قصه ای در شب

Like a watchman carrying a torch in his hand,

چون نگهبانی که در کف مشعلی دارد

night walks gracefully through the sleepy city.

می خرامد شب در میان شهر خواب آلود

The houses, with their dreamlike lights,

خانه ها با روشنایی های رویایی

one by one are caught in the struggle of a farewell kiss.

یک به یک در گیر و دار بوسه بدرود

The gutters have begun their laments in the darkness,

ناودانها ناله ها سر داده در ظلمت

roaring beneath the enchanting strokes of rain.

در خروش از ضربه های دلکش باران

Upon the paving stones of distant alleys creeps

می خزد بر سنگفرش کوچه های دور

a faint light trailing the lanterns of night wanderers.

نور محوی از پی فانوس شبگردان

A beautiful hand opens a door softly.

دست زیبایی دری میگشاید نرم

The flash of feverish eyes runs into the alley.

میدود در کوچه برق چشم تبداری

The alley is silent, and through the darkness there does not echo,

کوچه خاموشست و در ظلمت نمیپیچد

from behind a wall, the sound of a traveller's footsteps.

بانگ پای رهرو از پشت دیواری

The wind arrives from the road, naked and fragrant.

باد از ره میرسد عریان و عطر آلود

Wet with rain, it rubs its body against the corridor's body.

خیس باران میکشد تن بر تن دهلیز

Their breaths wind through the silence of the house,

در سکوت خانه میپیچد نفس هاشان

their moans of longing cheap and uncanny.

ناله های شوقشان ارزان و وهم انگیز

In the darkness of night, eyes stare at the road.

چشمها در ظلمت شب خیره بر راهست

The stream moans, “Who, then, is her beloved?”

جوی می نالد که آیا کیست دلدارش ؟

The branches whisper into one another's ears,

شاخه ها نجوا کنان در گوش یکدیگر

“Alas… her beloved is not beside her.”

ای دریغا ... در کنارش نیست دلدارش

The alley is silent, and through the darkness there does not echo,

کوچه خاموشست و در ظلمت نمیپیچد

from behind a wall, the sound of a traveller's footsteps.

بانگ پای رهروی از پشت دیواری

Into the sky of a sorrowful mind creeps,

می خزد در آسمان خاطری غمگین

little by little, the smoke-filled cloud of a thought.

نرم نرمک ابر دود آلود پنداری

Upon whom does the enchantment of his eyes smile—alas?

بر که میخندد فسون چشمش ای افسوس ؟

From whose lips do his lips seek kisses?

وز کدامین لب لبانش بوسه میجوید ؟

Into the curls of whose hair do his fingers slip?

پنجه اش در حلقه موی که میلغزد ؟

With whom, in solitude, does he speak in intoxication?

با که در خلوت به مستی قصه میگوید ؟

In search of what do I probe the darkness?

تیرگیها را به دنبال چه میکاوم

Why, then, am I still awake, waiting for him?

پس چرا در انتظارش باز بیدارم؟

What affection in the hearts of men is everlasting?

در دل مردان کدامین مهر جاوید است ؟

No… never again will he come to see me.

نه ... دگر هرگز نمی آید بدیدارم

A body disappears into the darkness of the corridor.

پیکری گم میشود در ظلمت دهلیز

The wind closes the door with a dry sound.

باد در را با صدایی خشک میبندد

It is as though a dead person, within the hollow of a grave,

مرده ای گویی درون حفره ی گوری

laughs at a frail and groundless hope.

بر امیدی سست و بی بنیاد میخندد