اندوه پرست

I wish I were like autumn… I wish I were like autumn.

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم

I wish I were silent and melancholy like autumn.

کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم

The leaves of my desires would turn yellow, one by one.

برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد

The sunlight of my eyes would grow cold.

آفتاب دیدگانم سرد میشد

The sky of my breast would fill with pain.

آسمان سینه ام پر درد می شد

Suddenly a storm of sorrow would claw at my soul.

ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد

My tears, like rain,

اشکهایم همچو باران

would stain my skirts.

دامنم را رنگ می زد

Ah… how beautiful it would be if I were autumn,

وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم

wild, passionate, and full of colour.

وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم

A poet would read within my eyes… a heavenly poem.

شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی

Beside a loving heart, it would flare

در کنار قلب عاشق شعله میزد

in the sparks of the fire of a hidden pain.

در شرار آتش دردی نهانی

My song…

نغمه من ...

like the voice of a breeze with broken wings,

همچو آوای نسیم پر شکسته

would pour the fragrance of sorrow upon weary hearts.

عطر غم می ریخت بر دلهای خسته

Before me,

پیش رویم

the bitter face of the winter of youth;

چهره تلخ زمستانی جوانی

behind me,

پشت سر

the tumult of the summer of a sudden love.

آشوب تابستان عشقی ناگهانی

My breast,

سینه ام

a dwelling place for sorrow, pain, and misgiving.

منزلگه اندوه و درد و بدگمانی

I wish I were like autumn… I wish I were like autumn.

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پایز بودم