بعدها

My death will come one day,

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

in a spring bright with waves of light,

در بهاری روشن از امواج نور

in a winter dust-covered and distant,

در زمستانی غبار آلود و دور

or in an autumn empty of cries and passion.

یا خزانی خالی از فریاد و شور

My death will come one day,

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

one of these bitter and sweet days,

روزی از این تلخ و شیرین روزها

an empty day like other days,

روز پوچی همچو روزان دگر

a shadow of todays, of yesterdays.

سایه ای ز امروز ها ، دیروزها

My eyes will be like dark corridors,

دیدگانم همچو دالانهای تار

my cheeks like cold marble.

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

Suddenly a sleep will carry me away.

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

I shall become empty of the cry of pain.

من تهی خواهم شد از فریاد درد

Quietly, upon my notebook, there creep

می خزند آرام روی دفترم

my hands, freed from the enchantment of poetry.

دستهایم فارغ از افسون شعر

I remember that, within my hands,

یاد می آرم که در دستان من

once the blood of poetry flamed.

روزگاری شعله میزد خون شعر

The earth calls me to itself at every moment.

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

They arrive along the road to place me in the earth.

می رسند از ره که در خاکم نهند

Ah, perhaps my lovers, at midnight,

آه شاید عاشقانم نیمه شب

will lay flowers upon my sorrowful grave.

گل به روی گور غمناکم نهند

After me, suddenly there draw aside

بعد من ناگه به یکسو می روند

the dark curtains of my world; unfamiliar eyes creep

پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند

across my papers and notebooks.

روی کاغذها و دفترهای من

Into my little room there steps,

در اتاق کوچکم پا می نهد

after me, a stranger to my memory.

بعد من با یاد من بیگانه ای

Beside the mirror there remain

در بر آینه می ماند به جای

a strand of hair, the mark of a hand, a comb.

تار مویی نقش دستی شانه ای

I escape myself, and what remains of me—

می رهم از خویش و میمانم ز خویش

all that is left behind will fall into ruin.

هر چه بر جا مانده ویران می شود

My soul, like the sail of a boat,

روح من چون بادبان قایقی

grows distant and disappears into the horizons.

در افقها دور و پنهان میشود

Impatiently, one after another, they hurry,

می شتابند از پی هم بی شکیب

the days and weeks and months.

روزها و هفته ها و ماهها

Your eyes, waiting for a letter,

چشم تو در انتظار نامه ای

remain fixed upon the eyes of the roads.

خیره میماند به چشم راهها

But my cold body is now

لیک دیگر پیکر سرد مرا

clasped by the clinging earth, the earth.

می فشارد خاک دامنگیر خاک

Without you, far from the beats of your heart,

بی تو دور از ضربه های قلب تو

my heart rots there beneath the earth.

قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

Later, my name, the rain and wind

بعد ها نام مرا باران و باد

will gently wash from the face of the stone.

نرم میشویند از رخسار سنگ

My grave will remain nameless upon the road,

گور من گمنام می ماند به راه

freed from the tales of reputation and shame.

فارغ از افسانه های نام و ننگ