دنیای سایه ها

At night upon the damp road,

شب به روی جاده نمناک

it is as though our shadows flee from us.

سایه های ما ز ما گویی گریزانند

Far from us, upon the slope of the road,

دور از ما در نشیب راه

in the ominous haze of moonlight that glides,

در غبار شوم مهتابی که میلغزد

cold and heavy, above the branches of the vine,

سرد و سنگین بر فراز شاخه های تاک

they move softly toward one another.

سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند

At night upon the damp road,

شب به روی جاده نمناک

in the silence of the fragrant earth,

در سکوت خاک عطر آگین

impatiently, at times, they cling to one another,

نا شکیبا گه به یکدیگر می آویزند

our shadows…

سایه های ما ...

like flowers drunk on the wine of last night's dew.

همچو گلهایی که مستند از شراب شبنم دوشین

It is as though, in their bitter flight from us,

گویی آنها در گریز تلخشان از ما

the songs that we never sing,

نغمه هایی را که ما هرگز نمی خوانیم

the songs that we angrily

نغمه هایی را که ما با خشم

kill within the silence of our breasts,

در سکوت سینه میرانیم

they sing eagerly beneath their breath.

زیر لب با شوق میخوانند

But far from the shadows,

لیک دور از سایه ها

unaware of the tale of their attachments,

بی خبر از قصه دلبستگی هاشان

of their separations and their unions,

از جداییها و از پیوستگی هاشان

our weary bodies, within their own stagnation,

جسمهای خسته ما در رکود خویش

give shape to life.

زندگی را شکل میبخشند

At night upon the damp road,

شب به روی جاده نمناک

so often I have asked myself:

ای بسا پرسیده ام از خود

does life take on colour within our shadows,

زندگی آیا درون سایه هامان رنگ میگیرد ؟

or are we ourselves the shadows of our own shadows?

یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟

Like a night-blind creature,

همچنان شب کور

I flee from light, day and night,

میگریزم روز و شب از نور

so that my shadow may not fall upon the earth.

تا نتابد سایه ام بر خاک

Within my dark room, with trembling fingers,

در اتاق تیره ام با پنجه لرزان

I close the way to the openings.

راه می بندم بر وزنها

I creep alone into a corner.

می خزم در گوشه ای تنها

O thousands of wandering spirits,

ای هزاران روح سرگردان

gliding around me in the waves of darkness,

گرد من لغزیده در امواج تاریکی

where is my shadow?

سایه من کو ؟

The light of terror shines in the crystal of my silent cry.

نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم

Where is my shadow?

سایه من کو ؟

Where is my shadow?

سایه من کو ؟

Like a dream, it grows slowly within my body.

او چو رویایی درون پیکرم آهسته می روید

I seek my lost self within myself.

من من گمگشته را در خویش می جوید

Its hand, like a dark mist,

پنجه او چون مهی تاریک

creeps into the cold warp and weft of my veins.

میخزد در تار و پود سرد رگهایم

Within the darkness, there takes on colour

در سیاهی رنگ می گیرد

the design of my voice.

طرح آوایم

I ask you,

از تو می پرسم

O God… O shadow of ambiguity,

ای خدا ... ای سایه ابهام

why, then, does it not smile upon me,

پس چرا بر من نمیخندد

that dark, terrifying night without an end?

آن شب تاریک وحشتبار بی فرجام

Why, in the mirror of the sea,

از چه در آیینه دریا

does the image of your sun glide at dawn?

صبحدم تصویر خورشید تو می لغزد ؟

Why, upon the shoulder of the wilderness at night,

از چه شب بر شانه صحرا

does the hair of your moonlight dance once more?

باز هم گیسوی مهتاب تو می رقصد

I ask you,

از تو می پرسم

O God, O everlasting darkness,

ای خدا ای ظلمت جاوید

in what terrifying grave

در کدامین گور وحشتناک

will it at last fall silent,

عاقبت خاموش خواهد شد

the laughter of the sun?

خنده خورشید ؟

I do not want

من نمیخواهم

to separate my shadow from myself for a moment.

سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم

I do not want

من نمیخواهم

it to glide far from me upon the pathways,

او بلغزد دور از من روی معبرها

or to fall, weary and heavy,

یا بیفتد خسته و سنگین

beneath the feet of passersby.

زیر پاهای رهگذرها

Why must it, upon the road of its own searching,

او چرا باید به راه جستجوی خویش

come face to face

روبرو گردد

with the closed lips of doors?

با لبان بسته درها ؟

Why must it rub its body

او چرا باید بساید تن

against the doors and walls of every house?

بر در و دیوار هر خانه ؟

Why must it, out of despair,

او چرا باید ز نومیدی

set foot in a cold and foreign land?

پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه ؟

Ah… O sun,

آه ...ای خورشید

my everlasting curse upon you.

لعنت جاوید من بر تو

Alas, the nectar of your light does not fill the cup of my soul.

شهد نورت پر نیمسازد دریغا جام جانم را

To whom can I tell the story of my hidden pain?

با که گویم قصه درد نهانم را

Why do you take my shadow far from me?

سایه ام را از چه از من دور میسازی ؟

Why, far from it, amid the brightness,

لز چه دور از او مرا در روشنایی ها

do you set me upon the road to the grave?

رهسپار گور می سازی ؟

If within your breast a treasure of light lies hidden,

گر ترا در سینه گنج نور پنهانست

sever the bond of darkness from the souls of our shadows.

بگسلان پیوند ظلمت را ز جان سایه های ما

Melt the chains of our bodies at its feet,

آب کن زنجیرهای پیکر ما را بپای او

or erase it beneath our feet.

یا که او را محو کن در زیر پای ما

Ah… O sun,

آه ... ای خورشید

my everlasting curse upon you.

لعنت جاوید من بر تو

Whenever I turned my face toward you,

هر زمان رو در تو آوردم

though within your seven colours

گر چه چشمان مرا در هفت رنگ خویش

my eyes grew more dazzled,

خیره تر کردی

yet at my feet

لیک در پایم

you made my shadow darker.

سایه ام را تیره تر کردی

I ask you,

از تو می پرسم

O God… O endless mystery,

ای خدا ... ای راز بی پایان

what is the shadow upon a grave?

سایه بر گور چیست ؟

A fragrance that has seeped from the petals of terrors?

عطری از گلبرگ وحشتها تراویده ؟

A bush that has grown from a dark seed?

بوته ای کز دانه ای تاریک روییده ؟

A lightless tear that, in the prison of a hard body,

اشک بی نوری که در زندان جسمی سخت

has slipped from the weary gaze of a restless prisoner?

از نگاه خسته زندانی بی تاب ! لغزیده ؟

I ask you:

از تو میپرسم

is darkness pain or happiness?

تیرگی درد است یا شادی ؟

Is the body a prison or a wilderness of freedom?

جسم زندانست یا صحرای آزادی ؟

What is the darkness of night?

ظلمت شب چیست ؟

Night, O Lord,

شب خداوندا

is the shadow of whose black soul?

سایه روح سیاه کیست ؟

Ah, I am overflowing

وه که لبرزیم

with thousands of silent questions.

از هزاران پرسش خاموش

A mysterious cry secretly winds into my ear:

بانگ مرموزی نهان می پیچدم در گوش

“This dark night

این شب تاریک

is the shadow of God's soul,

سایه روح خداوند است

the shadow of a soul that easily carries upon its shoulders

سایه روحی که آسان می کشد بر دوش

the suffering of its servants whose days are dark.”

با رنج بندگان تیره روزش را

Ah…

آه ...

what does it say?

او چه میگوید ؟

What does it say?

او چه میگوید ؟

Weary, bewildered, and perplexed,

خسته و سرگشته و حیران

it runs along the road of endless questions.

میدود در راه پرسش های بی پایان