ای همه سیماها

There is no murmur in our dwelling, no song in our lane.

در سرای ما زمزمه‌ای، در کوچه ما آوازی نیست.

Night has stolen the flowerpot from our window.

شب. گلدان پنجرهُ ما را ربوده است.

Our curtain has stiffened in the terror of swaying.

پرده ما، در وحشت نوسان خشکیده است.

Here, O all lips, a smile broadens the obscurity of the world.

اینجا. ای همه لب‌ها! لبخندی ابهام جهان را پهنا می‌دهد.

Our lantern's ray has died halfway between us and the night of existence.

پرتو فانوس ما در نیمه راه. میان ما و شب هستی مرده است.

The ivy of thought has swallowed the columns of our veranda.

ستون‌های مهتابی ما را، پیچک اندیشه فرو بلعیده است.

Here a rug's pattern, there a railing, has led us away from our threshold.

اینجا نقش گلیمی، و آنجا نرده‌ای، ما را از آستانه ما بدر برده است.

O all wakeful ones! To what garden did we open no door that the scent of a deception did not pour into our hidden

ای همه هشیاران! بر چه باغی در نگشودیم. که عطر فریبی به تالار

hall?

نهفته ما نریخت؟

O all childhoods! Upon what grass did we not run that the dew of a sorrow did not scatter

ای همه کود کی‌ها! بر جه سبزه‌ای ند وید یم. که شبنم اند وهی بر ما

over us?

نفشاند؟

We are dust-covered travelers on a road from fable to sun.

غبار آلودهُ راهی از فسانه به خورشیدیم.

O all weary ones! Where will our great wing take a sign from the butterfly's

ای همه خستگان! در کجا شهپر ما. از سبکبالی پروانه نشان خواهد

lightness?

گرفت؟

The star Venus rose from the well of the horizon.

ستاره زهره از چاه افق برآمد.

Beside our veranda's railing, a child weeps on the precipice of gusts.

کنار نردهٌ مهتابی ما. کودکی بر پرتگاه وزش‌ها می‌گرید.

In what land, I wonder, will our tear drip at the far edge of the veranda?

در چه دیاری آیا؛ اشک ما در مرز دیگر مهتابی خواهد چکید؟

O all faces! In another sun, another sun.

ای همه سیماها! در خورشیدی دیگر. خورشیدی دیگر.