دود می‌خیزد

Smoke rises from my retreat.

دود می‌خیزد ز خلوتگاه من

When will anyone learn of my ruins?

کس خبر کی یابد از ویرانه‌ام؟

I speak with my scorched inward self.

با درون سوخته دارم سخن.

When will my story reach its end?

کی به پایان می‌رسد افسانه‌ام؟

I let go of the hem of night

دست از دامان شب برداشتم

to cling to the tresses of dawn.

تا بیاویزم به گیسوی سحر.

I threw myself from the shore into the water,

خویش را از ساحل افکندم در آب.

yet knew nothing of the sea's depths.

لیک از ژرفای دریا بی خبر.

The design upon the walls' bodies broke.

بر تن دیوارها طرح شکست.

No one saw any color in this realm again.

کس دگر رنگی در این سامان ندید.

Day and night, imagination fixes its gaze

چشم می‌دوزد خیال روز و شب

from the heart's depths upon the image of hope.

از درون دل به تصویر امید.

Since I set foot in this stopping place,

تا بدین منزل نهادم پای را

I have broken away from the caravan's bell.

از درای کاروان بگسسته‌ام.

Though this fire burns me to the soul,

گرچه می‌سوزم از این آتش به جان؛

I have set my heart upon this burning.

لیک بر این سوختن دل بسته‌ام.

Darkness draws its feet away from the rooftops:

تیرگی پا می‌کشد از بام‌ها:

morning smiles upon the road of my city.

صبح می‌خندد به راه شهر من.

Smoke still rises from my solitude.

دود می‌خیزد هنوز از خلوتم.

I speak with my scorched inward self.

با درون سوخته دارم سخن.