دلم برای باغچه می سوزد

No one is thinking of the flowers.

کسی به فکر گل ها نیست

No one is thinking of the fish.

کسی به فکر ماهی ها نیست

No one wants

کسی نمی خواهد

to believe that the little garden is dying,

باورکند که باغچه دارد می میرد

that the garden's heart has swollen beneath the sun,

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

that the garden's mind is slowly, slowly

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

becoming empty of green memories.

از خاطرات سبز تهی می شود

And the garden's feeling seems

و حس باغچه انگار

to be an abstract thing which has rotted in the garden's solitude.

چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست

Our house's courtyard is alone.

حیاط خانه ما تنهاست

Our house's courtyard,

حیاط خانه ی ما

waiting for the rain of an unknown cloud,

در انتظار بارش یک ابر ناشناس

yawns.

خمیازه میکشد

And our house's pool is empty.

و حوض خانه ی ما خالی است

Little, inexperienced stars

ستاره های کوچک بی تجربه

fall from the heights of the trees to the earth.

از ارتفاع درختان به خاک می افتد

And from among the pale windows of the fishes' house,

و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها

at night comes the sound of coughing.

شب ها صدای سرفه می آید

Our house's courtyard is alone.

حیاط خانه ی ما تنهاست

Father says,

پدر میگوید

“It is past my time.

از من گذشته ست

It is past my time.

از من گذشته ست

I have carried my burden,

من بار خود رابردم

and done my work.”

و کار خود را کردم

And within his room, from morning until dusk,

و در اتاقش از صبح تا غروب

he reads either the Shahnameh,

یا شاهنامه میخواند

or Nasekh al-Tavarikh.

یا ناسخ التواریخ

Father says to Mother,

پدر به مادر میگوید

“A curse upon every fish and every bird.

لعنت به هر چی ماهی و هر چه مرغ

When I die, then

وقتی که من بمیرم دیگر

what difference does it make if there is a garden,

چه فرق میکند که باغچه باشد

or if there is no garden?

یا باغچه نباشد

My retirement pension is enough for me.”

برای من حقوق تقاعد کافی ست

Mother's whole life

مادر تمام زندگیش

is a prayer mat spread

سجاده ایست گسترده

upon the threshold of the terror of hell.

درآستان وحشت دوزخ

Mother, always at the bottom of everything,

مادر همیشه در ته هر چیزی

searches for the footprint of a sin,

دنبال جای پای معصیتی می گردد

and thinks that a plant's unbelief has made the garden

و فکر می کند که باغچه را کفر یک گیاه

unclean.

آلوده کرده است

Mother prays all day.

مادر تمام روز دعا می خواند

Mother is a natural sinner,

مادر گناهکار طبیعی ست

and blows upon all the flowers,

و فوت میکند به تمام گلها

and blows upon all the fish,

و فوت میکند به تمام ماهی ها

and blows upon herself.

و فوت میکند به خودش

Mother waits for an appearance,

مادر در انتظار ظهور است

and a forgiveness which will descend.

و بخششی که نازل خواهد شد

My brother calls the garden a cemetery.

برادرم به باغچه می گوید قبرستان

My brother laughs at the disorder of the grasses,

برادرم به اغتشاش علفها می خندد

and from the corpses of the fish,

و از جنازه ی ماهی ها

which beneath the sick skin of the water

که زیر پوست بیمار آب

turn into rotten particles,

به ذره های فاسد تبدیل میشوند

he takes a tally.

شماره بر می دارد

My brother is addicted to philosophy.

برادرم به فلسفه معتاد است

My brother sees the garden's cure

برادرم شفای باغچه را

in the destruction of the garden.

در انهدام باغچه می داند

He gets drunk,

او مست میکند

and punches the doors and walls,

و مشت میزند به در و دیوار

and tries to say

و سعی میکند که بگوید

that he is deeply suffering and weary and despairing.

بسیار دردمند و خسته و مایوس است

Even his despair,

او نا امیدیش را هم

like his identity document and calendar and handkerchief and lighter and pen,

مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش

he carries with him into the alleys and the bazaar.

همراه خود به کوچه و بازار می برد

And his despair

و نا امیدیش

is so small that every night

آن قدر کوچک است که هر شب

it is lost in the crowd of the tavern.

در ازدحام میکده گم میشود

And my sister, who was a friend of the flowers,

و خواهرم که دوست گلها بود

and the simple words of her heart,

و حرفهای ساده ی قلبش را

when Mother struck her,

وقتی که مادر او را میزد

carried to their kindly and silent gathering,

به جمع مهربان و ساکت آنها می برد

and from time to time invited the family of fish

و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را

to sunshine and sweets…

به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد ...

Her house is on the other side of the city.

او خانه اش در آن سوی شهر است

Within her artificial house,

او در میان خانه مصنوعیش

with her artificial red fish,

با ماهیان قرمز مصنوعیش

and within the shelter of the love of her artificial husband,

و در پناه عشق همسر مصنوعیش

and beneath the branches of artificial apple trees,

و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی

she sings artificial songs,

آوازهای مصنوعی میخواند

and makes natural children.

و بچه های طبیعی می سازد

She,

او

whenever she comes to visit us,

هر وقت که به دیدن ما می آید

and the corners of her skirts become stained by the poverty of the garden,

و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود

takes a bath in eau de cologne.

حمام ادکلن می گیرد

She,

او

whenever she comes to visit us,

هر وقت که به دیدن ما می آید

is pregnant.

آبستن است

Our house's courtyard is alone.

حیاط خانه ما تنهاست

Our house's courtyard is alone.

حیاط خانه ما تنهاست

All day,

تمام روز

from behind the door comes the sound of being torn into pieces,

از پشت در صدای تکه تکه شدن می آید

and of exploding.

و منفجر شدن

All our neighbours, in the earth of their little gardens, instead of flowers,

همسایه های ما همه در خاک باغچه هاشان به جای گل

plant mortars and machine guns.

خمپاره و مسلسل می کارند

All our neighbours, upon their tiled pools,

همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان

place covers.

سر پوش می گذارند

And the tiled pools,

و حوضهای کاشی

without themselves wanting it,

بی آنکه خود بخواهند

are secret storehouses of gunpowder.

انبارهای مخفی باروتند

And the children of our alley have their schoolbags,

و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را

with little bombs,

از بمبهای کوچک

filled.

پر کرده اند

Our house's courtyard is bewildered.

حیاط خانه ما گیج است

I am afraid of a time

من از زمانی

which has lost its own heart.

که قلب خود را گم کرده است می ترسم

I am afraid of imagining the futility of all these hands,

من از تصور بیهودگی این همه دست

and of picturing the estrangement of all these faces.

و از تجسم بیگانگی این همه صورت می ترسم

I am alone like a schoolchild

من مثل دانش آموزی

who loves the geometry lesson

که درس هندسه اش را

madly.

دیوانه وار دوست میدارد تنها هستم

And I think that the garden can be taken to the hospital.

و فکر میکنم که باغچه را میشود به بیمارستان برد

I think…

من فکر میکنم ...

I think…

من فکر میکنم ...

I think…

من فکر میکنم ...

And the garden's heart has swollen beneath the sun,

و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

and the garden's mind is slowly, slowly

و ذهن باغچه دارد آرام آرام

becoming empty of green memories.

از خاطرات سبز تهی میشود