تشنه

I was a flower,

من گلی بودم

into the veins of each trembling petal had crept an enchanting fragrance.

در رگ هر برگ لرزانم خزیده عطر بس افسون

I grew in a dark night,

در شبی تاریک روییدم

thirsty upon the shore of the Karun.

تشنه لب بر ساحل کارون

Upon my body glided only the wine of the sun's dew,

برتنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید

or the burning lips of a man who, with his silent eyes,

یا لب سوزنده مردی که با چشمان خاموشش

reproached the hand that, from each green branch,

سرزنش می کرد دستی را که از هر شاخه سر سبز

plucked an unopened bud.

غنچه نشکفته ای می چید

My body was a cry of beauty.

پیکرم فریاد زیبایی

Within my silence, the lips of solitude sang.

در سکوتم نغمه خوان لبهای تنهایی

My eyes were fixed upon the dream of a distant, dreamlike land,

دیدگانم خیره در رویای شمو سرزمینی دور و رویایی

of which the passing breeze told me in my ear,

که نسیم رهگذر در گوش من میگفت

“Its sunshine has the colour of a different joy.”

آفتابش رنگ شادی دیگری دارد

At last, unaware, from the shore of the Karun

عاقبت من بی خبر از ساحل کارون

I gathered up my belongings.

رخت بر چیدم

Upon my road, I saw so many withered flowers,

در ره خود بس گل پژمرده را دیدم

their eyes the dry spring of the desert of sorrow,

چشمهاشان چشمه خشک کویر غم

thirsty for a single drop of dew.

تشنه یک قطره شبنم

I laughed at them fiercely,

من به آنها سخت خندیدم

until one night there appeared from behind the mist of doubt

تا شبی پیدا شد از پشت مه تردید

the solitary lamp of the city of dreams.

تک چراغ شهر رویا ها

There, warm and full of desire,

من در آنجا گرم و خواهشبار

I grew from a hard earth.

از زمینی سخت روییدم

At midnight, the blood of poetry welled within my cold veins.

نیمه شب جوشید خون شعر در رگهای سرد من

Within the colour of every petal there vanished

محو شد در رنگ هر گلبرگ

the colour of my pain.

رنگ درد من

I was waiting for the dark sky to open before me

منتظر بودم که بگشاید برویم آسمان تار

the eyes of the silvery morning,

دیدگان صبح سیمین را

so that from the light-shedding lips of the sun I might drink

تا بنوشم از لب خورشید نور افشان

the burning nectar of a thousand feverish, sweet kisses.

شهد سوزان هزاران بوسه تبدار و شیرین را

But alas, at last, in the sky of the city of dreams, I did not see

لیکن ای افسوس من ندیدم عاقبت در آسمان شهر رویا ها

the light of a sun.

نور خورشیدی

Beneath my feet, the dry bushes lament in sorrow,

زیر پایم بوته های خشک با اندوه می نالند

“Alas, the face of our city's sun is deeply dark.”

چهره خورشید شهر ما دریغا سخت تاریک است

I know well that there is no longer any hope,

خوب میدانم که دیگر نیست امیدی

no hope.

نیست امیدی

Within the dense forest of darkness there vanished,

محو شد در جنگل انبوه تاریکی

like a vein of light, my familiar resonance.

چون رگ نوری طنین آشنای من

The dark sky did not scatter even a teardrop

قطره اشکی هم نیفشاند آسمان تار

from the weary gaze of a cloud at my feet.

از نگاه خسته ابری به پای من

I am a withered flower.

من گل پژمرده ای هستم

My eyes are the dry spring of the desert of sorrow,

چشمهایم چشمه خشک کویر غم

thirsty for one kiss of the sun,

تشنه یک بوسه خورشید

thirsty for one drop of dew.

تشنه یک قطره شبنم