بازگشت

At last the line of the road came to an end.

عاقبت خط جاده پایان یافت

I arrived by the dust-covered road.

من رسیدم ز ره غبار آلود

My gaze raced ahead of me.

نگهم پیشتر ز من می تاخت

Upon my lips was a warm greeting.

بر لبانم سلام گرمی بود

The city boiled within the furnace of noon.

شهر جوشان درون کوره ظهر

The alley burned in the fever of the sun.

کوچه می سوخت در تب خورشید

My feet, upon the silent paving stones,

پای من روی سنگفرش خموش

advanced and trembled violently.

پیش میرفت و سخت می لرزید

The houses were another colour,

خانه ها رنگ دیگری بودند

dust-covered, dark, and melancholy.

گرد آلوده تیره و دلگیر

The faces amid the chadors

چهره ها در میان چادرها

were like spirits with their feet in chains.

همچو ارواح پای در زنجیر

The dried-up stream, like a blind eye,

جوی خشکیده همچو چشمی کور

was empty of water and of a trace of him.

خالی از آب و از نشانه او

A man passed along the road, singing.

مردی آوازه خواان ز راه گذشت

My ear became filled with his song.

گوش من پر شد از ترانه او

The familiar dome of the old mosque

گنبدی آشنای مسجد پیر

resembled broken bowls.

کاسه های شکسته را می ماند

A believer upon the minaret

مومنی بر فراز گلدسته

sang the call to prayer in a sorrowful voice.

با نوایی حزین اذان می خواند

Running after the dogs

می دویدند از پی سگها

were barefoot children, stones in hand.

کودکان پا برهنه سنگ به دست

A woman laughed from behind a lattice.

زنی از پشت معجری خندید

Suddenly the wind closed a little window.

باد نا گه دریچه ای را بست

From the black mouths of entrance halls

از دهان سیاه هشتی ها

came the damp smell of a grave.

بوی نمناک گور می آمد

A blind man went, tapping with his cane.

مرد کوری عصا زنان می رفت

Someone familiar approached from afar.

آشنایی ز دور می آمد

There, a door opened silently.

دری آنجا گشوده گشت خموش

Hands beckoned me toward them.

دستهایی مرا بخود خواندند

A tear rained from the cloud of eyes.

اشکی از ابر چشمها بارید

Hands drove me away from them.

دستهایی مرا زخود راندند

Upon the wall, once more, the old ivy

روی دیوار باز پیچک پیر

billowed like a trembling spring.

موج می زد چو چشمه ای لرزان

Upon the bodies of its dense leaves

بر تن برگهای انبوهش

were the green of age and the dust of time.

سبزی پیری و غبار زمان

My gaze, searching, asked,

نگهم جستجو کنان پرسید

“In what place is there a trace of him?”

در کدامین مکان نشانه اوست ؟

But I saw that my little room

لیک دیدم اتاق کوچک من

was empty of his childish voice.

خالی از بانگ کودکانه اوست

From the cold earth of the mirror,

از دل خاک سرد آینه

suddenly his body grew like a flower.

ناگهان پیکرش چو گل رویید

His velvety eyes rose in waves.

موج زد دیدگان مخملیش

Ah, even within the illusion he saw me.

آه در وهم هم مرا میدید

I leaned against the breast of the wall.

تکیه دادم به سینه دیوار

I said softly, “Is this you, Kami?”

گفتم آهسته : این تویی کامی ؟

But I saw that, from that bitter past,

لیک دیدم کز آن گذشته تلخ

nothing remained except a name.

هیچ باقی نمانده جز نامی

At last the line of the road came to an end.

عاقبت خط جاده پایان یافت

I arrived by the dust-covered road.

من رسیدم ز ره غبار آلود

The thirsty one found no way to the spring, and alas,

تشنه بر چشمه ره نبرد و دریغ

my city was the grave of my desire.

شهر من گور آرزویم بود