شعری برای تو

I speak this poem for you,

این شعر را برای تو میگویم

in a thirsty summer dusk,

در یک غروب تشنه تابستان

halfway along this road that began in ill omen,

در نیمه های این ره شوم آغاز

in the old grave of this endless sorrow.

در کهنه گور این غم بی پایان

This is the last lullaby,

این آخرین ترانه لالاییست

at the foot of the cradle of your sleep.

در پای گاهواره خواب تو

May the wild sound of this cry

باشد که بانگ وحشی این فریاد

echo in the sky of your youth.

پیچد در آسمان شباب تو

Let my wandering shadow

بگذار سایه من سرگردان

remain far from and separate from your shadow.

از سایه تو دور و جدا باشد

May we meet one day when, if anyone stands

روزی به هم رسیم که گر باشد

between us, it is none other than God.

کس بین ما نه غیر خدا باشد

I lean against a dark door,

من تکیه داده ام به دری تاریک

my brow contracted with pain.

پیشانی فشرده ز دردم را

In hope, I rub against this door once more

میسایم از امید بر این در باز

my thin and cold fingers.

انگشتهای نازک و سردم را

The one branded with shame, who laughed

آن داغ ننگ خورده که می خندید

at the futile taunts, was me.

بر طعنه های بیهده ، من بودم

I said I would be the voice of my own existence,

گفتم که بانگ هستی خود باشم

but alas and pain, for I was a woman.

اما دریغ و درد که زن بودم

When your innocent eyes glide

چشمان بیگناه تو چون لغزد

across this tangled book without a beginning,

بر این کتاب در هم بی آغاز

the deeply rooted rebellion of ages

عصیان ریشه دار زمانها را

you will see blossoming within each song.

بینی شکفته در دل هر آواز

Here all the stars are dark.

اینجا ستاره ها همه خاموشند

Here all the angels are weeping.

اینجا فرشته ها همه گریانند

Here the blossoms of the tuberose

اینجا شکوفه های گل مریم

are worth less than the thorns of the desert.

بیقدرتر ز خار بیابانند

Here, seated at the head of every road,

اینجا نشسته بر سر هر راهی

is the demon of falsehood, shame, and hypocrisy.

دیو دروغ و ننگ و ریا کاری

Within the dark sky, I do not see

در آسمان تیره نمی بینم

a light from the bright morning of awakening.

نوری ز صبح روشن بیداری

Let them fill once more,

بگذار تا دوباره شد لبریز

my eyes, with drops of dew.

چشمان من ز دانه شبنمها

I went beyond myself to lift the veil

رفتم ز خود که پرده بر اندازم

from the pure faces of the Virgin Marys.

از چهر پاک حضرت مریم ها

I have broken away from the shore of good reputation.

بگسسته ام ز ساحل خوشنامی

Within my breast is the star of a storm.

در سینه ام ستاره توفانست

The place where the flame of my anger takes flight

پروازگاه شعله خشم من

is, alas, the dark space of a prison.

دردا ، فضای تیره زندانست

I lean against a dark door,

من تکیه داده ام به دری تاریک

my brow contracted with pain.

پیشانی فشرده ز دردم را

In hope, I rub against this door once more

می سایم از امید بر این در باز

my thin and cold fingers.

انگشتهای نازک و سردم را

With this group of ascetics who put on appearances,

با این گروه زاهد ظاهر ساز

I know this struggle is not easy.

دانم که این جدال نه آسانست

Your city and mine, my sweet little child,

شهر من و تو ، طفلک شیرینم

has long been the dwelling place of Satan.

دیریست کاشیانه شیطانست

A day will come when your eyes, with longing,

روزی رسد که چشم تو با حسرت

glide across this pain-filled song.

لغزد بر این ترانه درد آلود

You will seek me within my words,

جویی مرا درون سخنهایم

and say to yourself, “She was my mother.”

گویی به خود که مادر من او بود