صدا

There, upon the summit of the mountain,

در آنجا بر فراز قله کوه

my two feet weary from the pain of running,

دو پایم خسته از رنج دویدن

I told myself that, at this height at last,

به خود گفتم که در این اوج دیگر

God would hear my voice.

صدایم را خدا خواهد شنیدن

Toward the dark clouds, there took wing

به سوی ابرهای تیره پر زد

my bright and hopeful gaze.

نگاه روشن امیدوارم

From my heart I cried, “O Lord,

ز دل فریاد کردم کای خداوند

I love him, I love him.”

من او را دوست دارم دوست دارم

My voice went into the depths of darkness,

صدایم رفت تا اعماق ظلمت

and disturbed the ominous sleep of the stars.

بهم زد خواب شوم اختران را

Dust-covered and restless, it knocked

غبار آلوده و بی تاب کوبید

upon the golden door of the palace of heaven.

در زرین قصر آسمان را

The angels, with thousands of little hands,

ملاثک با هزاران دست کوچک

drew back the hard and heavy bolt.

کلون سخت سنگین را کشیدند

Trembling from the storm of my impatient voice,

ز طوفان صدای بی شکیبم

they crept into a cloud.

به خود لرزیده در ابری خزیدند

The columns were like snakes, twisted upon themselves;

ستونها همچو ماران پیچ در پیچ

the trees floated within a green mist.

درختان در مه سبزی شناور

My voice washed its body clean

صدایم پیکرش را شستوش داد

of the dust of the road within the pool of Kawthar.

ز خاک ره درون حوض کوثر

God was within his dream-laden sleep,

خدا در خواب رویا بار خود بود

his gaze concealed beneath his eyelids.

بزیر پلکها پنهان نگاهش

My voice went and lamented in sorrow

صدایم رفت و با اندوه نالید

amid the curtains of his bedchamber.

میان پرده های خوابگاهش

But those silver-coated eyelids,

ولی آن پلکهای نقره آلود

alas, remained closed until dawn.

دریغا تا سحر گه بسته بودند

Lightly, like seashells upon the shore,

سبک چون گوش ماهی های ساحل

they rested upon his eyes.

به روی دیده اش بنشسته بودند

A hundred times, the voice rose in despair,

صدا صد بار نومیدانه برخاست

to rebel and attack him.

که عاصی گردد و بر وی بتازد

The voice wanted, with the fingers of anger,

صدا می خواست تا با پنجه خشم

to tear apart the silk of his sleep.

حریر خواب او را پاره سازد

The voice cried out in pain,

صدا فریاد می زد از سر درد

“When will this golden sleep be shattered?

بهم کی ریزد این خواب طلایی

Here I am, thirsty for one sip of affection,

من اینجا تشنه یک جرعه مهر

while there you sleep upon the throne of divinity.”

تو آنجا خفته بر تخت خدایی

But how high can it rise,

مگر چندان تواند اوج گیرد

a voice so full of pain and anguish?

صدایی دردمند و محنت آلود

When the new morning came along once more,

چو صبح تازه از ره باز آمد

my voice was empty of voice.

صدایم از صدا دیگر تهی بود

But here, toward the heavens,

ولی اینجا به سوی آسمانهاست

my hopeful eyes are still turned.

هنوز این دیده امیدوارم

God, do you recognize the voice?

خدایا صدا را میشناسی

I love him, I love him.

من او را دوست دارم دوست دارم