نایاب

Night stands still.

شب ایستاده است.

Its fixed gaze

خیره نگاه او

is upon my window frame.

بر چارچوب پنجره من.

A question from head to foot, yet

سر تا به پای پرسش. اما

it has remained thoughtful and silent:

اندیشناک مانده و خاموش:

perhaps

شاید

no answer will come from any direction.

از هیچ سو جواب نیاید.

For a long time, a cold corpse has remained

دیری است مانده یک جسد سرد

in my room's blue solitude.

در خلوت کبود اتاقم.

Each of its limbs has remained far from another,

هر عضو آن ز عضو دگر دور مانده است

as though one piece had driven another

گویی که قطعه، قطعه دیگر را

away from itself.

از خویشتن رانده است.

Unity has been forgotten in its body.

از یاد رفته در تن او وحدت.

On its face, where astonishment has congealed,

بر چهره‌اش که حیرت ماسیده روی آن

three blue hollows, empty

سه حفرهٌ کبود که خالی است

of time's radiance.

از تابش زمان.

A smell, breeding decay and full of poison,

بویی فسادپرور و زهرآلود

has run to the farthest boundaries of my imagination.

تا مرزهای دور خیالم دویده است.

It has drawn the image of decline

نقش زوال را

clearly and legibly on everything that exists.

بر هرچه هست، روشن و خوانا کشیده است.

In the anxiety of a rust-eaten moment,

در اضطراب لحظه زنگارخورده‌ای

in which bygone days were invisible,

که روزهای رفته در آن بود ناپدید.

with my nails I split this corpse

با ناخن این جسد را

apart.

از هم شکافتم.

I went into its every vein and every bone,

رفتم درون هر رگ و هر استخوان آن

but of what I was seeking,

اما از آنچه در پی آن بودم

I found no trace of color.

رنگی نیافتم.

Night stands still.

شب ایستاده است.

Its fixed gaze

خیره نگاه او

is upon my window frame.

بر چارچوب پنجره من.

Its body is moving, engaged in a struggle.

با جنبش است پیکر او گرم یک جدال.

Upon the body of its lips has formed

بسته است نقش بر تن لب‌هایش

the image of a question.

تصویر یک سوال.