ترس

The night was dark, the road long, and I bewildered.

شب تیره و ره دراز و من حیران

He held a lantern upon my path.

فانس گرفته او به راه من

Upon the lantern's restless flame,

بر شعله بی شکیب فانوسش

my terrified gaze ran.

وحشت زده می دود نگاه من

What happened to us? Who can know,

بر ما چه گذشت ؟ کس چه میداند

in the bed of the damp-skirted grasses?

در بستر سبره های تر دامان

It was as though his lips hung about my neck

گویی که لبش به گردنم آویخت

the diamonds of a thousand burning kisses.

الماس هزار بوسه سوزان

What happened to us? Who can know?

بر ما چه گذشت ؟ کس چه میداند

I became him… he, the roar of seas.

من او شدم ... او خروش دریاها

I, the wild bush of a warm desire;

من بوته وحشی نیازی گرم

he, the whisper of the breezes of the wilderness.

او زمزمه نسیم صحراها

Thirsty within his arms,

من تشنه میان بازوان او

I grew like grass from longing,

همچون علفی ز شوق روییدم

until the fragrance of trembling blossoms

تا عطر شکوفه های لرزان را

I drank within the cup of the blossoming night.

در جام شب شکفته نوشیدم

A rain of stars fell upon my hair

باران ستاره ریخت بر مویم

from the branch of the solitary tree of silence.

از شاخه تکدرخت خاموشی

In the bed of the damp-skirted grasses,

در بستر سبزه های تر دامان

I remained with the flames of an embrace.

من ماندم و شعله های آغوشی

I am afraid of this reckless breeze.

می ترسم از این نسیم بی پروا

If it clings to my body in this way,

گر با تنم این چنین در آویزد

I fear that, from my body, amid the crowd,

ترسم که ز پیکرم میان جمع

the fragrance of crushed grass will rise.

عطر علف فشرده برخیزد