دنگ

Dong... dong...

دنگ... دنگ...

The bewildered clock of time, in the night of life,

ساعت گیج زمان در شب عمر

rings its bell again and again.

می‌زند پی‌درپی زنگ.

The poison of this thought, that this instant passes,

زهر این فکر که این دم گذر است

becomes a pattern on the wall of my being's vein.

می‌شود نقش به دیوار رگ هستی من.

My moment is filled with pleasure,

لحظه ام پر شده از لذت

or stained with the rust of sorrow.

یا به زنگار غمی آلوده است.

But since this instant must pass,

لیک چون باید این دم گذرد.

then if I weep,

پس اگر می‌گریم . .

my weeping bears no fruit.

گریه‌ام بی‌ثمر است.

And if I laugh,

و اگر می‌خندم

my laughter is in vain.

خنده‌ام بیهوده است.

Dong... dong...

دنگ.... دنگ....

The moments pass.

لحظه‌ها می‌گذرد..

What has passed does not return.

آنچه بگذشت، نمی‌آید باز.

There is a story that never again

قصه‌ای هست که هرگز دیگر

can be begun.

نتواند شد آغاز.

It is as though an unanswered question

مثل این است که یک پرسش بی‌پاسخ

has congealed upon time's cold lip.

بر لب سرد زمان ماسیده است.

I rise swiftly,

تند برمی‌خیزم

to cling to the wall of this very moment, in which everything

تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

has the color of pleasure.

رنگ لذت دارد. آویزم

What remains of this effort:

آنچه می‌ماند در این جهد به جای:

the laughter of the moment hidden from my eyes.

خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.

And what remains upon its body:

و آنچه بر پیکر او می‌ماند:

the imprint of my fingers.

نقش انگشتانم.

Dong...

دنگ...

An opportunity slipped from my grasp.

فرصتی از کف رفت.

A story came to an end.

قصه‌ای گشت تمام.

Moment must pass after moment,

لحظه باید پی لحظه گذرد

until it comes to life in the thought of continuance.

تا که جان گیرد در فکر دوام.

This continuance that has poured poison into my veins,

این دوامی که درون رگ من ریخته زهر.

has released the thread of the present from my thought,

وارهانیده از اندیشه من رشته حال

and by a distant, lengthy road

وز رهی دور و دراز

has bound me to the thought of decay.

داده پیوندم با فکر زوال.

A curtain passes.

پرده‌ای می‌گذرد.

A curtain comes:

پرده‌ای می‌آید:

image follows image away;

می‌رود نقش پی نقش دگر؛

color slips over color.

رنگ می‌لغزد بر رنگ.

The bewildered clock of time, in the night of life,

ساعت گیج زمان در شب عمر

rings its bell again and again.

می‌زند پی‌درپی زنگ..

Dong... dong...

دنگ.... دنگ...

Dong...

دنگ...