دیوار

Night's wound was turning blue.

زخم شب می‌شد کبود.

In the wilderness where I was,

در بیابانی که من بودم

no bird's feather brushed the clear air,

نه پر مرغی هوای صاف را می‌سود

nor did my footsteps, as on other nights,

نه صدای پای من همچون دگر شب‌ها

add blow upon blow.

ضربه‌ای بر ضربه می‌افزود.

To build a stubborn, steadfast wall around myself,

تا بسازم گرد خود دیواره‌ای سرسخت و پابرجای.

from a distant road I brought with me,

با خود آوردم ز راهی دور

barefoot, hard and heavy stones.

سنگ‌های سخت و سنگین را برهنه‌پای.

I built a tall, heavy wall to hide

ساختم دیوار سنگین بلندی تا بپوشاند

from my gaze whatever comes before lowly eyes,

از نگاهم هرچه می‌آید به چشمان پست

and close the way against the assault of giants

و ببندد راه را بر حمله غولان

whose bodies my imagination clothed in being's color.

که خیالم رنگ هستی را به پیکرهایشان می بست.

Days and nights passed.

روز و شب‌ها رفت.

I stayed on this side, having washed my hands of my work.

من به‌جا ماندم در این سو. شسته دیگر دست از کارم.

Neither did regret send a pleasant longing through my veins,

نه مرا حسرت به رگ‌ها می‌دوانید آرزویی خوش

nor did the thought of bygone things torment me.

نه خیال رفته‌ها می‌داد آزارم.

But my fancy, behind the wall,

لیک پندارم. پس دیوار

stirred up dark images,

نقش‌های تیره می‌انگیخت

and in the color of smoke

و به رنگ دود

cast designs of demons.

طرح‌ها از اهرمن می‌ریخت.

Until one night, silent like other nights,

تا شبی مانند شب‌های دگر خاموش

the wall's body fell without a sound:

بی‌صدا از پا درآمد پیکر دیوار:

a regret mingled with astonishment.

حسرتی با حیرتی آمیخت.