در قیر شب

For a long time, in this solitude,

دیرگاهی است در این تنهایی

silence has colored the shape of my lips.

رنگ خاموشی در طرح لب است.

A voice from far away calls me,

بانگی از دور مرا می‌خواند.

but my feet are in the tar of night.

لیک پاهایم در قیر شب است.

There is no opening in this darkness:

رخنه‌ای نیست در این تاریکی:

door and wall have joined together.

در و دیوار به هم پیوسته.

If a shadow slips across the ground,

سایه‌ای لغزد اگر روی زمین

it is an illusory image, freed from a bond.

نقش وهمی است ز بندی رسته.

The breath of people

نفس آدم‌ها

is utterly dispirited.

سر به سر افسرده است.

For an age, in this withered corner of the air,

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

every joy has died.

هر نشاطی مرده است.

The magic hand of night

دست جادویی شب

closes the door on me and sorrow.

در به روی من و غم می‌بندد.

However hard I try,

می‌کنم هرچه تلاش

it laughs at me.

او به من می‌خندد.

The images I drew by day,

نقش‌هایی که کشیدم در روز

night came and coated with soot.

شب ز راه آمد و با دود اندود.

The designs I cast in the night,

طرح‌هایی که فکندم در شب.

day appeared and wiped away with cotton.

روز پیدا شد و با پنبه زدود.

For a long time, everyone, like me,

دیرگاهی است که چون من همه را

has had silence coloring the shape of their lips.

رنگ خاموشی در طرح لب است.

There is no movement in this silence:

جنبشی نیست در این خاموشی:

hands and feet are in the tar of night.

دست‌ها، پاها در قیر شب است.