مرغ معما

For a long time, on this willow's branch,

دیرزمانی است روی شاخه این بید

a bird has perched, colored like a riddle.

مرغی بنشسته کو به رنگ معماست.

No sound, no color is in harmony with it.

نیست هم‌آهنگ او صدایی، رنگی.

Like me in this land, it is utterly alone.

چون من در این دیار، تنها تنهاست.

Though its inward self is always full of clamor,

گرچه درونش همیشه پر زهیاهوست.

a silent figure has remained upon this canvas.

مانده بر این پرده لیک صورت خاموش.

Should it one day break its silence, full of words,

روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف

the roof and door of this dwelling would lose their senses.

بام و در این سرای می‌رود از هوش.

Though the bird's path to song is closed,

راه فرو بسته گرچه مرغ به‌آواز،

its silent form is an eloquent voice.

قالب خاموش او صدایی گویاست.

Moments pass before its waking eyes,

می‌گذرد لحظه‌ها به چشمش بیدار،

yet its body is the light and shade of a dream.

پیکر او لیک سایه - روشن رویاست.

Its wings and feathers have escaped the heights and depths.

رسته ز بالا و پست بال و پر او.

Life has remained far away: a wave of song.

زندگی دور مانده: موج سرایی.

Its shadow is weary upon the length of the wall.

سایه‌اش افسرده بر درازی دیوار.

The curtain of wall and shadow: the curtain of a dream.

پرده دیوار و سایه: پرده خوابی.

Its gaze is fixed on imagined designs.

خیره نگاهش به طرح‌های خیالی.

What lies in those eyes is no image of desire.

آنچه در آن چشم‌هاست نقش هوس نیست

Since its silence has a bond with me,

دارد خاموشی‌اش چو با من پیوند،

its hidden eye awaits no one's company.

چشم نهانش به راه صحبت کس نیست.

This bird's tale leads inward:

ره به درون می برد حکایت این مرغ:

what does not reach the heart is a deceptive fancy.

آنچه نیاید به دل. خیال فریب است.

It has a bond with lost cities:

دارد با شهرهای گمشده پیوند:

the bird of mystery is a stranger in this land.

مرغ معما در این دیار غریب است.