شکوفه اندوه

I am glad that I burn in your sparks.

شادم که در شرار تو میسوزم

I am glad that I weep in the thought of you.

شادم که در خیال تو میگریم

I am glad that, after our union, once more in this way

شادم که بعد وصل تو باز اینسان

I weep in your undying love.

در عشق بی زوال تو می گریم

You thought that, when I broke away from you,

پنداشتی که چون ز تو بگسستم

I no longer carried the thought of you in my head.

دیگر مرا خیال تو در سر نیست

But what can I tell you? Apart from this fire,

اما چه گویمت که جز این آتش

there is no other spark upon my soul.

بر جان من شراره دیگر نیست

At night, when beside the palm grove

شبها چو در کناره نخلستان

the Karun roars with its own suffering,

کارون ز رنج خود به خروش آید

it is as though my cries of longing

فریادهای حسرت من گویی

are heard from the weary waves.

از موجهای خسته به گوش آید

Sit for a moment upon its shore at night,

شب لحظه ای به ساحل او بنشین

so that you may see my suffering made plain.

تا رنج آشکار مرا بینی

Look for a moment at your shadow at night,

شب لحظه ای به سایه خود بنگر

so that you may see my restless spirit.

تا روح بی قرار مرا بینی

With the cold lips of the morning breeze,

من با لبان سرد نسیم صبح

I begin a song for you.

سر میکنم ترانه برای تو

I am that star who shines

من آن ستاره ام که درخشانم

every night in the sky above your dwelling.

هر شب در آسمان سرای تو

It does not matter if the bodies of deserts

غم نیست گر کشیده حصاری سخت

have raised a hard wall between you and me.

بین من و تو پیکر صحراها

I am that dove who, in solitude,

من آن کبوترم که به تنهایی

takes wing over the breadth of the seas.

پر میکشم به پهنه دریاها

I am glad that, like a dry branch, once more

شادم که همچو شاخه خشکی باز

I burn within the flames of your anger.

در شعله های قهر تو میسوزم

It is as though I am still that feverish body,

گویی هنوز آن تن تبدارم

for I burn from the sunlight of your city.

کز آفتاب شهر تو میسوزم

How could the memory of you die within my heart?

در دل چگونه یاد تو میمیرد

Your memory is the memory of first love.

یاد تو یاد عشق نخستین است

Your memory is that enchanting autumn,

یاد تو آن خزان دل انگیز است

which has a thousand colourful manifestations.

کو را هزار جلوه رنگین است

Let the ascetics with their blackened skirts

بگذار زاهدان سیه دامن

call me the disgrace of the street and the gathering.

رسوای کوی و انجمنم خوانند

Let them stain my name with shame,

نام مرا به ننگ بیالایند

these people who are creatures of Satan.

اینان که آفریده شیطانند

But I am that blossom of sorrow

اما من آن شکوفه اندوهم

who grows from the branches of your memory.

کز شاخه های یاد تو میرویم

At night, in a corner of solitude,

شبها ترا بگوشه تنهایی

I seek you within the familiar memory of you.

در یاد آشنای تو می جویم