پوچ

Your eyes, framed by sorrow,

دیدگان تو در قاب اندوه

cold and silent,

سرد و خاموش

lay asleep.

خفته بودند

Before you did, they had spoken the unspoken

زودتر از تو ناگفته ها را

in the language of a gaze.

با زبان نگه گفته بودند

From me and all that lay hidden within me,

از من و هرچه در من نهان بود

you shrank away,

می رمیدی

you slipped free.

می رهیدی

I remembered how once, upon this road,

یادم آمد که روزی در این راه

impatiently, you drew me after you;

ناشکیبا مرا در پی خویش

you drew me,

میکشیدی

you drew me.

میکشیدی

For the last time,

آخرین بار

for the last time,

آخرین بار

in the last bitter moment of our meeting,

آخرین لحظه تلخ دیدار

I saw the world as utterly empty.

سر به سر پوچ دیدم جهان را

The wind moaned, and I listened

باد نالید و من گوش کردم

to the rustling of autumn leaves.

خش خش برگهای خزان را

Again you called me back,

باز خواندی

again you drove me away,

باز راندی

again you seated me upon an ivory throne,

باز بر تخت عاجم نشاندی

again you dragged me into the jaws of a wave.

باز در کام موجم کشاندی

Though wrapped in the silk of an ominous sorrow,

گر چه در پرنیان غمی شوم

for years you lived within my heart.

سالها در دلم زیستی تو

Ah, I never understood, in love,

آه هرگز ندانستم از عشق

what you are,

چیستی تو

who you are.

کیستی تو