکند

Who is this, this one who considers the cry of roosters

این کیست این کسی که بانگ خروسان را

not the beginning of the heart of day,

آغاز قلب روز نمی داند

but the beginning of the smell of breakfast?

آغاز بوی ناشتایی میداند

Who is this, this one who wears the crown of love,

این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد

and has rotted amid wedding garments?

و در میان جامه های عروسی پوسیده ست

Then the sun, at last,

پس آفتاب سر انجام

at one and the same time,

در یک زمان واحد

did not shine upon both despairing poles.

بر هر دو قطب نا امید نتابید

You became empty of the resonance of blue tiles,

تو از طنین کاشی آبی تهی شدی

and I am so full that upon my voice they say prayers…

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند ...

Happy corpses,

جنازه های خوشبخت

weary corpses,

جنازه های ملول

silent, thoughtful corpses,

جنازه های ساکت متفکر

pleasant, well-dressed, well-fed corpses,

جنازه های خوش برخورد خوش پوش خوش خوراک

at the stations of appointed times,

در ایستگاههای وقت های معین

and against the doubtful background of temporary lights,

و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت

and the desire to buy the rotten fruits of futility.

و شهوت خرید میوه های فاسد بیهودگی

Ah,

آه

what people at the crossroads anxiously await events,

چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند

and this sound of whistles commanding halt,

و این صدای سوتهای توقف

at the moment when a man must, must, must

در لحظه ای که باید باید باید

be crushed beneath the wheels of time,

مردی به زیر چرخهای زمان له شود

a man who passes beside the wet trees.

مردی که از کنار درختان خیس میگذرد

Where do I come from?

من از کجا می آیم؟

I told my mother, “It is all over now.”

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

I said, “It always happens before you think.

گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

We must send a condolence notice to the newspaper.”

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

Hello, strangeness of solitude.

سلام ای غرابت تنهایی

I surrender the room to you,

اتاق را به تو تسلیم میکنم

for the dark clouds are always

چرا که ابرهای تیره همیشه

the prophets of fresh verses of purification.

پیغمبران آیه های تازه تطهیرند

And in the martyrdom of a candle,

و در شهادت یک شمع

there is a luminous secret which

راز منوری است که آنرا

the last and most elongated flame knows in sleep.

آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خواب میداند

Let us believe.

ایمان بیاوریم

Let us believe in the beginning of the cold season,

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

let us believe in the ruins of the garden of imagination,

ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ تخیل

in the idle, overturned sickles,

به داسهای واژگون شده ی بیکار

and the imprisoned seeds.

و دانه های زندانی

Look at the snow that is falling…

نگاه کن که چه برفی می بارد ...

Perhaps the truth was those two young hands, those two young hands,

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود آن دو دست جوان

which were buried beneath the ceaseless falling of snow.

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

Next year, when spring

سال دیگر وقتی بهار

lies with the sky behind the window,

با آسمان پشت پنجره هم خوابه میشود

and within its body there erupt

و در تنش فوران میکنند

the green fountains of lightly burdened stems,

فواره های سبز ساقه های سبکبار

it will blossom, O companion, O most singular companion.

شکوفه خواهد داد ای یار ای یگانه ترین یار

Let us believe in the beginning of the cold season…

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد ...