آن روزها

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those good days,

آن روزهای خوب

those wholesome, overflowing days,

آن روزهای سالم سرشار

those skies full of spangles,

آن آسمان های پر از پولک

those branches full of cherries,

آن شاخساران پر از گیلاس

those houses leaning against one another within the green shelter of ivy,

آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها به یکدیگر

those rooftops of playful kites,

آن بام های باد بادکهای بازیگوش

those alleys bewildered by the scent of acacias.

آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those days when, through the slit of my eyelids,

آن روزها یی کز شکاف پلکهای من

my songs welled like a bubble filled with air.

آوازهایم چون حبابی از هوا لبریز می جوشید

Whatever my eyes glided over,

چشمم به روی هر چه می لغزید

they drank it like fresh milk.

آنرا چو شیر تازه می نوشید

It was as though, within my pupils,

گویی میان مردمکهایم

there was the restless rabbit of happiness.

خرگوش نا آرام شادی بود

Every dawn, with the old sun,

هر صبحدم با آفتاب پیر

it went searching in unfamiliar plains.

به دشتهای نا شناس جستجو می رفت

At night, it plunged into the forests of darkness.

شبها به جنگل های تاریکی فرو می رفت

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those silent, snowy days,

آن روزها ی برفی خاموش

when, from behind the windowpane in the warm room,

کز پشت شیشه در اتاق گرم

at every moment I gazed outside.

هر دم به بیرون خیره میگشتم

My clean snow, like soft down,

پاکیزه برف من چو کرکی نرم

fell quietly

آرام می بارید

upon the old wooden ladder,

بر نردبام کهنه چوبی

upon the slack line of the clothes rope,

بر رشته سست طناب رخت

upon the hair of the old pines.

بر گیسوان کاجهای پیر

And I thought about tomorrow—ah,

و فکر می کردم به فردا آه

tomorrow,

فردا

a slippery, white volume,

حجم سفید لیز

began with the rustling of Grandmother's chador,

با خش خش چادر مادربزرگ آغاز میشد

and with the appearance of her confused shadow in the doorway,

و با ظهور سایه مغشوش او در چارچوب در

which suddenly released itself into the cold sensation of light,

که ناگهان خود را رها می کرد در احساس سرد نور

and the wandering design of the flight of doves

و طرح سرگردان پرواز کبوترها

within the coloured cups of glass.

در جامهای رنگی شیشه

Tomorrow…

فردا ...

was the sleep-inducing warmth of the korsi.

گرمای کرسی خواب آور بود

Quickly and recklessly,

من تند و بی پروا

away from my mother's gaze, the faulty lines

دور از نگاه مادرم خطهای باطل را

I erased from my old handwriting exercises.

از مشق های کهنه خود پاک می کردم

When the snow settled,

چون برف می خوابید

I wandered, dejected, in the little garden.

در باغچه می گشتم افسرده

At the foot of the dry jasmine pots,

در پای گلدانهای خشک یاس

I buried my dead sparrows.

گنجشک های مرده ام را خاک میکردم

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those days of enchantment and wonder,

آن روزهای جذبه و حیرت

those days of sleep and waking.

آن روزهای خواب و بیداری

In those days, every shadow had a secret.

آن روز ها هر سایه رازی داشت

Every closed box concealed a treasure.

هر جعبه سربسته گنجی را نهان می کرد

Every corner of the storeroom, in the silence of noon,

هر گوشه صندوقخانه در سکوت ظهر

seemed to be a world.

گویی جهانی بود

Anyone who was not afraid of darkness

هر کسی ز تاریکی نمی ترسید

was a hero in my eyes.

در چشمهایم قهرمانی بود

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those festival days,

آن روزهای عید

that waiting for sunshine and flowers,

آن انتظار آفتاب و گل

those tremors of fragrance

آن رعشه های عطر

in the silent, beloved gathering of wild narcissi,

در اجتماع ساکت و محبوب نرگسهای صحرایی

which, on the last winter morning,

که شهر را در آخرین صبح زمستانی

came to visit the city.

دیدار می کردند

The songs of itinerant sellers in the long street, the green patches—

آوازهای دوره گردان در خیابان دراز لکه های سبز

the bazaar floated among wandering smells,

بازار در بوهای سرگردان شناور بود

among the pungent smells of coffee and fish.

در بوی تند قهوه و ماهی

The bazaar spread beneath our feet, stretched, and mingled with every moment of the road,

بازار در زیر قدمها پهن می شد کش می آمد با تمام لحظه های راه می آمیخت

and turned at the backs of the dolls' eyes.

و چرخ می زد در ته چشم عروسکها

The bazaar was Mother, who hurried toward flowing, colourful volumes,

بازار مادر بود که می رفت با سرعت به سوی حجم های رنگی سیال

and returned

و باز می آمد

with parcels of gifts, with baskets full.

با بسته های هدیه با زنبیل های پر

It was the bazaar pouring forth,

بازار بود که می ریخت

pouring forth,

که می ریخت

pouring forth.

که می ریخت

Those days are gone,

آن روزها رفتند

those days of gazing into the mysteries of the body,

آن روزهای خیرگی در رازهای جسم

those days of cautious acquaintance with the beauty of blue veins,

آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ

a hand which, with a flower,

دستی که با یک گل

called from behind a wall

از پشت دیواری صدا می زد

to another hand,

یک دست دیگر را

and the little ink stains upon this troubled, anxious, frightened hand,

و لکه های کوچک جوهر بر این دست مشوش مضطرب ترسان

and love,

و عشق

which expressed itself within a shy greeting.

که در سلامی شرم آگین خویشتن را بازگو میکرد

In the hot, smoke-filled noons,

در ظهر های گرم دود آلود

we sang our love within the dust of the alley.

ما عشقمان را در غبار کوچه می خواندیم

We were familiar with the simple language of messenger flowers.

ما با زبان ساده گلهای قاصد آشنا بودیم

We carried our hearts to the garden of innocent kindnesses,

ما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه می بردیم

and lent them to the trees.

و به درختان قرض می دادیم

And the ball, with messages of kisses, turned within our hands.

و توب با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت

And it was love,

و عشق بود

that confused feeling which, in the darkness of the entrance hall,

آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی

suddenly

ناگاه

surrounded us,

محصورمان می کرد

and drew us into the burning density of breaths and heartbeats and furtive smiles.

و جذبمان می کرد در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه

Those days are gone.

آن روزها رفتند

Those days, like plants that rot in the sun,

آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند

rotted from the shining of the sun.

از تابش خورشید پوسیدند

And those alleys bewildered by the scent of acacias disappeared

و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

within the noisy crowding of streets from which there is no return.

در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت

And the girl who coloured her cheeks

و دختری که گونه هایش را

with geranium leaves—ah—

با برگهای شمعدانی رنگ می زد آه

is now a lonely woman,

اکنون زنی تنهاست

is now a lonely woman.

اکنون زنی تنهاست