سپیده

Far away,

در دوردست

a swan, awakened out of season,

قویی پریده بی‌گاه از خواب

washes indigo dust from its white wings and feathers.

شوید غبار نیل ز بال و پر سپید.

The lips of the stream

لب‌های جویبار

overflow with a wave of murmuring in a white bed.

لبریز موج زمزمه در بستر سپید.

Shadow and light have run into one another.

در هم دویده سایه و روشن.

Gliding amid a harvest of soot,

لغزان میان خرمن دوده

the firefly shines in white fire.

شب تاب می‌فروزد در آذر سپید.

Keeping pace with the reed bed's delicate dance,

همپای رقص نازک نی‌زار

the marsh opens its wet white eye.

مرداب می گشاید چشم تر سپید.

A line of light lies on the darkness:

خطی ز نور روی سیاهی است:

as though white gold were gleaming on ebony.

گویی بر آبنوس درخشد زر سپید.

The wall of shadows has fallen into ruin.

دیوار سایه‌ها شده ویران.

The hand of the gaze, on the distant horizon,

دست نگاه در افق دور

has built a lofty palace of white marble.

کاخی بلند ساخته با مرمر سپید.