ستیزه

Night, like the moon of the mysterious sky,

شب چو ماه آسمان پر راز

slowly wraps the silk of mystery around itself.

گرد خود آهسته می پیچد حریر راز

He, like a bird weary of flight,

او چو مرغی خسته از پرواز

settles upon the dry tree of my imagination.

می نشیند بر درخت خشک پندارم

The branches tremble with longing.

شاخه ها از شوق می لرزند

Within their silent veins, slowly there boils

در رگ خاموششان آهسته می جوشد

the blood of a distant memory.

خون یادی دور

Life rises like a wild tulip

زندگی سر میکشد چون لاله ای وحشی

from the crack in a grave.

از شکاف گور

From the earth, the hand of a cold breeze

از زمین دست نسیمی سرد

sweeps the dry leaves away in anger.

برگهای خشک را با خشم می روبد

Ah… upon the hard wall of my breast, it is as though

آه ... بر دیوار سخت سینه ام گویی

a stranger pounds a fist.

نا شناسی مشت میکوبد

“Open the door… it is he.

بازکن در ... اوست

Open the door… it is he.”

باز کن در ...اوست

I say softly to myself,

من به خود آهسته میگویم

“Another dream,

باز هم رویا

and one so dark and tangled.

آن هم اینسان تیره و درهم

With the bitter medicine of sleep,

باید از داروی تلخ خواب

I must at last soothe the wound of waking.”

عاقبت بر زخم بیداری نهم مرهم

I press my weary eyelids together.

می فشارم پلکهای خسته را بر هم

But upon the hard wall of my breast, angrily,

لیک بر دیوار سخت سینه ام با خشم

a stranger pounds a fist.

ناشناسی مشت میکوبد

“Open the door… it is he.

باز کن در ... اوست

Open the door… it is he.

باز کن در ... اوست

He has gathered up his skirts from that distant land,

دامن از آن سرزمین دور برچیده

and impatiently traversed the plains.

ناشکیبا دشتها را نور دیده

For days he has danced in the fire of the sun;

روزها در آتش خورشید رقصیده

at midnight, like a silent flower,

نیمه شبها چون گلی خاموش

he has grown in the silence of the moonlight's shore.

در سکوت ساحل مهتاب روییده

Open the door… it is he.

باز کن در ... اوست

He has roamed the skies in search of you.

آسمانها را به دنبال تو گردیده

Weary and restless upon his road,

درره خود خسته و بی تاب

he has breathed the scent of jasmines with the scent of love.

یاسمن ها را به بوی عشق بوییده

His weary wings, in their ardent struggle,

بالهای خسته اش را در تلاشی گرم

every passing breeze has kissed with tenderness.

هر نسیم رهگذر با مهر بوسیده

Open the door… it is he.

باز کن در ... اوست

Open the door… it is he.”

باز کن در ... اوست

A tear of longing settles upon my gaze.

اشک حسرت می نشیند بر نگاه من

The colour of darkness runs into the colour of my sigh.

رنگ ظلمت میدود در رنگ آه من

But I say in anger,

لیک من با خشم میگویم

“Another dream,

باز هم رویا

and one so dark and tangled.

آنهم اینسان تیره و درهم

With the bitter medicine of sleep,

باید از داروی تلخ خواب

I must at last soothe the wound of waking.”

عاقبت بر زخم بیداری نهم مرهم

I press my weary eyelids together.

می فشارم پلکهای خسته را بر هم