گره

If tomorrow did not come along,

فردا اگر ز راه نمی آمد

I would stay beside you forever.

من تا ابد کنار تو میماندم

Forever I would sing the song of my love

من تا ابد ترانه عشقم را

in the sunshine of your love.

در آفتاب عشق تو میخواندم

Behind the panes of your room,

در پشت شیشه های اتاق تو

that night had a cold, black gaze.

آن شب نگاه سرد سیاهی داشت

The corridor of your eyes, within the darkness,

دالان دیدگان تو در ظلمت

seemed to have a passage into the depths of your soul.

گویی به عمق روح تو راهی داشت

Into the mist of the mirror had slipped

لغزیده بود در مه آینه

our image, broken and without harmony.

تصویر ما شکسته و بی آهنگ

Your hair was the colour of a wheat stalk;

موی تو رنگ ساقه گندم بود

my hair was curved and pitch-black.

موهای من خمیده و قیری رنگ

A secret burned within my breast.

رازی درون سینه من می سوخت

I wanted it to speak with you.

می خواستم که با تو سخن گوید

But my voice fell short of the knot.

اما صدایم از گره کوته بود

Nothing grows in the shadow of a bush.

در سایه بوته هیچ نمیروید

From there, my weary gaze took wing,

ز آنجا نگاه خسته من پر زد

and circled, troubled, around my body.

آشفته گرد پیکر من چرخید

Within the border of a golden frame,

در چارچوب قاب طلایی رنگ

Christ's eyes smiled upon my sorrow.

چشم مسیح بر غم من خندید

I saw that the room was disordered and confused.

دیدم اتاق درهم و مغشوش است

At my feet your book had fallen.

در پای من کتاب تو افتاده

My hairpins, there,

سنجاقهای گیسوی من آنجا

had fallen upon your bed.

بر روی تختخواب تو افتاده

From the crystal house of the fish,

از خانه بلوری ماهیها

the sound of water came no longer.

دیگر صدای آب نمی آمد

What was your old cat thinking,

فکر چه بود ؟ گربه پیر تو

whose eyes could not find sleep?

کاو را به دیده خواب نمی آمد

Once more, my troubled gaze

بار دگر نگاه پریشانم

returned toward you, mute and weary.

برگشت لال و خسته به سوی تو

I wanted it to speak with you,

میخواستم که با تو سخن گوید

but it remained silent before you.

اما خموش ماند بروی تو

Then the white stars of tears

آنگاه ستارگان سپید اشک

twinkled in the night of my eyelashes.

سو سو زدند در شب مژگانم

I saw that your hands, like a cloud,

دیدم که دستهای تو چون ابری

came toward my bewildered face.

آمد به سوی صورت حیرانم

I saw that the warm wing of your breaths

دیدم که بال گرم نفسهایت

had brushed against my cold neck.

ساییده شده به گردن سرد من

It was as though a lost breeze wound

گویی نسیم گمشده ای پیچید

through the wild bushes of my pain.

در بوته های وحشی درد من

A hand poured within my breast

دستی درون سینه من می ریخت

the lead of silence and the seeds of stillness.

سرب سکوت و دانه خاموشی

I, weary of this pain-filled struggle,

من خسته زین کشاکش درد آلود

went toward the city of forgetfulness.

رفتم به سوی شهر فراموشی

I forgot the sorrow of tomorrow.

بردم ز یاد انده فردا را

I said that departure had been a bitter tale.

گفتم سفر فسانه تلخی بود

Suddenly, over my life there spread

نا گه بروی زندگیم گسترد

that golden, fragrant moment.

آن لحظه طلایی عطر آلود

That night, from your lips, I drank

آن شب من از لبان تو نوشیدم

the joyful songs of nature.

آوازهای شاد طبیعت را

That night, into the mouth of my love you scattered,

آنشب به کام عشق من افشاندی

from that kiss, the drop of eternity.

ز آن بوسه قطره ابدیت را