تولدی دیگر

My whole existence is a dark verse,

همه هستی من آیه تاریکیست

which, repeating you within itself,

که ترا در خود تکرار کنان

will carry you to the dawn of everlasting blossoming and growth.

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

Within this verse, I sighed you—ah.

من در این آیه ترا آه کشیدم آه

Within this verse, I

من در این آیه ترا

joined you to tree and water and fire.

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

Perhaps life

زندگی شاید

is a long street through which, every day, a woman passes with a basket.

یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

Perhaps life

زندگی شاید

is a rope with which a man hangs himself from a branch.

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

Perhaps life is a child returning from school.

زندگی شاید طفلی است که از مدرسه بر میگردد

Perhaps life is lighting a cigarette in the languid interval between two embraces,

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتناک دو همآغوشی

or the bewildered passing of a pedestrian

یا عبور گیج رهگذری باشد

who takes off his hat,

که کلاه از سر بر میدارد

and with a meaningless smile says good morning to another passerby.

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر

Perhaps life is that enclosed moment

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

when my gaze destroys itself within the pupils of your eyes.

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد

And within this is a feeling

و در این حسی است

which I shall mingle with the perception of the moon and the apprehension of darkness.

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

In a room the size of a solitude,

در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست

my heart,

دل من

which is the size of a love,

که به اندازه یک عشقست

looks upon the simple pretexts of its own happiness:

به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد

the beautiful fading of flowers within the vase,

به زوال زیبای گلها در گلدان

the sapling you planted in our house's little garden,

به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای

and the song of canaries,

و به آواز قناری ها

which sing to the measure of a window.

که به اندازه یک پنجره می خوانند

Ah…

آه ...

This is my share.

سهم من اینست

This is my share.

سهم من اینست

My share

سهم من

is a sky which the hanging of a curtain takes away from me.

آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد

My share is descending an abandoned stair,

سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست

and reaching something within decay and estrangement.

و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

My share is a sorrowful wandering in the garden of memories,

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

and dying in the sorrow of a voice which says to me,

و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید

“I love your hands.”

دستهایت را دوست میدارم

I plant my hands in the little garden.

دستهایم را در باغچه می کارم

I shall grow green, I know, I know, I know.

سبز خواهم شد می دانم می دانم می دانم

And swallows, within the hollows of my ink-stained fingers,

و پرستو ها در گودی انگشتان جوهریم

will lay eggs.

تخم خواهند گذاشت

I hang an earring from each ear,

گوشواری به دو گوشم می آویزم

made of two red twin cherries,

از دو گیلاس سرخ همزاد

and stick dahlia petals upon my nails.

و به ناخن هایم برگ گل کوکب می چسبانم

There is an alley where

کوچه ای هست که در آنجا

boys who were in love with me still,

پسرانی که به من عاشق بودند هنوز

with the same tangled hair and slender necks and thin legs,

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

think of the innocent smile of a little girl whom, one night, the wind carried away.

به تبسم معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او را باد با خود برد

There is an alley which my heart

کوچه ای هست که قلب من آن را

has stolen from the neighbourhoods of my childhood.

از محله های کودکیم دزدیده ست

The journey of a volume along the line of time,

سفر حجمی در خط زمان

and making the dry line of time pregnant with a volume,

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

a volume of an image aware,

حجمی از تصویری آگاه

which returns from the hospitality of a mirror.

که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

And it is in this way

و بدینسانست

that someone dies,

که کسی می میرد

and someone remains.

و کسی می ماند

No fisherman will catch a pearl in a paltry stream which empties into a hollow.

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد

I

من

know a little, sorrowful fairy

پری کوچک غمگینی را

who dwells in an ocean,

می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

and her heart upon a little wooden flute

و دلش را در یک نی لبک چوبین

she plays softly, softly.

می نوازد آرام آرام

A little, sorrowful fairy who dies of a kiss at night,

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد

and at dawn will be born from a kiss.

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد